Στο Κάδρo

Σε μία προσπάθεια να μας εντυπωσιάσει με τον «προοδευτισμό» του ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναρωτήθηκε τι μπορεί να νοιάζει σήμερα έναν δεκαεφτάχρονο τι έγινε με τον Λαμπράκη το 1963 στη Θεσσαλονίκη. Το παραπάνω ήταν ένα από τα πολλά αποτυχημένα (ή επιτυχημένα;) ευφυολογήματα στα οποία ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μας έχει συνηθίσει. Από την ισότητα, η οποία είναι ενάντια στην ανθρώπινη φύση, έως τον εξωγήινο του Υμηττού. Το εντυπωσιακό πάντως του τελευταίου ατοπήματος ήταν ότι χρησιμοποιήθηκε όχι ως προσπάθεια προσέγγισης κάποιας χαμένης γενιάς νέων ή ψηφοφόρων από τη δεξιά δεξαμενή αλλά ως απάντηση στην κίνηση του Αλέξη Τσίπρα να «υιοθετήσει» τον Γιάννη Μπουτάρη, έπειτα από την οργανωμένη φασιστική επίθεση που δέχθηκε ο δεύτερος.

Από τους Υπουργούς που χρειάζονταν επίδομα στέγασης έως τους κατήγορούς τους, οι οποίοι αρνούνται οποιαδήποτε ευθύνη για το σκάνδαλο στο χώρο του φαρμάκου. Ό ταν η Ράνια Αντωνοπούλου και ο σύζυγος της Δημήτρης Παπαδημητρίου εντάχθηκαν στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θεωρήθηκαν ως δύο από τα δυνατά χαρτιά του Αλέξη Τσίπρα. Επιστήμονες από τη Νέα Υόρκη, με κύρος και προσωπική διαδρομή ο καθένας, με τη μανία που υπάρχει σε αυτή τη χώρα για τους τεχνοκράτες και τους μη-πολιτικούς, ως ζευγάρι δεν έχαιραν μόνο της εκτίμησης των κυβερνητικών βουλευτών αλλά και της αντιπολίτευσης. Αυτά μέχρι χθες οπότε και αποκαλύφθηκε ότι η κ. Αντωνοπούλου, παρά το γεγονός πως σύμφωνα με το πόθεν έσχες της κατέχει μία περιουσία μερικών εκατομμυρίων, ζήτησε και έλαβε από το ελληνικό δημόσιο επίδομα στέγασης, ως μέλος κυβέρνησης με μόνιμο τόπο κατοικίας εκτός Αθηνών. Το ζήτημα μπορεί να μην είναι νομικό, είναι όμως σίγουρα ηθικό. Διότι μία υπουργός που θέλει να επικαλείται αριστερή συνείδηση, η οποία υπογράφε...

Τελικά ο μόνος που ευνοήθηκε από τα συλλαλητήρια «για τη Μακεδονία μας» φαίνεται να είναι η ακροδεξιά. Αναμενόμενο.  Μ ία νέα δημοσκόπηση της Metron Analysis δημοσιεύτηκε χθες στην εφημερίδα «Το Βήμα» , η οποία διενεργήθηκε στις 12 και 13 Φεβρουαρίου, σε διευρυμένο δείγμα 2.300 πολιτών. Σύμφωνα με τα ευρήματά, επιβεβαιώνεται η άποψη ότι τα ποσοστά της Νέα Δημοκρατίας έχουν πιάσει ταβάνι, αφού το κόμμα συνεχίζει μεν να έχει ένα ευρύ προβάδισμα από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά υποχωρεί στην εκτίμηση ψήφου από το 35.4% στο 34.9%. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να έχει βγει από την περίοδο της αποσυσπείρωσης του και τους τελευταίους μήνες να καταγράφει μία μικρή αλλά σταθερή αύξηση των ποσοστών του, με την εκτίμηση ψήφου του για αυτό τον μήνα να βρίσκεται στο 25.2% (+0.3%). Στην τρίτη θέση ανεβαίνει ξανά η Χρυσή Αυγή, της οποίας το ποσοστό αυξήθηκε μέσα σε ένα μήνα από το 6.6% στο 9.4%. Την ίδια στιγμή, η Κεντροαριστερά, η οποία μετά τις εσωκομματικές εκλογές και την ενοποίηση του χώρο...

