Στο Κάδρo

O Έντσο Τραβέρσο, Ιταλός ιστορικός και φιλόσοφος, πριν από λίγους μήνες, σε συνέντευξη στη Liberation, παρατηρούσε: "Στη Μεγάλη Βρετανία, ο Corbyn κατάφερε να συσπειρώσει μία μάζα νέων ανθρώπων, οι οποίοι εντάχθηκαν στο Εργατικό Κόμμα προκειμένου να τον ψηφίσουν για αρχηγό, χωρίς όμως να τρέφουν αυταπάτες για το ίδιο το κόμμα. Αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των νέων κινημάτων στην Αριστερά: Δεν πιστεύουν πλέον στα κόμματα αλλά τα χρησιμοποιούν ως οχήματα." Και είναι πράγματι έτσι. Οι παραδοσιακοί Εργατικοί της Αγγλία δεν έστριψαν το τιμόνι προς τα αριστερά από μόνοι τους. Ήταν περισσότερο η τακτική μίας σειράς αριστερών κινημάτων και νέων ανθρώπων που αποφάσισαν να στηρίξουν τον Corbyn, εκμεταλλευόμενοι τις ανοικτές διαδικασίες βάσης που είχε υιοθετήσει το κόμμα. Η τακτική κρίθηκε εκείνη την στιγμή ως επιτυχημένη, αφού από τις πρώτες μέρες της ηγεσίας του ο νέος ηγέτης των εργατικών έδειξε το στίγμα του, παρά τις αντιδράσεις και τις εχθρικές κινήσεις των βουλευτών...

Συνέντευξη του Enzo Traverso στην Sonya Faure (Liberation) Συνέντευξη του Έντσο Τραβέρσο για τον «μετα-φασισμό», τη μελαγχολία της Αριστεράς και τη μνήμη της ήττας. Ο Έντσο Τραβέρσο είναι Ιταλός ιστορικός και φιλόσοφος. Γεννήθηκε στο Πιεμόντε της Ιταλίας το 1957. Σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Γένοβας και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του το 1989 στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, κάτω από την εποπτεία του Michael Lewy. Αφού δίδαξε, για πολλά χρόνια, στο Πανεπιστήμιο της Πικαρδίας «Jules Verne», στην Αμιέν, είναι σήμερα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Νέας Υόρκης. Έχει ασχοληθεί εκτενώς με το ζήτημα του Ολοκαυτώματος, του ολοκληρωτισμού και του εθνικού ζητήματος. Ο Ιταλός ιστορικός των θεωριών εκδίδει μέσα στο 2017 δύο νέα βιβλία. Στο «Nouveaux Visages du fascisme» («Τα νέα πρόσωπα του φασισμού»), που κυκλοφορεί μέσα στον Φεβρουάριο από τις εκδόσεις Textuel, προσπαθεί μέσα από τον όρο «μετα-φασισμός» να προσεγγίσει την μεταβαλλόμενη φύση των νέων ακρ...

Του John B. Judis , από το αμερικανικό περιοδικό Dissent Σήμερα μία σειρά από κόμματα της ευρωπαϊκής αριστεράς τοποθετούν στη βάση της στρατηγικής τους τις θεωρίες του Λακλάου περί «λαϊκισμού». Ο John Judis είναι πολιτικός επιστήμονας και πολιτικός συντάκτης σε μία σειρά από αμερικανικά δημοκρατικά-προοδευτικά περιοδικά, εφημερίδες και ιστοσελίδες. Το τελευταίο διάστημα κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το βιβλίο του με τίτλο «Η Λαϊκιστική Έκρηξη» . Πρόκειται για μία περισσότερο συγκριτική μελέτη του λαϊκιστικού φαινομένου, που ξεκινά από την Αμερική του 19ου αιώνα και φτάνει έως σήμερα. Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην φθινοπωρινή  έκδοση του αμερικανικού περιοδικού Dissent. Σε αυτό ο John Judis προσπαθεί περιληπτικά να αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται η σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά τον όρο «Λαϊκισμός», περιδιαβαίνοντας τις θεωρίες του Ερνέστο Λακλάου και της Σαντάλ Μουφ.

