Στο Κάδρo

Οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες διάλεξαν ξανά την συναίνεση με την κεντροδεξιά. Μπροστά στον κίνδυνο της περιθωριοποίησης η μόνη λύση της Σοσιαλδημοκρατίας είναι η μετάλλαξη. Χθες το πρωί στη Γερμανία λευκός καπνός βγήκε από τις διαπραγματεύσεις για τον επόμενο κυβερνητικό συνασπισμό. Πέντε μήνες μετά τις εθνικές εκλογές, Άνγκελα Μέρκελ και Μάρτιν Σούλτς έδωσαν τα χέρια για τη συνέχιση της κυβερνητικής συνεργασίας των κομμάτων τους για ακόμα μία πενταετία. Την ίδια στιγμή δημοσκοπικά η δύναμη του SPD καταγράφεται στο 18-17%, μόλις 2-5 μονάδες πάνω από την ακροδεξιά Εναλλακτική. Πρόκειται για το χαμηλότερο ιστορικά ποσοστό του SPD, τουλάχιστον μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενδεικτικό της παρακμής και του αδιεξόδου της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας.

Π ριν από ένα μήνα οι Βρετανοί έμπαιναν στον δεύτερο μήνα μίας απρόσμενης προεκλογικής περιόδου, την οποία είχε ανοίξει η Πρωθυπουργός Τερέζα Μέι σίγουρη για μία σταθερή πλειοψηφία για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Στις δημοσκοπήσεις οι Συντηρητικοί προηγούνταν των Εργατικών με 20 έως 15 μονάδες διαφορά . Η Τερέζα Μέι εμφανιζόταν ως η καταλληλότερη για Πρωθυπουργός με ποσοστά 58-41%, έναντι του Κόρμπιν που εξασφάλιζε την εμπιστοσύνη μόλις του 24-16% του εκλογικού σώματος. Η εικόνα αυτή των δημοσκοπήσεων οδήγησε τη Μέι σε δηλώσεις όπως «εάν χάσω 6 έδρες τότε θα έχω χάσει τις εκλογές» . Τότε σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες συμφωνούσαν πως η επόμενη ημέρα των εκλογών θα έβρισκε τη Μέι ισχυρότερη και τον Κόρμπιν έκτος Εργατικού Κόμματος.

Α πό την τελευταία φορά που ένας Λεπέν διεκδίκησε στον δεύτερο γύρο των Εκλογών την Προεδρεία της Γαλλίας έχουν περάσει περίπου 15 χρόνια, και παρά την ήττα του Ζαν Μαρι Λεπέν τότε, το Εθνικό Μέτωπο απέδειξε μία φοβερή αντοχή μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν, η οποία εν μέρει δικαιολογεί και την ανάδειξη της κόρης του σε κεντρική πολιτική παίκτρια μετά το 2012. Φυσικά, το Εθνικό Μέτωπο δεν ήταν ούτε τότε, ούτε και τώρα ένα καινούργιο κόμμα. Πρόκειται για κόμμα με μακρά ιστορία, οπαδούς και σταθερή δύναμη σε συγκεκριμένες περιοχές της Γαλλικής επικράτειας. Γεννημένο το 1972, με την εκλογική του δύναμη να αυξάνεται  σταθερά από το 1986, ίσως είναι το πιο επιτυχημένο ακροδεξιό κόμμα της Ευρώπης, το οποίο κατάφερε να περάσει από όλες τις ιστορικές φάσεις της ακροδεξιάς και να εκμεταλλευτεί με τον καλύτερο τρόπο τις πολιτικές κρίσεις που εμφανίστηκαν όλο αυτό το διάστημα μπροστά του.