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον ρόλο αρχηγού-παρατηρητή μπροστά στον ακροδεξιό κατήφορο της παράταξής του. Τ α όσα διαδραματίστηκαν τις τελευταίες ημέρες με αφορμή την υπόθεση Novartis οδήγησαν και τον πλέον καλόπιστο παρατηρητή στο να καταλάβει ποια είναι σήμερα η κατάσταση στη Νέα Δημοκρατία και ποιος έχει τον πραγματικό έλεγχο του κόμματος. Ο Αντώνης Σαμαράς έκανε αρχηγική εμφάνιση στο βήμα της Βουλής, κατηγορώντας την Κυβέρνηση ότι «γέμισε τη χώρα λαθρομετανάστες», την ώρα που στενοί του συνεργάτες τραμπούκιζαν εναντίον βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, απειλώντας τους ότι θα τους θάψουν στον Γράμμο, και ο Αντιπρόεδρος του κόμματος δήλωνε ότι ο Πρωθυπουργός «τα παίρνει» και ότι θα «τον σκίσει». Είχαν προηγηθεί, μέσα στον ίδιο μήνα, η γνωστή μήνυση Σαμαρά στην κυβέρνηση, η οποία βρομούσε ψεκασμένη εθνικοφροσύνη , ο εξαναγκασμός του Κυριάκου Μητσοτάκη να παράσχει πλήρη κάλυψη σε όλους τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση Novartis και ο εναγκαλισμός βουλευτών και στελεχών του κόμματος με επικίνδυνα εθ...

Ότι και να συμβεί σήμερα ή στο μέλλον με την υπόθεση της Novartis, ας θυμάται ο καθένας ότι δύο φορές με το ίδιο κόλπο δεν μπορείς να ξεγελάσεις.  Τα καρναβάλια κάθε χρόνο αποτελούν μία ιδιαίτερη δημοσκόπηση. Τα άρματα, τα οποία προετοιμάζονται για μήνες αλλά επιδιορθώνονται λίγες ημέρες πριν την παρέλαση για να ταιριάξουν στη συνεχώς μεταβαλλόμενη επικαιρότητα, είναι ένα εξαιρετικό δείγμα του τι συζητά ο φυσιολογικός άνθρωπος. Με τον όρο «φυσιολογικός» εννοώ εκείνον που είδε τελευταία φορά τον σταθμό της Βουλής επί Ζωής, που γνωρίζει μόνο τρείς τίτλους εφημερίδων, που γενικώς ασχολείται με τη ζωή τους περισσότερο από εμάς τους «μη φυσιολογικούς». Έτσι, όταν την Κυριακή είδα τις φωτογραφίες από το αφιερωμένο στη Novartis άρμα, ήξερα ότι το θέμα έχει κάνει πραγματική αίσθηση στην ελληνική κοινωνία.

Ακολούθησα τη συμβουλή του Αντιπρόεδρου Γεωργιάδη και σπατάλησα το χρόνο μου διαβάζοντας τη μήνυση Σαμαρά κατά του Πρωθυπουργού.  Ας αφήσουμε στην άκρη τι θα γινόταν αν πριν από τρία χρόνια ένας πρώην Πρωθυπουργός, ή οποιοδήποτε πολιτικός, τολμούσε να μηνύσει τον εν ενεργεία Πρωθυπουργό της χώρας για «σύσταση εγκληματικής συμμορίας». Προσωπικά, αναγνωρίζω το δικαίωμα του Αντώνη Σαμαρά να υπερασπιστεί τον εαυτό του με όποιον τρόπο αυτός και οι δικηγόροι του επιλέξουν. Ας υποστηρίξει όχι μόνο ότι η υπόθεση Novartis είναι στημένη από την Κυβέρνηση, ας υποστηρίξει ότι είναι και στόχος διεθνούς συνωμοσίας υποκινούμενης από τους Illuminati, αν νομίζει πως αυτός είναι ο τρόπος για να αποδείξει την αθωότητά του. Στο μεταξύ, μπορεί και να το πιστεύει στα αλήθεια.

