Στο Κάδρo

Συνέντευξη του Enzo Traverso στην Sonya Faure (Liberation) Συνέντευξη του Έντσο Τραβέρσο για τον «μετα-φασισμό», τη μελαγχολία της Αριστεράς και τη μνήμη της ήττας. Ο Έντσο Τραβέρσο είναι Ιταλός ιστορικός και φιλόσοφος. Γεννήθηκε στο Πιεμόντε της Ιταλίας το 1957. Σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Γένοβας και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του το 1989 στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, κάτω από την εποπτεία του Michael Lewy. Αφού δίδαξε, για πολλά χρόνια, στο Πανεπιστήμιο της Πικαρδίας «Jules Verne», στην Αμιέν, είναι σήμερα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Νέας Υόρκης. Έχει ασχοληθεί εκτενώς με το ζήτημα του Ολοκαυτώματος, του ολοκληρωτισμού και του εθνικού ζητήματος. Ο Ιταλός ιστορικός των θεωριών εκδίδει μέσα στο 2017 δύο νέα βιβλία. Στο «Nouveaux Visages du fascisme» («Τα νέα πρόσωπα του φασισμού»), που κυκλοφορεί μέσα στον Φεβρουάριο από τις εκδόσεις Textuel, προσπαθεί μέσα από τον όρο «μετα-φασισμός» να προσεγγίσει την μεταβαλλόμενη φύση των νέων ακρ...

Aπόσπασμα από το «How Will Capitalism End?» του Wolfgang Streeck Σήμερα η συνύπαρξη μεταξύ αγορών και δημοκρατίας φαίνεται όλο και λιγότερο ελκυστική τόσο στους πολίτες όσο και στις ελίτ. Ο Wolfgang Streeck είναι διευθυντής στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών Max Planck και καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Είναι Επίτιμο Μέλος της SASE, μέλος της Ακαδημίας Επιστημών Βερολίνου Βρανδεμβούργου και της «Academia Europaea». Στο νέο του βιβλίο με τίτλο « How Will Capitalism End? » , υποστηρίζει ότι αν και η οικονομική πρόοδος στον 20ο αιώνα έκανε το σύστημα της ελεύθερης αγοράς ελκυστικό στις πλειοψηφίες, σήμερα οι αμφιβολίες περί συμβατότητας καπιταλιστικής οικονομίας και δημοκρατίας επιστρέφουν. Γεγονός το οποίο απεικονίζεται στην άνοδο του αριστερού και δεξιού λαϊκισμού αλλά και στην αδυναμία των δημοσκόπων στην εκλογική έρευνα. Η μελέτη του Streeck προσπαθεί να αποσαφηνίσει την τρέχουσα εποχή αβεβαιότητας. Το απόσπασμα που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο blog...

Του John B. Judis , από το αμερικανικό περιοδικό Dissent Σήμερα μία σειρά από κόμματα της ευρωπαϊκής αριστεράς τοποθετούν στη βάση της στρατηγικής τους τις θεωρίες του Λακλάου περί «λαϊκισμού». Ο John Judis είναι πολιτικός επιστήμονας και πολιτικός συντάκτης σε μία σειρά από αμερικανικά δημοκρατικά-προοδευτικά περιοδικά, εφημερίδες και ιστοσελίδες. Το τελευταίο διάστημα κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το βιβλίο του με τίτλο «Η Λαϊκιστική Έκρηξη» . Πρόκειται για μία περισσότερο συγκριτική μελέτη του λαϊκιστικού φαινομένου, που ξεκινά από την Αμερική του 19ου αιώνα και φτάνει έως σήμερα. Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην φθινοπωρινή  έκδοση του αμερικανικού περιοδικού Dissent. Σε αυτό ο John Judis προσπαθεί περιληπτικά να αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται η σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά τον όρο «Λαϊκισμός», περιδιαβαίνοντας τις θεωρίες του Ερνέστο Λακλάου και της Σαντάλ Μουφ.