Ο Εμανουέλ Μακρόν είναι ο επόμενος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, έπειτα από το δεύτερο γύρο των εκλογών στη Γαλλία. Ο τριαντάχρονος πολιτικός και πρώην τραπεζίτης συγκέντρωσε το 64.8% των ψήφων, έναντι του 35.2% της αντιπάλου του Μαρίν Λεπέν. Οι ψηφοφόροι των τριών μεγάλων υποψηφίων που έμειναν εκτός πρώτου γύρου στήριξαν κατά συντριπτική πλειοψηφία τον Μακρόν. Είχε προηγηθεί η εκλογική ρήξη του πρώτου γύρου, όταν οι υποψήφιοι του Γαλλικού δικομματισμού απέτυχαν να εξασφαλίσουν το εισιτήριο για τον δεύτερο γύρο. Mainstream αριστερά και δεξιά άθροισαν συνολικά το μικρότερο εκλογικό ποσοστό στην ιστορία τους. Αυτές είναι πρώτες τέσσερις σκέψεις που έκανα μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος των exit polls (μέσα ξανά οι Γάλλοι δημοσκόποι) και τις καταγράφω πολύ πρόχειρα, λόγω προχωρημένου της ώρας…

Α ύριο η Γαλλία καλείται να ψηφίσει το νέο της Πρόεδρο, ύστερα από την εκλογική ρήξη του πρώτου γύρου, όταν οι υποψήφιοι και των δύο παραδοσιακών κομμάτων του γαλλικού δικομματισμού απέτυχαν να εξασφαλίσουν το εισιτήριο του δεύτερου γύρου. Mainstream αριστερά και δεξιά (ή κεντρο-αριστερά και κεντρο-δεξιά) άθροισαν συνολικά το μικρότερο εκλογικό ποσοστό στην ιστορία τους. Έτσι τώρα οι Γάλλοι έχουν να επιλέξουν μεταξύ της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν και του κεντρώου πρώην υπουργού του Ολλάντ, ο οποίος πολιτεύεται με σύνθημα «ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά». Μέσα στη σύγχυση που δημιουργούν οι δύο υποψήφιοι είναι δύσκολή μία θετική πολιτική αξιολόγηση. Στην περίπτωση του Μακρόν η κριτική εστιάζεται τις περισσότερες φορές, και ορθώς, στις σχέσεις του με τις οικονομικές και τραπεζικές ελίτ της Γαλλίας. Ο υποψήφιος ενός συστήματος που είναι έτοιμο με κάθε μέσο να υπερασπιστεί τα κεκτημένα του έναντι οποιασδήποτε φωνής αλλαγής, ακόμα και εάν με την στάση του αυτή οδηγεί την Ευρώπη στην αγκαλιά της α...

O Έντσο Τραβέρσο, Ιταλός ιστορικός και φιλόσοφος, πριν από λίγους μήνες, σε συνέντευξη στη Liberation, παρατηρούσε: "Στη Μεγάλη Βρετανία, ο Corbyn κατάφερε να συσπειρώσει μία μάζα νέων ανθρώπων, οι οποίοι εντάχθηκαν στο Εργατικό Κόμμα προκειμένου να τον ψηφίσουν για αρχηγό, χωρίς όμως να τρέφουν αυταπάτες για το ίδιο το κόμμα. Αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των νέων κινημάτων στην Αριστερά: Δεν πιστεύουν πλέον στα κόμματα αλλά τα χρησιμοποιούν ως οχήματα." Και είναι πράγματι έτσι. Οι παραδοσιακοί Εργατικοί της Αγγλία δεν έστριψαν το τιμόνι προς τα αριστερά από μόνοι τους. Ήταν περισσότερο η τακτική μίας σειράς αριστερών κινημάτων και νέων ανθρώπων που αποφάσισαν να στηρίξουν τον Corbyn, εκμεταλλευόμενοι τις ανοικτές διαδικασίες βάσης που είχε υιοθετήσει το κόμμα. Η τακτική κρίθηκε εκείνη την στιγμή ως επιτυχημένη, αφού από τις πρώτες μέρες της ηγεσίας του ο νέος ηγέτης των εργατικών έδειξε το στίγμα του, παρά τις αντιδράσεις και τις εχθρικές κινήσεις των βουλευτών...