Μερικές πρώτες σκέψεις σχετικά με την προοπτική της μετατροπής του DiEM σε εθνικό κόμμα. Την Τετάρτη, όταν τα ελληνικά μέσα ασχολούνταν με τις πολιτικές εξελίξεις που πυροδοτεί η υπόθεση Novartis και την τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο, έγινε γνωστή και η ονομασία του κόμματος Βαρουφάκη: «ΜέΡΑ» ή αλλιώς «Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής» . Πρόκειται για το κόμμα που θα συμμετέχει στις επόμενες εθνικές εκλογές ως η εθνική μορφή του DiEM25, της πανευρωπαϊκής κίνησης που έχει συγκροτήσει ο τ. Υπουργός, με τη στήριξη σημαντικών προσωπικοτήτων της Ευρωπαϊκής αλλά και Αμερικανικής Αριστεράς, και στο οποίο επιχειρείται να προσδοθούν χαρακτηριστικά ανοιχτού κινήματος. Αν και η είδηση πέρασε στα «ψιλά», λόγω επικαιρότητας, ένα νέο κόμμα από τον άνθρωπο που μάζεψε 142.000 σταυρούς ως υποψήφιος βουλευτής στη Β’ Αθηνών δεν είναι καθόλου ασήμαντη υπόθεση.

Η υπόθεση Novartis μας ήρθε από την Αμερική για να μας αναγκάσει να συζητήσουμε και να διερευνήσουμε όσα για χρόνια ξέραμε αλλά κανένας δεν τολμούσε να ακουμπήσει.  Έχει σχεδόν περάσει μία εβδομάδα αφότου το «σκάνδαλο Novartis» μπήκε και επισήμως στην δημόσια συζήτηση, παραγκωνίζοντας κάθε άλλο θέμα ατζέντας για έξι ημέρες. Η κατάσταση θα συνεχίσει, ιδιαίτερα μετά την Καθαρά Δευτέρα, οπότε και θα ξεκινήσουν όπως φαίνετε οι διαδικασίες για σύσταση προανακριτικής στο κοινοβούλιο. Γράφω «μπήκε και επισήμως» διότι η υπόθεση δεν είναι καθόλου νέα. Δεν προέκυψε με την κοινοποίηση της δικογραφίας από την Εισαγγελέα στη Βουλή. Είναι υπόθεση που απασχολεί μέρος του τύπου εδώ και καιρό.

Οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες διάλεξαν ξανά την συναίνεση με την κεντροδεξιά. Μπροστά στον κίνδυνο της περιθωριοποίησης η μόνη λύση της Σοσιαλδημοκρατίας είναι η μετάλλαξη. Χθες το πρωί στη Γερμανία λευκός καπνός βγήκε από τις διαπραγματεύσεις για τον επόμενο κυβερνητικό συνασπισμό. Πέντε μήνες μετά τις εθνικές εκλογές, Άνγκελα Μέρκελ και Μάρτιν Σούλτς έδωσαν τα χέρια για τη συνέχιση της κυβερνητικής συνεργασίας των κομμάτων τους για ακόμα μία πενταετία. Την ίδια στιγμή δημοσκοπικά η δύναμη του SPD καταγράφεται στο 18-17%, μόλις 2-5 μονάδες πάνω από την ακροδεξιά Εναλλακτική. Πρόκειται για το χαμηλότερο ιστορικά ποσοστό του SPD, τουλάχιστον μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενδεικτικό της παρακμής και του αδιεξόδου της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας.

Δεν ξέρω εάν είχες συνείδηση της χθεσινής σου πράξης, δεν ξέρω αν γνώριζες που βρισκόσουν, δεν ξέρω αν θυμάσαι τι είπες. Θα απευθυνθώ σε εσένα όχι ως άτομο αλλά ως σύμβολο. Ένα σύμβολο που κάποιοι δεν φρόντισαν να προστατέψουν. Ανήκω στη γενιά που δεν έζησε πολέμους, δεν έζησε καμία χούντα, δεν έχει προλάβει καν να ζήσει τις ημέρες της ευμάρειας όσο θα ήθελε. Μεγάλωσα όμως ακούγοντας τα τραγούδια, τις μουσικές σου και έμαθα μέσα από αυτά. Και ξεκίνησα να ονειρεύομαι τον κόσμο μέσα σε αυτά. Και παρόλα που όλα ξεκίνησαν από σένα, και μερικούς ακόμα μεγάλους, ο χθεσινός Μίκης δεν χωράει πουθενά στον κόσμο μου.

