Στο Κάδρo

Προχθές το βράδυ, προσπαθώντας να βρω κάτι να διαβάσω, έπεσα και πάλι πάνω στον Edgar Allan Poe και στο διήγημα «Mellonta Tauta», το οποίο αγνοούσα. Πρόκειται για ένα αφήγημα σε μορφή επιστολής, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1849 στο περιοδικό «Godey’s Lady Book» και το οποίο θεωρείται πρωτόλειο δείγμα επιστημονικής φαντασίας, παρουσιάζοντας ένα μέλλον διαφορετικό, στο οποίο έχει οδηγήσει η επιστημονική πρόοδος και οι ιστορικές αλλαγές στον τομέα της διανόησης και της κοινωνίας, μέσα σε μία χιλιετία. Περισσότερο όμως μοιάζει με ένα σατιρικό «παιχνίδι» του συγγραφέα, ο οποίος ξεκινώντας από το ζήτημα της ημιμάθειας της εποχής του (και κάθε εποχής), ασκεί έντονη κριτική στα φιλοσοφικά ρεύματα, την επιστήμη και τις κοινωνικές τάσεις των ημερών του.

To Κοντσέρτο για πιάνο Νο.2 του Shostakovich ντύνει το κλασικό παραμύθι του Hans Christian Andersen, στην «Fantasia 2000» της Walt Disney. Σε σκηνοθεσία του Hendel Butoy και Art Director τον Michael Humphries.

Χθες βρήκα τον απαιτούμενο χρόνο για τον καλό μας, παλιό και αγαπημένο φίλο, Leonard Cohen. Τον ποιητή της μουσικής, που στα 83 του χρόνια αποφάσισε να μας δώσει μία από τις πιο όμορφες στιγμές της δισκογραφίας του. «Hineni, hineni». Εδώ είμαι, η απάντηση των πιστών προς το Θεό στην Παλαιά Διαθήκη. «Hineni» η απόκριση του Μωυσή προς την φλεγόμενη βάτο και τη Θεία φωνή. «Hineni» και η απάντηση του Αβραάμ όταν ο Θεός του ζήτησε ως θυσία το γιό του. «Hineni, hineni, I'm ready, my lord» , ψιθυρίζει και ο Leonard Cohen στο νέο του δίσκο, «You Want It Darker»

Η είδηση έκανε έναν μικρό γύρω του ελληνικού διαδικτύου πριν λίγες ημέρες. Οι νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκαν έξω από το 1ο Δημοτικό Σχολείο στο Ωραιόκαστρο για να μοιράσουν ενημερωτικό υλικό ενάντια στο ρατσισμό και υπέρ της αλληλεγγύης στα προσφυγόπουλα. Μαζί τους είχαν ένα πανό κατά του ρατσισμού, στο οποίο αναγράφονταν οι στοίχοι των Active Member: «Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς».

Ίσως κανένας άλλος να μην αγάπησε τόσο πολύ το διαδίκτυο όσο η παρέα του The Press Project. Διαβάζοντας το «προτελευταίο κείμενο του ThePressProject» , δια χειρός Κώστα Εφήμερου, νιώθω πολύ πιο άσχημα από ότι περίμενα. Είναι ίσως η αγάπη που νιώθω για όλα τα όμορφα πράγματα. Και ιδιαίτερα η αγάπη που νιώθω για όλα τα όμορφα πράγματα στο διαδίκτυο, ακόμα και τα απλήρωτα (μαύρο χιούμορ). Αν και διαφωνώ με την προβολή των εσώψυχων του ιδιοκτήτη, καταλαβαίνω απολύτως τα αισθήματά του. Καταλαβαίνω απολύτως τα αισθήματα ενός δημιουργικού ανθρώπου στην Ελλάδα της κρίσης.

Θυμάστε τότε το 2010 όταν πρωτο-έσκασε το Protagon ως ένα blog σύμπραξης δημοσιογράφων και αρθρογράφων αναγνωρισμένων στο δημόσιο βίο για την επαγγελματική τους πορεία και την ποιότητά τους; Ήταν ένας άνεμος ανανέωσης για το επαρχιώτικο τότε ελληνικό διαδίκτυο. Θεοδωράκης, Χούκλη, Τέλογλου, Καμπουράκης, Βαρουφάκης, Δαβαράκης. Η πορεία του Protagon δεν ήταν δυστυχώς αυτή που τότε αναμέναμε.