Η δεύτερη αποτυχημένη απόπειρα της Χίλαρι για την Προεδρεία, μας θυμίζει αρκετά τις εκλογικές-πολιτικές τάσεις που διαμορφώνονται τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, σε Αγγλία, Γαλλία, Ελλάδα ή Ισπανία. Π οιος θα μας το έλεγε πριν από λίγους μήνες ότι η ισχυρότερη πολιτικός των ΗΠΑ θα έχανε και για δεύτερη φορά την Προεδρεία της Αμερικής. Μία πολιτικός που σήμερα βρίσκεται στην κορυφή των ελίτ, με διασυνδέσεις και επαφές σε όλα τα κέντρα εξουσίας των ΗΠΑ, έχασε ξανά την εμπιστοσύνη του κόσμου – διατηρώντας μεν ένα ελάχιστο ποσοστό υπέρ του συνυποψήφιου της αλλά χωρίς αυτό να είναι αρκετό για να της δώσει την πλειοψηφία στο Σώμα των Εκλεκτόρων. Η πρώην Πρώτη Κυρία, σύζυγος του πιο αγαπητού κατά τα άλλα Προέδρου των ΗΠΑ, έχασε την πρώτη φορά από έναν μαύρο και την δεύτερη από έναν ανισόρροπο, εκκεντρικό εκατομμυριούχο.

Οι Αμερικανικές Προεδρικές Εκλογές ήρθαν για να συμπληρώσουν το πάζλ των δημοκοπικών αποτυχιών. Το τελευταίο οχυρό των δημοσκόπων έπεσε. Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ;" Έχουν περάσει περίπου τέσσερα εικοσιτετράωρα από την εκλογή ενός αλλοπρόσαλλου εκατομμυριούχου στην Προεδρία των ΗΠΑ. Η διεθνής κοινότητα παραμένει μουδιασμένη ενώ στην Αμερική, παρά την πρόθεση του πολιτικού συστήματος να συνεργαστεί με τον νέο Πρόεδρο, οι αστυνομικές αρχές περιγράφουν ως «εξέγερση» τις πολυπληθείς συγκεντρώσεις στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Πώς φτάσαμε όμως στην εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ; Οι δημοσκόποι έδειχναν σίγουροι πως την τελευταία στιγμή η Χίλαρι θα περνούσε μπροστά κόβοντας την κορδέλα για με λίγους ψήφους διαφορά.

H ακροδεξιά τρομοκρατία φαίνεται πως κέρδισε άλλη μία σημαντική νίκη κατά της ειρήνης στην αιματοβαμμένη Κολομβία. Π ολλοί Κολομβιανοί ξέσπασαν σε δάκρυα το βράδυ της Κυριακής μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος που διενεργήθηκε στην χώρα. Σκοπός του δημοψηφίσματος η λαϊκή έγκριση της ειρηνευτικής συμφωνίας, η οποία είχε επιτευχθεί  μεταξύ της κυβέρνησης και των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (FARC), για να βάλει ένα τέλος στις εμφύλιες συγκρούσεις μισού αιώνα. Η συμφωνία είχε υπογραφεί πριν το δημοψήφισμα, σε μία πανηγυρική εορτή, από τον Πρόεδρο Χουάν Μανουέλ Σάντος και τον αρχηγό της FARC Τιμολέον Χιμένες. Με μια ελάχιστη πλειοψηφία περίπου 60.000 ψήφων οι εκλογείς που προσήλθαν στις κάλπες απέρριψαν αυτή την συμφωνία, η οποία προετοιμαζόταν επί τέσσερα χρόνια, ύστερα από την δημοψηφισματικού χαρακτήρα Προεδρική εκλογή του μετριοπαθή Σάντος. Αποτέλεσμα «σοκ» για αρκετούς από τους πολίτες της Κολομβίας, τη διεθνή κοινότητα αλλά και τους δ...

Π ερίπου 3,5 εκατομμύρια εκλογείς προσήλθαν χθες στα εκλογικά κέντρα της Ουγγαρίας προκειμένου να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα σχετικά με το σχέδιο μετεγκατάστασης προσφύγων στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαντώντας στο ερώτημα: «Θέλετε η Ευρωπαϊκή Ένωση να θεσπίσει την υποχρεωτική μετεγκατάσταση των μη-ουγγρικής καταγωγής πολιτών στην Ουγγαρία, χωρίς την έγκριση του Κοινοβουλίου της Ουγγαρίας;». Ένα ερώτημα με τόσο δόλια διατύπωση, αφού στα δημοψηφίσματα ενίοτε η ερώτηση δίνει από μόνη της τον νικητή.