Χ θες ο ΣΥΡΙΖΑ νομίζω βαφτίστηκε «κανονικό πολιτικό κόμμα». Τι σημαίνει κανονικό κόμμα; Μάλλον σημαίνει κόμμα ηγεσίας. Προσωποπαγές κόμμα. Σημαίνει μάλλον ότι όταν ο υποψήφιος πρόεδρος είναι ο Πρωθυπουργός οι σύνεδροι θα πρέπει με 100% να τον εκλέγουν. Και να προχωρούν παρακάτω. Αυτό απ’ ότι έχω καταλάβει σημαίνει «κανονικό κόμμα». Προσωπικά, αν και αποτελώ έναν απολύτως ψυχρό παρατηρητή των κομμάτων και των εκλογών, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί η κατάσταση αυτή βαφτίζεται «κανονικότητα». Για να μας το λένε όμως όλοι οι δημοσιολογούντες, όλοι οι «ειδικοί», όλο το «στρατόπεδο της λογικής», έτσι θα είναι. Ίσως θα πρέπει να υπακούσουμε και την επόμενη συμβουλή τους. Ότι ο πρόεδρος του κόμματος θα πρέπει να εκλέγετε απευθείας από τη βάση και ότι τα συνέδρια θα πρέπει να καταργηθούν, ως παρωχημένες μορφές δήθεν εσωκομματικής δημοκρατίας, βγαλμένες από σελίδες του μακρινού παρελθόντος. Εκσυγχρονισμός.

Και στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και σε κάθε αριστερή διάσκεψη και συνάντηση, σε κάθε οργάνωση, θα έπρεπε να είχε τεθεί σοβαρά το εξής ερώτημα: Τι είδους αριστερά θέλουμε; Μία αριστερά της στιγμής ή μία αριστερά για το αύριο; Π αρακολουθώντας αρκετές από τις τοποθετήσεις στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μπορώ να πω πως τα πράγματα ήταν καλύτερα από όσο περίμενα. Το συνέδριο, αν και μονοπωλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τα κυβερνητικά, δεν μετατράπηκε σε ένα κυβερνητικό συνέδριο, με φανερή τάση για κριτική. Παρόλα αυτά για άλλη μία φορά οι τοποθετήσεις των συνέδρων και των στελεχών επικεντρώθηκαν στην επικαιρότητα, ξεπετάγοντας ζητήματα ιδεολογίας με ασαφείς φράσεις-συνθήματα («Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»). Για άλλη μία φορά το Συνέδριο απέτυχε να θέσει τον στόχο ενός σχεδίου που θα ξεφεύγει από το σήμερα. Που θα ξεφεύγει από τα μνημόνια και θα δίνει την προοπτική για το αύριο. Και αυτό την ίδια στιγμή που το κόμμα επιχειρηματολογεί στη βάση του ότι εφαρμόζει μία σκληρή πολιτική μέσα όμως σε έν...

Σε συνέντευξή της στην Athens Voice, η Χαρούλα Αλεξίου δηλώνει σχετικά με τον αγώνα της υπέρ των απολυμένων καθαριστριών: «Α! Το γάντι αυθόρμητο αλλά και ωραίο. Κοίταξε, τη θεωρώ σήμερα μια αφελή πράξη, όχι για το γιατί αλλά για το πώς. Το να πάω να τραγουδήσω για κάποιους ανθρώπους που “διαδηλώνουν” το πρόβλημά τους το έχω κάνει πολλές φορές και θα το ξανακάνω βέβαια. Οι γυναίκες αυτές μου ζήτησαν να πάω να τραγουδήσω και το δέχτηκα. Δεν φαντάστηκα πως θα το οικειοποιηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θεωρώ λάθος που πήγα να τραγουδήσω για μια μερίδα απολυμένων γυναικών ούτε με νοιάζει η κακόβουλη κριτική – έχω μέσα μου τη δική μου φωνή δικαιοσύνης που με ησυχάζει. Αλλά, βρε παιδί μου, δεν έπρεπε να πάω στο Σύνταγμα. Λειτουργώ αυθόρμητα και καμιά φορά και παρορμητικά. Μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με συναυλίες φιλανθρωπικού τύπου είμαι πολύ προσεχτική πλέον, γιατί έχουν δει κι εκεί τα μάτια μου...».