Ο Γιάν Φάμπρ μπορεί να έμεινε μόλις λίγους μήνες στο τιμόνι του Φεστιβάλ Αθηνών πρόλαβε όμως να πάει χαμπάρι ακριβώς την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό δημόσιο. Με μία άκρως απολαυστική δημόσια επιστολή τους απάντησε στους Έλληνες καλλιτέχνες που τον χαρακτήρισαν ως «persona non grata» και…

Τα μάθατε τα νέα; Στην χώρα είμαστε πλέον όλοι καλλιτέχνες! Όλοι έχουμε λόγο, ξανά, για το τι αποτελεί τέχνη και για το αν κάνει ή όχι για Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών ο Γιαν Φαμπρ.

Τα Χριστούγεννα είναι μία εποχή που τραβάει το μυστήριο. Η ελληνική παράδοση άλλωστε είναι γεμάτη από χριστουγεννιάτικους μύθους με ξωτικά και μυστήρια πλάσματα. Κάθε τέτοια εποχή ξεσκαρτάρω μία σειρά αστυνομικών και φανταστικών περιπετειών από τα ράφια της βιβλιοθήκης, το επιπλάκι με τις ταινίες και το διαδίκτυο. Μία από τις ταινίες που θυμήθηκα φέτος ήταν ο «Ακέφαλος Καβαλάρης». Ο μύθος που μετέφερε στην οθόνη ο Τιμ Μπάρτον όταν ακόμα εγώ ήμουν ένα μικρό παιδάκι που σχεδόν δεν μίλαγε. Μετά από μία άκαρπη περιήγηση στο διαδίκτυο κατέληξα στο video club της γειτονιάς που μου έδωσε έναν σκονισμένο δίσκο μέσα από ένα δωματιάκι που μόνο το προσωπικό χρησιμοποιεί και μέχρι πρότινος νόμιζα πως πρόκειται για την τουαλέτα του καταστήματος. Μετά την άρνηση του x-box να διαβάσει τον δίσκο, μία περίπλοκη συνδεσμολογία notebook – τηλεόρασης, τόνους από καθαριστικό και απανωτά μέσα-έξω, μπρός-πίσω κατόρθωσα να παρακολουθήσω ολόκληρη την ταινία. Εάν εξαιρέσεις τα ελαττώματα του δίσκου, δεν ...

Πριν από μερικές ημέρες, στα μέσα του Νοέμβρη, κυκλοφόρησε από την «The Sound of Everything» και την «Cobalt Music» ο νέος δίσκος του Papercut, ο οποίος φυσικά και τα «σπάει». Από τις δουλειές που γουστάρεις να ακούς ξανά και ξανά και ξανά. Κυκλοφορεί την εποχή που της ταιριάζει περισσότερο από όλες: Τον Χειμώνα. Ο τίτλος του δίσκου είναι «Pockets of Silence» και τα κομμάτια που ξεχώρισα τα «Storm», που ντύνεται με τη φωνή της Maiken Sundby, και «Better Skies» με την Έφη Θεολόγου. Καλή ακρόαση, καλή απόλαυση…

Η Adele και ο Jimmy Fallon σε μία νέα "home-made" εκδοχή του "Hello", σε συνοδεία παιδικών μουσικών οργάνων από τους Roots. Εντάξει, το "Hello" μπορεί να μην είναι κάτι ιδιαίτερο και να το έχουμε ήδη βαρεθεί, η Adele όμως είναι φωνάρα...