Τα τελευταία δέκα χρόνια έχει παρατηρηθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη, και όχι μόνο, η αστοχία των δημοσκοπήσεων στο να πιάσουν τον πραγματικό παλμό της κοινωνίας σε πολιτικά ζητήματα. Πουθενά όμως ο κλάδος των δημοσκοπήσεων δεν έχει αμφισβητηθεί τόσο όσο στην Ελλάδα. Δεν είναι μόνο οι συνεχείς αποτυχίες - μέσα σε έναν χρόνο κατάφεραν να δώσουν τρία διαφορετικά λανθασμένα αποτελέσματα - και η παντελής έλλειψη αυτοκριτικής. Είναι και η πασιφανέστατη πλέον χειραγώγηση των απαντήσεων με αντιεπιστημονικούς τρόπους και στην συνέχεια η χειραγώγηση της κοινής γνώμη από τα media που παραγγέλλουν τις δημοσκοπήσεις.

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου από το Iskra Όταν άρχισαν να ανακοινώνονται, την περασμένη άνοιξη, οι υποψηφιότητες για τις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 8 Νοεμβρίου του 2016, στις ΗΠΑ, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης στοιχημάτιζαν ότι η προεκλογική κούρσα θα εξελιχθεί σε μονομαχία ανάμεσα στη Χίλαρι Κλίντον και τον Τζεμπ Μπους. Δύο πολύ γνωστούς πολιτικούς, που προέρχονται από δύο μεγάλες πολιτικές οικογένειες, σάρκα εκ της σαρκός του αμερικανικού κατεστημένου. Όποιος έδινε πιθανότητες εκείνη την εποχή σε έναν εκκεντρικό, αθυρόστομο δισεκατομμυριούχο που άκουγε στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών ή σε έναν σοσιαλιστή γερουσιαστή από τη μικροσκοπική πολιτεία του Βερμόντ, ονόματι Μπέρνι Σάντερς, για το χρίσμα των Δημοκρατικών, θα προκαλούσε ειρωνικές εικασίες για την ποιότητα των οινοπνευματωδών που είχε καταναλώσει το προηγούμενο βράδυ.

Συμπεράσματα από τις Γαλλικές Περιφερειακές Εκλογές. Ολοκληρώθηκε χθες το βράδυ και ο δεύτερος γύρος των Περιφερειακών Εκλογών της Γαλλίας. Μία εκλογική μάχη η οποία έφερε πιο κοντά από ποτέ το φάντασμα της ακροδεξιάς πάνω από την χώρα, με το κόμμα της Μαρίν Λεπέν να κερδίζει στον πρώτο γύρο 29.5% του εκλογικού σώματος. Ένας θρίαμβος που κατέληξε όμως σε ήττα, ύστερα από την συνεργασία των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων. Έτσι στον δεύτερο γύρο το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο δεν κατόρθωσε να πάρει τον έλεγχο ούτε μίας περιφέρειας. Τα «δημοκρατικά» στρατόπεδα, όπως είχαν «σπάσει» ανάλογα με την περιφέρεια, έφεραν νικητές των εκλογών τους Ρεπουμπλικάνους του Ν. Σαρκοζί, με 7/13 Περιφέρειες, ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες ακολούθησαν με 5/13.

Όπως ακριβώς είχε διαφανεί σε όλες τις δημοσκοπήσεις η ξενοφοβική ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν κατάφερε να αναδειχθεί σε πρώτη πολιτική δύναμη στις Γαλλικές Περιφερειακές Εκλογές της Κυριακής, κερδίζοντας σε 6 από τις 13 Περιφέρειες της χώρας. Δεύτερο κόμμα αναδεικνύονται οι Ρεπουμπλικάνοι του Ν. Σαρκοζί, ενώ οι Σοσιαλιστές αποδείχθηκαν πιο ισχυροί από ότι αναμενόταν, συγκρατώντας τα ποσοστά τους στο 24%, πράγμα που μερικώς οφείλεται στην άνοδο της δημοτικότητας του Προέδρου Ολάντ, μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα.