Όταν οι «ίσες αποστάσεις», που επέβαλε η φιλελεύθερη «μετριοπάθεια», αρχίζουν να ενοχλούν... Τα γεγονότα από το Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια είναι πλέον λίγο-πολύ γνωστά σε όλους. Μέλη της αμερικανικής ακροδεξιάς, μεταξύ αυτών της Κου Κλουξ Κλαν και ομάδων νεοναζιστών, συγκεντρώθηκαν ενάντια στα σχέδια της δημοτικής αρχής να ξηλώσει από δημοτικό κήπο το άγαλμα του στρατηγού Gen Robert E Lee, που υπηρέτησε κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εμφυλίου υπέρ της δουλείας. Εκεί όμως τους περίμενε μία αντιδιαδήλωση αντι-φασιστών. Η ατμόσφαιρα δυναμιτίστηκε, εξελίχθησαν βίαια επεισόδια και στο μεταξύ ένας μάγκας φασιστάκος πήρε το αυτοκίνητό του και το πέταξε πάνω στους αντιφασίστες. Απολογισμός: τουλάχιστον τρεις νεκροί και 35 οι τραυματίες.

Α ύριο η Γαλλία καλείται να ψηφίσει το νέο της Πρόεδρο, ύστερα από την εκλογική ρήξη του πρώτου γύρου, όταν οι υποψήφιοι και των δύο παραδοσιακών κομμάτων του γαλλικού δικομματισμού απέτυχαν να εξασφαλίσουν το εισιτήριο του δεύτερου γύρου. Mainstream αριστερά και δεξιά (ή κεντρο-αριστερά και κεντρο-δεξιά) άθροισαν συνολικά το μικρότερο εκλογικό ποσοστό στην ιστορία τους. Έτσι τώρα οι Γάλλοι έχουν να επιλέξουν μεταξύ της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν και του κεντρώου πρώην υπουργού του Ολλάντ, ο οποίος πολιτεύεται με σύνθημα «ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά». Μέσα στη σύγχυση που δημιουργούν οι δύο υποψήφιοι είναι δύσκολή μία θετική πολιτική αξιολόγηση. Στην περίπτωση του Μακρόν η κριτική εστιάζεται τις περισσότερες φορές, και ορθώς, στις σχέσεις του με τις οικονομικές και τραπεζικές ελίτ της Γαλλίας. Ο υποψήφιος ενός συστήματος που είναι έτοιμο με κάθε μέσο να υπερασπιστεί τα κεκτημένα του έναντι οποιασδήποτε φωνής αλλαγής, ακόμα και εάν με την στάση του αυτή οδηγεί την Ευρώπη στην αγκαλιά της α...

Χ θες στην Τουρκία ο ανεξάρτητος οργανισμός «Vote & Beyond» κυκλοφόρησε μία έκθεση για το Τουρκικό Δημοψήφισμα, σύμφωνα με την οποία σε περίπου 2.300 κάλπες ο αριθμός των ψηφοδελτίων ήταν μεγαλύτερος από τον αριθμό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Την ίδια στιγμή, λίγο πιο πάνω στη γειτονιά μας, στη ΠΓΔΜ (ή όπως αλλιώς επιθυμείτε) η πολιτική αστάθεια κορυφώνεται, με τον Πρόεδρο της χώρας να καταγγέλλει τώρα πως επιχειρείται «Κυπροποίηση». Λίγο πιο μακριά, αλλά μέσα στην ευρύτερη γειτονιά, θα συναντήσουμε ένα πραξικόπημα στην Αίγυπτο και φυσικά τη Λωρίδα της Γάζας, στην οποία η κατάσταση οδηγείται από το κακό στο χειρότερο, ιδιαίτερα μετά την εκλογή Τράμπ. Ευτυχώς όμως στην Ελλάδα έχουμε βρει σοβαρότερα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής για να ασχοληθούμε.

O Έντσο Τραβέρσο, Ιταλός ιστορικός και φιλόσοφος, πριν από λίγους μήνες, σε συνέντευξη στη Liberation, παρατηρούσε: "Στη Μεγάλη Βρετανία, ο Corbyn κατάφερε να συσπειρώσει μία μάζα νέων ανθρώπων, οι οποίοι εντάχθηκαν στο Εργατικό Κόμμα προκειμένου να τον ψηφίσουν για αρχηγό, χωρίς όμως να τρέφουν αυταπάτες για το ίδιο το κόμμα. Αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των νέων κινημάτων στην Αριστερά: Δεν πιστεύουν πλέον στα κόμματα αλλά τα χρησιμοποιούν ως οχήματα." Και είναι πράγματι έτσι. Οι παραδοσιακοί Εργατικοί της Αγγλία δεν έστριψαν το τιμόνι προς τα αριστερά από μόνοι τους. Ήταν περισσότερο η τακτική μίας σειράς αριστερών κινημάτων και νέων ανθρώπων που αποφάσισαν να στηρίξουν τον Corbyn, εκμεταλλευόμενοι τις ανοικτές διαδικασίες βάσης που είχε υιοθετήσει το κόμμα. Η τακτική κρίθηκε εκείνη την στιγμή ως επιτυχημένη, αφού από τις πρώτες μέρες της ηγεσίας του ο νέος ηγέτης των εργατικών έδειξε το στίγμα του, παρά τις αντιδράσεις και τις εχθρικές κινήσεις των βουλευτών...