Ο πρόεδρος της Πορτογαλίας, Ανιμπάλ Καβάκο Σίλβα, έδωσε τελικώς την διερευνητική εντολή στους Σοσιαλιστές, για τον σχηματισμό κυβέρνησης πλειοψηφίας, βγάζοντας την χώρα από την αστάθεια που είχε περιέλθει τον τελευταίο καιρό έπειτα από την αδυναμία του δεξιού συνασπισμού του Πέδρο Πάσος Κοέλιο, που κυβέρνησε στα χρόνια των Μνημονίων και κέρδισε στις τελευταίες εκλογές, να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Οι Σοσιαλιστές ήδη έχουν προχωρήσει σε συμφωνία με το Αριστερό Μέτωπο και τους Κομουνιστές για ισχυρή αριστερόστροφη κυβέρνηση συνεργασίας. Στον πορτογαλικό τύπο έχει ανακοινωθεί πως την αντιπροεδρία της κυβέρνησης θα την πάρει η επικεφαλής του Αριστερού Μετώπου, ενώ αναμένεται η ανακοίνωση της πλήρους σύνθεσης του κυβερνητικού σχήματος. Έτσι η Πορτογαλία γίνετε η δεύτερη χώρα στην Ευρώπη, μετά την Ελλάδα, όπου η αριστερά συμμετέχει σε κυβέρνηση, αν και πριν τις εκλογές κάτι τέτοιο φάνταζε αδύνατο ( Διαβάστε Σχετικά ) . Ο γάμος των Πορτογάλων Σοσιαλιστών και Αριστερών είναι ένα γεγ...

Electionet Όταν πριν από λίγες ημέρες περιμέναμε τις εκλογές στην Πορτογαλία ξέραμε πως το επόμενο χτύπημα στην Ευρώπη της λιτότητας δεν επρόκειτο να μας έρθει από εκεί. Οι Πορτογάλοι οδηγήθηκαν στις πρώτες μετα-μνημονιακές κάλπες, με τα προγράμματα λιτότητας τυπικά να έχουν ολοκληρωθεί αλλά τις τραγικές συνέπειές τους να μαστίζουν την κοινωνία, με δημοσκοπήσεις που έδιναν ξεκάθαρο προβάδισμα στην συντηρητική κυβέρνηση του Π. Κοέλιο. Ο Paul Ames μάλιστα αναφερόταν στην Πορτογαλία χρησιμοποιώντας τον όρο «anti-Greece», γράφοντας στο Politico πως δεν υπήρχε κάποιο διαφαινόμενο «κύμα» αλλαγής από τις αριστερές δυνάμεις, στα πρότυπα του ΣΥΡΙΖΑ και του Podemos. Με το άνοιγμα της κάλπης μπορεί ο δεξιός κυβερνητικός συνασπισμός του πρωθυπουργού Κοέλιο τελικά να κέρδισε την μάχη όπως αναμενόταν με 38.3%, έχασε όμως την πλειοψηφία του κοινοβουλίου με 104 έδρες. Οι Σοσιαλιστές ακολούθησαν με 32.4% και 85 έδρες, το Αριστερό Μπλόκο διπλασίασε τα ποσοστά του συγκεντρώνοντας 10.2% (19 έδρες)...