Χ θες ο ΣΥΡΙΖΑ νομίζω βαφτίστηκε «κανονικό πολιτικό κόμμα». Τι σημαίνει κανονικό κόμμα; Μάλλον σημαίνει κόμμα ηγεσίας. Προσωποπαγές κόμμα. Σημαίνει μάλλον ότι όταν ο υποψήφιος πρόεδρος είναι ο Πρωθυπουργός οι σύνεδροι θα πρέπει με 100% να τον εκλέγουν. Και να προχωρούν παρακάτω. Αυτό απ’ ότι έχω καταλάβει σημαίνει «κανονικό κόμμα». Προσωπικά, αν και αποτελώ έναν απολύτως ψυχρό παρατηρητή των κομμάτων και των εκλογών, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί η κατάσταση αυτή βαφτίζεται «κανονικότητα». Για να μας το λένε όμως όλοι οι δημοσιολογούντες, όλοι οι «ειδικοί», όλο το «στρατόπεδο της λογικής», έτσι θα είναι. Ίσως θα πρέπει να υπακούσουμε και την επόμενη συμβουλή τους. Ότι ο πρόεδρος του κόμματος θα πρέπει να εκλέγετε απευθείας από τη βάση και ότι τα συνέδρια θα πρέπει να καταργηθούν, ως παρωχημένες μορφές δήθεν εσωκομματικής δημοκρατίας, βγαλμένες από σελίδες του μακρινού παρελθόντος. Εκσυγχρονισμός.

Του Alex Williams από το Blog των VersoBooks Mπορεί ο «Κορμπινισμός» να οδηγήσει σε μία πραγματική αλλαγή; Η επανεκλογή του Τζέρεμι Κόρμπιν στην ηγεσία των Βρετανών Εργατικών, κόντρα στη μετριοπαθή κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, μπορεί να μην προκάλεσε τον διεθνή ενθουσιασμό που είχε προκαλέσει η πρώτη του εκλογή, έδωσε όμως πολύ μεγαλύτερη δυναμική στο νέο ριζοσπαστικό ρεύμα που αναπτύσσεται τον τελευταίο χρόνο στη Μεγάλη Βρετανία. Ένα πολυσυλλεκτικό ρεύμα το οποίο στήριξε από την πρώτη στιγμή το πολιτικό πρόγραμμα του Κόρμπιν και του οποίου το μέγεθος και η δύναμη αντικατοπτρίζονται στον διπλασιασμό των μελών του Εργατικού Κόμματος μέσα σε έναν χρόνο, που το κατάστησε το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στην Ευρώπη. Το κείμενο του Alex Williams που ακολουθεί, εξετάζοντας τις στρατηγικές ενός σύγχρονου αριστερού κόμματος και αναζητώντας τους τρόπους με τους οποίους ο «Κορμπινισμός» μπορεί να οδηγήσει σε μία πραγματική αλλαγή, αποτυπώνει τις πολιτικές ιδέες και τα χαρακτηριστικά αυ...

«Με λίγες εξαιρέσεις οι πολιτικοί μας δεν φαίνεται να δουλεύουν για εμάς, και δεν το κάνουν». Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει ο Aditya Chakrabortty, κεντρικός οικονομικός σχολιαστής του Guardian, σε χθεσινό του άρθρο στην εφημερίδα. Στο άρθρο του ο Chakrabortty σχολιάζοντας την πολιτική επικαιρότητα στην Βρετανία και την εμπλοκή του πρωθυπουργού David Cameron στο με τα Panamas Papers, συμπεραίνει ότι «Στην ουσία τους τα Panama Papers δεν αφορούν την φοροδιαφυγή. Δεν έχουν να κάνουν ούτε καν με τα χρήματα. Αυτό που πραγματικά καταδεικνύουν είναι η διαφθορά της δημοκρατίας μας» .