Είναι σημαντικό το εκλογικό σύστημα ναι ή όχι; Κατά την γνώμη μου εάν το αισχρό μπόνους δεν φύγει και εάν οι εκλογικές περιφέρειες δεν μετατραπούν σε μονοεδρικές καμία αλλαγή να μην περιμένουμε σε αυτή την χώρα. Κατά τον καιρό των Μνημονίων πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί σχετικά με την συνείδηση και την ηθική της εθνικής μας αντιπροσωπίας. Αλήθεια για πια ηθική μιλάμε; Έχει κανένα ηθικό χρέος ο αστός κάτοικος της Γλυφάδας στον μεροκαματιάρη από το Περιστέρι; Υπάρχει τρόπος να συνομιλήσει ο κάτοικος του Λαυρίου με τον βουλευτή του που κατοικεί στην Ραφήνα και εκλέγεται με ψήφους από τη Μάνδρα;

Ο πρόεδρος της Πορτογαλίας, Ανιμπάλ Καβάκο Σίλβα, έδωσε τελικώς την διερευνητική εντολή στους Σοσιαλιστές, για τον σχηματισμό κυβέρνησης πλειοψηφίας, βγάζοντας την χώρα από την αστάθεια που είχε περιέλθει τον τελευταίο καιρό έπειτα από την αδυναμία του δεξιού συνασπισμού του Πέδρο Πάσος Κοέλιο, που κυβέρνησε στα χρόνια των Μνημονίων και κέρδισε στις τελευταίες εκλογές, να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Οι Σοσιαλιστές ήδη έχουν προχωρήσει σε συμφωνία με το Αριστερό Μέτωπο και τους Κομουνιστές για ισχυρή αριστερόστροφη κυβέρνηση συνεργασίας. Στον πορτογαλικό τύπο έχει ανακοινωθεί πως την αντιπροεδρία της κυβέρνησης θα την πάρει η επικεφαλής του Αριστερού Μετώπου, ενώ αναμένεται η ανακοίνωση της πλήρους σύνθεσης του κυβερνητικού σχήματος. Έτσι η Πορτογαλία γίνετε η δεύτερη χώρα στην Ευρώπη, μετά την Ελλάδα, όπου η αριστερά συμμετέχει σε κυβέρνηση, αν και πριν τις εκλογές κάτι τέτοιο φάνταζε αδύνατο ( Διαβάστε Σχετικά ) . Ο γάμος των Πορτογάλων Σοσιαλιστών και Αριστερών είναι ένα γεγ...

Ο Γιάννης Πρετεντέρης από την αρχή του δελτίου έχει το ήρεμο ύφος ενός τρελού. Ακούει για το φιάσκο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακούει, ακούει, ακούει. Κατά την διάρκεια της συνέντευξης με τον Άδωνι Γεωργιάδη ξεσπά. Το μάτι γυρίζει και σάλια αρχίζουν να τρέχουν από το στόμα. «Αυτό που ενοχλεί τον κόσμο είναι που σήμερα ένα κόμμα που διεκδικεί να κυβερνά την χώρα δεν κατάφερε να κάνει εσωκομματικές εκλογές. Δεν μας νοιάζει ούτε αν είχε 1.200 κάλπες, ούτε ο Παπαμιμίκος, ούτε η Παπαμιμίκα ή το Παπαμιμικάκι! Κανένα ενδιαφέρον δεν έχει ο κόσμος αν μπορείτε να κάνετε εκλογές αλλά για το αν μπορείτε να κυβερνήσετε! Αυτό μας ενδιαφέρει!».