Δεν είναι τα γεγονότα του γηπέδου που θέλω να σχολιάσω. Το κύκνειο άσμα μίας συμμορίας ανίκανων και επικίνδυνων που οδήγησαν μία ιστορική ομάδα στην απόλυτη ταπείνωση. Το απόλυτο μήνυμα στον Υφυπουργό Αθλητισμού, ο οποίος έχει επιδείξει σοβαρότητα, να σταματήσει επιτέλους να συνομιλεί και να αποδέχεται τους εκβιασμού των αμαρτωλών διοικήσεων των ελληνικών ΠΑΕ. Ας προχωρήσει τώρα στην απόλυτη αναδόμηση του συστήματος. Η σοβαρή ζημιά δεν έγινε εντός της Λεωφόρου αλλά εκτός. Στο Φάληρο και σε άλλες περιοχές των Αθηνών που εδράζουν διάφορα «φίλαθλα» μέσα ενημέρωσης. Μα τι περίμενα από το ΣΚΑΙ; Όχι, δεν περίμενα αυτόν τον βαθμό συγκάλυψης οπαδικής βίας. Δεν περίμενα να δω δημοσιογράφους να κοιτούν την κάμερα με απάθεια και να μας ενημερώνουν ότι για τα επεισόδια ευθύνεται ο διαιτητής του αγώνα. Δεν περίμενα από τον ιστορικό ΣΠΟΡ FM να κατηγορεί για τα επεισόδια μία δήθεν σπείρα που επιζητούσε την αναβολή του αγώνα. Και από όλο το σχέδιο λάδι η ΠΑΕ Παναθηναϊκός, λάδι και οι τζιχα...

Αντιγράφω το AΠΕ-ΜΠΕ μέσω του Left.gr Μία από τις κορυφαίες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας ακουμπά στο μεγαλείο κάποιων «τρελών», κάποιων αποφασισμένων να σταθούν μπροστά από ένα τανκ, πιστεύοντας ότι έτσι θα το κρατήσουν έξω από το Πολυτεχνείο, νομίζοντας ότι η χούντα θα λυγίσει. Ήταν στις 17 Νοέμβρη. Τη στιγμή αυτή απαθανάτισε μέσα από τον φωτογραφικό του φακό ο Τέλης Σαρρηκώστας. Ένας από τους σημαντικότερους φωτορεπόρτερ στη χώρα μας, που για 40 χρόνια μιλούσε με τη φωτογραφική του μηχανή. Σήμερα, μιλάει στο «Πρακτορείο», για όσα έζησε εκείνο το αξέχαστο τριήμερο, που είχε δώσει πάλι στους Έλληνες την περηφάνια τους. Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 1973 «Βγαίνοντας από το Πολυτεχνείο ήξερα ότι θα γίνονταν σημαντικά, ιστορικά γεγονότα. Κοίταζαν κατάματα τον φακό κι έλεγαν τα αιτήματά τους. Από τον τόνο της φωνής τους και τα βλέμματα καταλάβαμε ότι οι φοιτητές μιλούσαν σοβαρά».  Αυτές ήταν οι πρώτες σκέψεις του Τέλη Σαρρηκώστα, αμέσως μετά τη συνέντευξη που έδωσαν οι...

«Ο Αγγελόπουλος δεν με είχε δει, δεν με ήξερε ως ηθοποιό, του μιλήσανε για μένα κάποιο φίλοι του» Η Εύα Κοταμανίδου σε μία εξαιρετική συνέντευξη, στον Χρήστο Παρίδη και την Lifo, για τον ΘΙΑΣΟ, την ταινία που άλλαξε την ίδια, το έργο του Θεόδωρου Αγγελόπουλου αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα. «Τον αγάπησα τόσο πολύ αυτόν το ρόλο. Όλοι είχαμε μια έγνοια, ότι γυρίζοντας την ταινία αυτή κάναμε μια ουσιαστική αντίσταση, με δυσκολίες και ταλαιπωρίες, γιατί φάγαμε πολλές βροχές και χιόνια. Παρ’ όλα αυτά, ήμασταν ευτυχείς, πολύ ικανοποιημένοι. Ύστερα, ο τρόπος που γυρίζονταν τα πλάνα είχε μια ποιητικότητα που ήταν διάχυτη. Ο Αγγελόπουλος, ως σεναριογράφος και ως σκηνοθέτης, έδινε σε όλες τις ταινίες του μια ποιητική χροιά. Δεν ανέπλαθε την Ιστορία όπως ακριβώς συνέβη. Έπαιρνε την ουσία με τον τρόπο που ο ίδιος την εισέπραττε και τη φιλμογραφούσε. Αυτό όλο, εγώ τουλάχιστον, που προερχόμουν από το Θέατρο Τέχνης και λάτρευα και την ποίηση, το έβρισκα μέσα στα πλάνα. Η Ηλέκτρα ήταν ένας...