«Η υπαρκτή τεχνοκρατία, δηλαδή το καθεστώς το οποίο εγκαθιδρύθηκε όταν οι πολιτικοί παρέδωσαν την εξουσία στους «ειδικούς» των τεχνικών οικονομικών προγραμμάτων, αποτελεί σήμερα τη νέα τυραννία από την οποία η Ευρώπη και ο κόσμος ολόκληρος πρέπει να απαλλαγούν το συντομότερο δυνατό. Ο Ντράγκι, ο Μόντι, ο Παπαδήμος, η Λαγκάρντ και οι ορντινάτσες τους τύπου Τόμσεν και Βελκουλέσκου, πρόσωπα μη εκλεγμένα και χωρίς λογοδοσία στην κοινωνία, αποτελούν απλώς του ιμάντες μεταφοράς της πολιτικής βούλησης των τραπεζών, των επενδυτών και των μεγάλων επιχειρήσεων, δηλαδή των πραγματικών επικυρίαρχων και εργοδοτών του πολιτικού προσωπικού. Η καταστροφή χωρών ολόκληρων, προκειμένου να αλλάξουν οι συσχετισμοί δύναμης ανάμεσα στους οικονομικούς πόλους εξουσίας (ΗΠΑ, Ε.Ε κλπ) ή για την επικράτηση της μιας ή της άλλης παραλλαγής του νεοφιλελευθερισμού, αποτελεί απλώς μια λεπτομέρεια στους ευρύτερους οικονομικούς και γεωπολιτικούς σχεδιασμούς τους».

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου από το Iskra Όταν άρχισαν να ανακοινώνονται, την περασμένη άνοιξη, οι υποψηφιότητες για τις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 8 Νοεμβρίου του 2016, στις ΗΠΑ, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης στοιχημάτιζαν ότι η προεκλογική κούρσα θα εξελιχθεί σε μονομαχία ανάμεσα στη Χίλαρι Κλίντον και τον Τζεμπ Μπους. Δύο πολύ γνωστούς πολιτικούς, που προέρχονται από δύο μεγάλες πολιτικές οικογένειες, σάρκα εκ της σαρκός του αμερικανικού κατεστημένου. Όποιος έδινε πιθανότητες εκείνη την εποχή σε έναν εκκεντρικό, αθυρόστομο δισεκατομμυριούχο που άκουγε στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών ή σε έναν σοσιαλιστή γερουσιαστή από τη μικροσκοπική πολιτεία του Βερμόντ, ονόματι Μπέρνι Σάντερς, για το χρίσμα των Δημοκρατικών, θα προκαλούσε ειρωνικές εικασίες για την ποιότητα των οινοπνευματωδών που είχε καταναλώσει το προηγούμενο βράδυ.

Αντιγράφω το AΠΕ-ΜΠΕ μέσω του Left.gr Μία από τις κορυφαίες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας ακουμπά στο μεγαλείο κάποιων «τρελών», κάποιων αποφασισμένων να σταθούν μπροστά από ένα τανκ, πιστεύοντας ότι έτσι θα το κρατήσουν έξω από το Πολυτεχνείο, νομίζοντας ότι η χούντα θα λυγίσει. Ήταν στις 17 Νοέμβρη. Τη στιγμή αυτή απαθανάτισε μέσα από τον φωτογραφικό του φακό ο Τέλης Σαρρηκώστας. Ένας από τους σημαντικότερους φωτορεπόρτερ στη χώρα μας, που για 40 χρόνια μιλούσε με τη φωτογραφική του μηχανή. Σήμερα, μιλάει στο «Πρακτορείο», για όσα έζησε εκείνο το αξέχαστο τριήμερο, που είχε δώσει πάλι στους Έλληνες την περηφάνια τους. Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 1973 «Βγαίνοντας από το Πολυτεχνείο ήξερα ότι θα γίνονταν σημαντικά, ιστορικά γεγονότα. Κοίταζαν κατάματα τον φακό κι έλεγαν τα αιτήματά τους. Από τον τόνο της φωνής τους και τα βλέμματα καταλάβαμε ότι οι φοιτητές μιλούσαν σοβαρά».  Αυτές ήταν οι πρώτες σκέψεις του Τέλη Σαρρηκώστα, αμέσως μετά τη συνέντευξη που έδωσαν οι...