Προς τι η έκπληξη για τις πολύνεκρες τρομοκρατικές ενέργειες στην Άγκυρα; Η λίστα των νεκρών δεν περιορίζεται στα σημερινά θύματα. Η Τουρκία κλαίει τους εκατοντάδες νεκρούς της από το Καλοκαίρι. Τότε που ο Πρόεδρος Ερντογάν αποφάσισε να μην αφήσει τίποτα να του χαλάσει τo σχέδια της ηγεμονίας του. Έτσι η χώρα μπήκε σε ένα κύκλο αίματος και έναν νέο εμφύλιο, που κάθε μέρα αφήνει πίσω του χιλιάδες τραυματίες και εκατοντάδες νεκρούς. Το πρόβλημα για τον Ερντογάν είναι το αριστερό φιλομειονοτικό κόμμα HDP, το οποίο του στέρησε την αυτοδυναμία στις τελευταίες εκλογές. Και πώς ο Σουλτάνος θα περάσει και αυτό το εμπόδιο; Σπέρνει την διχόνοια στην χώρα του και αναμοχλεύει το αντικουρδικό αίσθημα,  προκειμένου να συσπειρώσει τις ακραίες δυνάμεις υπέρ του και ταυτόχρονα να αποσυσπειρώσει τα κινήματα της προόδου και τους ψηφοφόρους του HDP. Το πρόβλημα της Τουρκίας είναι ότι ο Ερντογάν είναι πιο ανθεκτικός από εκείνη: Αυτός που θα σπάσει πρώτος δεν θα είναι εκείνος Η τρομοκρατία στ...

Electionet Όταν πριν από λίγες ημέρες περιμέναμε τις εκλογές στην Πορτογαλία ξέραμε πως το επόμενο χτύπημα στην Ευρώπη της λιτότητας δεν επρόκειτο να μας έρθει από εκεί. Οι Πορτογάλοι οδηγήθηκαν στις πρώτες μετα-μνημονιακές κάλπες, με τα προγράμματα λιτότητας τυπικά να έχουν ολοκληρωθεί αλλά τις τραγικές συνέπειές τους να μαστίζουν την κοινωνία, με δημοσκοπήσεις που έδιναν ξεκάθαρο προβάδισμα στην συντηρητική κυβέρνηση του Π. Κοέλιο. Ο Paul Ames μάλιστα αναφερόταν στην Πορτογαλία χρησιμοποιώντας τον όρο «anti-Greece», γράφοντας στο Politico πως δεν υπήρχε κάποιο διαφαινόμενο «κύμα» αλλαγής από τις αριστερές δυνάμεις, στα πρότυπα του ΣΥΡΙΖΑ και του Podemos. Με το άνοιγμα της κάλπης μπορεί ο δεξιός κυβερνητικός συνασπισμός του πρωθυπουργού Κοέλιο τελικά να κέρδισε την μάχη όπως αναμενόταν με 38.3%, έχασε όμως την πλειοψηφία του κοινοβουλίου με 104 έδρες. Οι Σοσιαλιστές ακολούθησαν με 32.4% και 85 έδρες, το Αριστερό Μπλόκο διπλασίασε τα ποσοστά του συγκεντρώνοντας 10.2% (19 έδρες)...

Το 2012, οι Μπαράκ Ομπάμπα και Μιτ Ρόμνεϊ ξόδεψαν περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια ο καθένας για τη χρηματοδότηση της προεδρικής τους καμπάνιας. Αυτή τη φορά, αντί να δώσει χρήματα σ’ έναν υποψήφιο, ο νέοϋορκέζος δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να κατέβει ο ίδιος στην αρένα: «Κερδίζω 400 εκ. δολάρια το χρόνο, τι διαφορά έχει για μένα, λοιπόν»; Το 1992, ένας άλλος δισεκατομμυριούχος, ο Ρος Πέροτ υποσχόταν «ν’ αγοράσει τον Λευκό Οίκο για να τον δώσει στους αμερικανούς που δεν μπορούν πια να τον πληρώσουν» . (Le Monde Diplomatique, Editorial του Serge Halimi) Κατά πάσα πιθανότητα και ο κ. Τράμπ με τη σειρά του θα αποτύχει, όχι όμως χωρίς να έχει κάνει –με το δικό του τρόπο- ξεκάθαρο τον τρόπο λειτουργίας του αμερικανικού πολιτικού συστήματος: «Είμαι επιχειρηματίας. Όταν οι υποψήφιοι μου ζητούν, τους δίνω. Αν χρειάζομαι κάτι δύο ή τρία χρόνια αργότερα, τους τηλεφωνώ και είναι στο πλάι μου». Πρώην γερουσιαστής της Νέας Υόρκης και υποψήφια στις προκριματικές των Δημοκρατικών, ...