Τον Νοέμβριο περιμένουμε νέο album από τον Bobby Caldwell μαζί με τον Jack Splash, υπό τον τίτλο «Cool Uncle». Χθες μας έδωσαν μία ιδέα του τι θα ακολουθήσει βγάζοντας στον αέρα το «Breaking Up».  Από τους ήχους που γουστάρω πολύ… Γράφει ο Charles Innis στο Stereogum , όπου έμαθα σχετικά: «High-profile R&B veterans Bobby Caldwell and Jack Splash spin classically groovy tunes under the moniker Cool Uncle, often bringing in big industry names to provide vocals. Their last single, “Break Away,” featured rising starlet Jessie Ware singing to a retro-funk staccato groove. Cool Uncle’s newest track “Breaking Up” (breakups seems to be a running theme in their music) positions rapper Eric Biddines and canonical ’80s Gospel singer Deniece Williams in the limelight, trading off vocal duties. The result is a polished and dynamic slapper that pops and glides in every way an R&B track should, not once letting you out of it’s grasp. Despite the track’s retro stylings, there’s ...

Παιδί πρόσφυγας στα βραχώδη μονοπάτια της Λέσβου, μόλις αποβιβάστηκε από μία βάρκα, ακολουθεί το υπόλοιπο καραβάνι. (Φωτογραφία: Nick Paleologos / SOOC. Πηγή: Lifo,gr) Να σκέφτεσαι τους άλλους ( Μαχμούντ Νταρουίς ) Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους. Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια. Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους. Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη. Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους. Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν. Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους. Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα. Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους. Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν. Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους. Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν. Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους, στον εαυτό σου γύρισε και πες: «Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι». Μαχμούντ Νταρουΐς: Να σκέφτεσαι τους άλλους - 1...

«Εάν κάποιος πιστεύει ότι η αγάπη και η ειρήνη είναι κλισέ, που τα αφήσαμε πίσω στη δεκαετία του '60, αυτό είναι πρόβλημά του. Αγάπη και Ειρήνη είναι αιώνιες αξίες. »

Αυτόν τον φοβερό ήχο, τον οποίο θυμήθηκα πρόσφατα εξαιτίας του EnLefko, είχαν περιλάβει στον δίσκο τους οι Nicolas Jaar και Dave Harrington το 2013.

Είναι ένα φθινοπωρινό πρωινό του Νοεμβρίου και ένας ψηλός, ασπρομάλλης Βρετανός κάθεται σε ένα από τα παγκάκια του σιδηροδρομικού σταθμού της Εξ-αν-Προβάνς, μιας πανέμορφης μικρής πόλης στην επαρχία της Προβηγκίας, στα νότια της Γαλλίας. Περιμένοντας το τρένο μαζί με άλλους συνεπιβάτες του, ο 68χρονος Βρετανός έχει το αφτί του στραμμένο στα μεγάφωνα που κάνουν την αναγγελία των δρομολογίων. Πράγματι, ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα ακούγεται ένα ηχητικό σήμα με τέσσερις νότες που διαρκώς επαναλαμβάνεται, πριν γίνει η ανακοίνωση του εκάστοτε δρομολογίου. Οι τέσσερις αυτές νότες έχουν καρφωθεί στο μυαλό του κι όταν, ύστερα από λίγα λεπτά, φτάνει στον προορισμό του, το πρώτο πράγμα που κάνει ο Ντέιβιντ Γκίλμορ είναι να κλειστεί σε ένα δωμάτιο και να γράψει ένα νέο τραγούδι. «Αντλησα έμπνευση από τον ήχο που ακούγεται στους γαλλικούς σιδηροδρομικούς σταθμούς. Κάθε φορά που ακούω αυτές τις τέσσερις νότες, θέλω να χορέψω. Τις άκουσα αρκετές φορές και κράτησα το iPhone μου δίπλα στο μεγάφ...