Είναι αδύνατον να κατανοήσει κάποιος αυτές τις δωρεές προς την Κούνεβα όταν δεν μπορεί να κατανοήσει την σημασία της λέξης «προσφορά» αλλά ούτε και τον λόγο της συγκεκριμένης προσφοράς. Η αγιοποίηση του συστήματος των «πόθεν έσχες» και της «Διαύγειας» μου θυμίζει την αγιοποίηση του ΑΣΕΠ, που γεμίζει το δημόσιο με άχρηστους μορφωμένους. Πραγματικά, πέρα από τη δημαγωγία και τον λαϊκισμό, πόσο πραγματικά χρήσιμο είναι αυτό το σύστημα; Δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά πιστεύουν πως στον σημερινό κόσμο δεν είναι δυνατόν να κρύψεις καμιά δεκαριά εκατομμύρια από παράνομη δραστηριότητα; Δεν με απασχόλησαν ποτέ οι προσωπικές περιουσίες των βουλευτών μου. Με απασχολεί εάν αυτές έχουν δημιουργηθεί από νόμιμες ή ηθικές δραστηριότητες. Το ετήσιο πόθεν έσχες δεν με βοηθάει καθόλου προς αυτή την κατεύθυνση. Στο μόνο που βοηθάει το ετήσιο πόθεν έσχες είναι να ανεβαίνει η θεαματικότητα διάφορων site του κώλου – στην κυριολεξία. Βοηθάει στο να βρίσκουν ευκολόπεπτη ύλη οι «έγκυροι δημοσιογρά...

Ξεκάθαρο το χθεσινό χτύπημα του Συμβουλίου της Επικρατείας κατά της Κυβέρνησης. Ήταν ίσως η πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία που το ανώτατο δικαστήριο έκρινε εξ ολοκλήρου αντισυνταγματικό έναν νόμο, χωρίς να δίνει περιθώρια διόρθωση του. Και πρόκειται για το ίδιο δικαστήριο που κήρυξε συνταγματικά όλα τα Μνημόνια, όπως και το «μαύρο» στην ΕΡΤ. Το χτύπημα ήταν πολιτικό και αμυντικό. Και καίριο. Μπορεί η πρόθεση της Κυβέρνησης να ήταν αγαθή αλλά η αποτυχία της τεράστια. Καλείται τώρα να διαχειριστεί μία επικοινωνιακή λαίλαπα που θα εξαπολυθεί εναντίον της από τα ΜΜΕ. Το κείμενο αυτό το γράφω αργά το βράδυ, δίχως γνώση του τι θα επακολουθήσει με το φώς της μέρας. Πολύ πρόχειρα θα προσπαθήσω να δώσω την εικόνα μου σχετικά με επικοινωνιακά-πολιτικά κέρδη και απώλειες για τα στρατόπεδα και τους πρωταγωνιστές της υπόθεσης «Τηλεοπτικές Άδειες».

Χ θες ο ΣΥΡΙΖΑ νομίζω βαφτίστηκε «κανονικό πολιτικό κόμμα». Τι σημαίνει κανονικό κόμμα; Μάλλον σημαίνει κόμμα ηγεσίας. Προσωποπαγές κόμμα. Σημαίνει μάλλον ότι όταν ο υποψήφιος πρόεδρος είναι ο Πρωθυπουργός οι σύνεδροι θα πρέπει με 100% να τον εκλέγουν. Και να προχωρούν παρακάτω. Αυτό απ’ ότι έχω καταλάβει σημαίνει «κανονικό κόμμα». Προσωπικά, αν και αποτελώ έναν απολύτως ψυχρό παρατηρητή των κομμάτων και των εκλογών, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί η κατάσταση αυτή βαφτίζεται «κανονικότητα». Για να μας το λένε όμως όλοι οι δημοσιολογούντες, όλοι οι «ειδικοί», όλο το «στρατόπεδο της λογικής», έτσι θα είναι. Ίσως θα πρέπει να υπακούσουμε και την επόμενη συμβουλή τους. Ότι ο πρόεδρος του κόμματος θα πρέπει να εκλέγετε απευθείας από τη βάση και ότι τα συνέδρια θα πρέπει να καταργηθούν, ως παρωχημένες μορφές δήθεν εσωκομματικής δημοκρατίας, βγαλμένες από σελίδες του μακρινού παρελθόντος. Εκσυγχρονισμός.