Κείμενο από την Λουτσιάνα Καστελίνα Αυτά που συνέβησαν στην ελληνική κοινωνία και οι πολιτικές αλλαγές που πυροδοτήθηκαν μέχρι τη δημοκρατική αντεπίθεση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν τρέχοντα γεγονότα... Βρισκόμαστε μπροστά στο πλήρες μετα-κοινοβουλευτικό και μετα-δημοκρατικό μοντέλο, που ευχόταν η Τριμερής πριν από σαράντα χρόνια, με το τέλος της μετατρεψιμότητας του δολαρίου, που αποτέλεσε το πρώτο σημάδι της επικής κρίσης που ζούμε μέχρι σήμερα. Υπάρχει πολλή δημοκρατία, το σύστημα δεν μπορεί να την υπομείνει, διεκήρυτταν τότε οι εκπρόσωποι της Δύσης, συμβουλεύοντας να μην αφήνουμε τα οικονομικά θέματα στα χέρια των ανίκανων κοινοβουλίων, γιατί ήταν πολύ λεπτά και περίπλοκα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτέλεσε τον πρόδρομο αυτού του μοντέλου, καλώντας τις εθνικές κυβερνήσεις των κρατών - μελών να ακολουθήσουν ανάλογη πορεία. Αυτή του Ματέο Ρέντζι αποτελεί τον καλύτερο μαθητή. Ήταν αναπόφευκτο ένα γεγονός που προκάλεσε τόσο σημαντικά κοινωνικά δράματα να άνοιγε μια έντονη συζήτηση στη στρ...

Electionet Ο μαρξιστής Τζέρεμι Κόρμπιν είναι ο νέος ηγέτης του κόμματος των Εργατικών στη Βρετανία, μετά από την σχετική ψηφοφορία που διήρκεσε λίγες εβδομάδες και ολοκληρώθηκε το Σάββατο. Η νίκη αυτού του «αντάρτη» βουλευτή, που άπειρες φορές συγκρούστηκε με την κομματική γραμμή, μπορεί να χαρακτηριστεί ως μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές στη σύγχρονη βρετανική πολιτική σκηνή. Τα αποτελέσματα για το χρίσμα των Βρετανών Εργατικών:  Corbyn 59.5% (Εκλογή)  Burnham 19%  Cooper 17%  Kendall 4.5%  Ο Τζ. Κόρμπιν, ηγέτης της αριστερής πτέρυγας των Εργατικών, ριζοσπάστης και φανατικός πολέμιος της λιτότητας, του νεοφιλελευθερισμού και του πολέμου στο Ιράκ, παρότι αρχικά είχε μπει στην κούρσα διαδοχής ως αουτσάιντερ, κατάφερε να κερδίσει με το μέρος του τα εργατικά σωματεία αλλά και ένα πλήθος παλιών και νέων μελών του κόμματος. Έτσι παρά τον σφοδρό πόλεμο που δέχτηκε από τους «ρεαλιστές» και «μπλεριστές» συνυποψήφιους κατάφερε να επικρατήσει από τον πρώτο γ...

Φωτογραφία από διαδήλωση της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών, Παρίσι 1936 (©Photo12/UIG via Getty Images) Σαν σήμερα, στις 4 Ιουνίου 1936, το Λαϊκό Μέτωπο σχηματίζει την κυβέρνησή του στη Γαλλία, με πρωθυπουργό τον Λεόν Μπλουμ. Το Λαϊκό Μέτωπο ήταν ένα συμμαχικό σχήμα των δυνάμεων της αριστεράς (Σοσιαλιστές, Κομουνιστές και αργότερα οι Ριζοσπάστες) που σχημάτισαν μετά την λαϊκή εντολή που πήραν από τις βάσεις τους, κυρίως στην αντιφασιστική διαδήλωση τον Φεβρουάριο του 1934. Στόχος του Λαϊκού Μετώπου ήταν να αποτελέσει μία ισχυρή δύναμη κατά του φασισμού που ισχυροποιούταν, των υπερσυντηρητικών κυβερνήσεων της χώρας και της ανέχειας που είχε φέρει η τραγική διεθνής οικονομική κρίση, που είχε φτάσει και στην Γαλλία. Στο δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών στις 3 Μαΐου του 1936 η δυναμική που είχε αναπτύξει το Μέτωπο οδήγησε σε μία σαρωτική νίκη στις κάλπες. Την επόμενη ημέρα ο επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Λεόν Μπλουμ, σχηματίζει κυβέρνηση. Την ίδια μέρα χιλιάδες ερ...

Στις Νησίδες του περασμένου Σαββάτου (ένθετο στην Εφημερίδα των Συντακτών) πάνω από το εξαιρετικό κείμενο του Θ. Σκορυμπέλου, «Η θυσία σας δεν πήγε χαμένη», εμφανίζονται τρία σημειώματα. Πρόκειται για τρία μικρά γράμματα από αυτά που κατά τη διαδρομή από τις φυλακές και τα στρατόπεδα προς το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, οι καταδικασμένοι από τα ναζιστικά και ταγματασφαλίτικα δικαστήρια, πετούσαν από τις τρύπες ή τις χαραμάδες των στρατιωτικών φορτηγών στον δρόμο για να τα βρουν οι περαστικοί και να τα παραδώσουν στους συγγενείς τους. Ένα από αυτά τα σημειώματα μου προξενεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον και με κάνει να σκέφτομαι πως ετούτη η κυβέρνηση πέρα από τα τρία κόκκινα τριαντάφυλλα ίσως έχει και κάτι ακόμα να προσφέρει. «...Πατέρα μην κλάψεις, με ντουφεκίζουν, πεθαίνω γιατί πίστεψα σε σένα που 'λεγες θέλουμε κράτος εργαλείο για τον τόπο και τον λαό κι όχι να υπηρετεί το ρουσφέτι και την τσέπη του κομματάρχη. Συνέχισε να αγωνίζεσαι, λίγα είναι τα ψωμιά τους, ξεκουμπίζονται όπο...

Η αλήθεια είναι μία. Η αριστερά αποτελεί το κόμμα του περιθωρίου. Ο χώρος των ανίκανων, των γραφικών και των αργόσχολων. Η κόκκινη σημαία αντικατοπτρίζει την καταστροφή και όπου ανέβει θα προκαλέσει την διάλυση – φυσικά η κοινωνία χρόνια είχε διαλυθεί από το σύστημα μα... . Οι αριστεροί δεν έχουν πατρίδα και πολεμούν την ιστορία και την παράδοση. Οι αριστεροί είναι χαραμοφάηδες, λαοπλάνοι και ονειροπόλοι με καμία τεκμηριωμένη θέση. Και όσοι ξέρουν και είναι αριστεροί; Επιστήμονες, καλλιτέχνες; Αυτοί «το παίζουν» στην ουσία όμως είναι κρυφοσυστημικοί. Παραπάνω πρόσφερα, όσο το δυνατό καλύτερα μπορούσα, έναν αντιαριστερό αχταρμά. Αυτή ήταν η άποψη όμως του λαού για δεκαετίες τώρα στην Ελλάδα. Για την αριστερά που ήταν πάντα δίπλα του να του κρατήσει το χέρι μα πάντα την φοβόταν. Δεν έφταιγε ο πολίτης για αυτό. Έτσι τον είχε κατασκευάσει το σύστημα. Έτι τον ήθελε, έτσι τον διατηρούσε. Ο ισχυρός φόβος για την αριστερά δεν πηγάζει από τον λαό αλλά από το σύστημα. Το σύστημα του άκρ...

Για χρόνια το ΚΚΕ αποτελούσε την μοναδική αριστερή φωνή της Ελλάδας. Την μοναδική φωνή που υπερασπιζόταν το συμφέρων του πολίτη και όχι της πλουτοκρατίας. Το κόμμα που έδωσε πολλούς αγώνες για την δημοκρατία. Ασχέτως με την σημερινή του κατάντια, έχει προσφέρει κατά το παρελθόν πολλά στην ελληνική κοινωνία. Το κακό όμως ήταν που ποτέ δεν έμαθε να κάνει πίσω. Την περασμένη Δευτέρα ενώ έκανα την βόλτα μου στο Λαύριο κατά τύχη έπεσα πάνω σε ένα πανό του ΚΚΕ. Δεν αποτύπωσα ολόκληρη την φράση που ήταν πάνω στο πανί, παρά μόνο τις λέξεις «χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά». Γρανάζι; Αυτή η λέξη μου φάνηκε τόσο απαρχαιωμένη για το σήμερα. Άτομα δύο χρόνια μικρότερά μου ούτε καν ξέρουν τι είναι το γρανάζι. Πόσοι πλέον εργαζόμενοι ιδρώνουν πάνω από το γρανάζι και πόσοι καθημερινά πήζουν πάνω από τον υπολογιστή, την αριθμομηχανή και το φαξ; Χρόνια τώρα το ΚΚΕ προσπαθεί να μας αποδείξει πόσο σε πίσω καιρούς βρίσκετε. Και ενώ απορρίπτει κάθε τι που είναι ανανεωτικό ζητάει να κυ...