Και στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και σε κάθε αριστερή διάσκεψη και συνάντηση, σε κάθε οργάνωση, θα έπρεπε να είχε τεθεί σοβαρά το εξής ερώτημα: Τι είδους αριστερά θέλουμε; Μία αριστερά της στιγμής ή μία αριστερά για το αύριο; Π αρακολουθώντας αρκετές από τις τοποθετήσεις στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μπορώ να πω πως τα πράγματα ήταν καλύτερα από όσο περίμενα. Το συνέδριο, αν και μονοπωλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τα κυβερνητικά, δεν μετατράπηκε σε ένα κυβερνητικό συνέδριο, με φανερή τάση για κριτική. Παρόλα αυτά για άλλη μία φορά οι τοποθετήσεις των συνέδρων και των στελεχών επικεντρώθηκαν στην επικαιρότητα, ξεπετάγοντας ζητήματα ιδεολογίας με ασαφείς φράσεις-συνθήματα («Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»). Για άλλη μία φορά το Συνέδριο απέτυχε να θέσει τον στόχο ενός σχεδίου που θα ξεφεύγει από το σήμερα. Που θα ξεφεύγει από τα μνημόνια και θα δίνει την προοπτική για το αύριο. Και αυτό την ίδια στιγμή που το κόμμα επιχειρηματολογεί στη βάση του ότι εφαρμόζει μία σκληρή πολιτική μέσα όμως σε έν...

Ο τίτλος του post δεν αποτελεί προτροπή δική μου. Αποτελεί το ξεκάθαρο μήνυμα το οποίο εκπέμπει το επικοινωνιακό επιτελείο της Νέας Δημοκρατίας, και το οποίο με τον καλύτερο τρόπο υποστήριξε χθες στη Βουλή ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο ίδιος ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε ζητήσει μία συζήτηση για τη διαφθορά. Τελικά από κατήγορος βρέθηκε με εξαιρετική ευκολία στη θέση του κατηγορούμενου. Η αμηχανία του φάνηκε όταν στο τέλος κατηγόρησε την πλειοψηφίας ότι διχάζει την κοινωνία με συζητήσεις τέτοιου τύπου. Με συζητήσεις δηλαδή που ο ίδιος είχε ζητήσει να διεξαχθούν. Τα θέματα που τέθηκαν εξ αρχής στο τραπέζι ήταν σαφή. Τα κομματικά θαλασσοδάνεια ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, η σκανδαλώδεις ρυθμίσεις για αμνήστευση των στελεχών των τραπεζών που παρείχαν στα κόμματα αυτά τα δάνεια, τα προσωπικά δάνεια του Κυριάκου Μητσοτάκη για τον «Κήρυκα Χανίων» και η υπόθεση της Siemens.

Μία σύγκρουση μεταξύ τεχνοκρατών που σου λένε ότι ο κόσμος πρέπει να παραμείνει ο ίδιος, παρά τα προβλήματά του, και συντηρητικών λαϊκιστών που προκρίνουν την απόλυτη καταστροφή. Η επιλογή που έχουν να κάνουν οι Αμερικανοί το Νοέμβριο είναι μεταξύ κακού και χειρότερου. Ενώ τα πολιτικά προγράμματα των υποψηφίων είναι πιο ανατρεπτικά από κάθε άλλη φορά, η αντιπαράθεση εστιάζεται στη σύγκρουση ανάμεσα σε έναν λαϊκιστή και μία τεχνοκράτη. O Carlo Invernizzi Accetti, αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο City College της Νέας Υόρκης, αποδίδει τη σημερινή πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ σε μία λαϊκιστική στροφή των Ρεπουμπλικάνων , που συντελέστηκε σταδιακά την τελευταία εικοσαετία, και συνοδεύτηκε από τη μετακίνηση των Δημοκρατικών προς το κέντρο. «Ο αγώνας μεταξύ τεχνοκρατών και λαϊκιστών μας δίνει την αίσθηση μίας επιλογής μεταξύ της διατήρησης του συστήματος ως έχει ή μίας συθέμελης καταστροφής. Για όσους επιθυμούν μια ουσιαστική πολιτική εναλλακτική, η κατάσταση αυτή δεν αποτελε...