Τα χθεσινά επεισόδια στο Σύνταγμα, με την δολοφονική επίθεση των κουκουλοφόρων σε διαδηλωτές του ΠΑΜΕ, δείχνουν πως κράτος και παρακράτος τον τελευταίο καιρό έχουν πολύ υποτιμήσει την νοημοσύνη μας. Τόσο που πιστεύουν πως με τα "νούμερά" τους θα μας πείσουν πως οι χιλιάδες κόσμου που κατέβηκαν χθες και προχθές στο Σύνταγμα ήταν τα αλητόπαιδα που σπάνε βιτρίνες, σκοτώνουν ανθρώπους και όταν δεν έχουν ποιόν να δείρουν παίζουν μεταξύ τους μπουνιές. Να ξέρουν όμως αυτοί που προσπαθούν μία ζωή να μας κλείσουν τα μάτια, πως χθες όλοι είδαμε ποιοι ήταν κάτω από τις κουκούλες.  Όπως και όλοι είδαμε τα αστυνομικά γκλοπ που κράταγαν και τα δακρυγόνα που εκτόξευαν, με τόση μαεστρία που ούτε ΜΑΤατζήδες να ήταν… Από την άλλη φυσικά έχουμε τα άλλα "νούμερα". Αυτά του ΚΚΕ, τα οποία αντί να στρατευτούν απέναντι στο παρακράτος και με μαζικό αγώνα να το διαλύσουν, βρήκαν πάτημα για να επιτεθούν στην υπόλοιπη αριστερά. Νομίζοντας πως έτσι κάνουν καλό στα ποσοστά τους.

Προς το ΠΑΣΟΚ τείνει το τελευταίο διάστημα η «Δημοκρατική Αριστερά». Το κόμμα του Φ. Κουβέλη δεν κατάφερε να κερδίσει το έδαφος που επιθυμούσε όταν έκλεινε την πόρτα του «Συνασπισμού» και αποχωρούσε. Οι δημοσκοπήσεις απογοητευτικές και το ενδιαφέρον του κόσμου μειωμένο. Τελικά η «ανανεωτική πτέρυγα» δεν είχε την δύναμη που πίστευε πως είχε. Παράπεσε και εκτέθηκε. Και τώρα τι θα γίνει; Θα ρίξουν τα μούτρα τους και θα γυρίσουν πίσω; Και βέβαια όχι. Τέτοια πράγματα δεν γίνανε, δεν γίνονται και δεν θα γίνουν ποτέ στην ελληνική αριστερά. Στην χώρα μας μόνο διασπάτε. Δυστυχώς ο κ. Κουβέλης προτιμάει να «πατήσει» τα πιστεύω του παρά να γυρίσει γονατιστός στον Τσίπρα. Έτσι τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε μία τάση της ΔΗΜ.ΑΡ. προς το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Και αυτό το θεωρούν λύση … Ναι πράγματι, έτσι κ. Κουβέλη μπορεί να ξαναγίνεται βουλευτής. Μόνο μην ξεχνάτε πως με την οποιαδήποτε παροχή βοήθειας στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. καταργείτε τα πιστεύω και τις ιδεολογίες σας. Με μία τέτοια κίνηση η ΔΗΜ.ΑΡ. θα προδώσει όχι ...