«Ο Αγγελόπουλος δεν με είχε δει, δεν με ήξερε ως ηθοποιό, του μιλήσανε για μένα κάποιο φίλοι του» Η Εύα Κοταμανίδου σε μία εξαιρετική συνέντευξη, στον Χρήστο Παρίδη και την Lifo, για τον ΘΙΑΣΟ, την ταινία που άλλαξε την ίδια, το έργο του Θεόδωρου Αγγελόπουλου αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα. «Τον αγάπησα τόσο πολύ αυτόν το ρόλο. Όλοι είχαμε μια έγνοια, ότι γυρίζοντας την ταινία αυτή κάναμε μια ουσιαστική αντίσταση, με δυσκολίες και ταλαιπωρίες, γιατί φάγαμε πολλές βροχές και χιόνια. Παρ’ όλα αυτά, ήμασταν ευτυχείς, πολύ ικανοποιημένοι. Ύστερα, ο τρόπος που γυρίζονταν τα πλάνα είχε μια ποιητικότητα που ήταν διάχυτη. Ο Αγγελόπουλος, ως σεναριογράφος και ως σκηνοθέτης, έδινε σε όλες τις ταινίες του μια ποιητική χροιά. Δεν ανέπλαθε την Ιστορία όπως ακριβώς συνέβη. Έπαιρνε την ουσία με τον τρόπο που ο ίδιος την εισέπραττε και τη φιλμογραφούσε. Αυτό όλο, εγώ τουλάχιστον, που προερχόμουν από το Θέατρο Τέχνης και λάτρευα και την ποίηση, το έβρισκα μέσα στα πλάνα. Η Ηλέκτρα ήταν ένας...

Μετά το νέο κύμα αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων – λίγες ημέρες μετά την ανάρτηση της παλαιστινιακής σημαίας στον ΟΗΕ – ο Marwan Barghouti, ο φυλακισμένος ηγέτη της Φατάχ, παρεμβαίνει με επιστολή του στον βρετανικό Guardian. «Η τελευταία ημέρα κατοχής θα είναι η πρώτη ημέρα ειρήνης». Αναδημοσιεύω την επιστολή όπως την βρήκα μεταφρασμένη από το Βarikat . Παλαιστίνιοι μεταφέρουν τραυματία διαδηλωτή, κατά τη διάρκεια συγκρούσεων κοντά στα σύνορα της Γάζας την περασμένη εβδομάδα. Φωτογραφία: Majdi Fathi / NurPhoto / Corbis Η τρέχουσα κλιμάκωση της βίας δεν ξεκίνησε με τη δολοφονία δυο Ισραηλινών αποίκων, ξεκίνησε πολύ πριν και συνεχίζεται εδώ και χρόνια. Κάθε μέρα Παλαιστίνιοι σκοτώνονται, τραυματίζονται, συλλαμβάνονται. Κάθε μέρα η αποικιοκρατία κερδίζει έδαφος, η πολιορκία του λαού μας στη Γάζα συνεχίζεται, η καταπίεση παραμένει. Καθώς πολλοί θεωρούν ότι θα μας συγκλονίσουν οι  ενδεχόμενες συνέπειες μιας νέας κλιμάκωσης της βίας, θα κάνω έκκληση,...

Συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι στoν Τομάσο Σεγκαντίνι (Μτφρ.: Ματίνα Καραγιαννίδου Σταμπουλή, Πρίν) Διαβάζω στο Left.gr τη μετάφραση της συνέντευξης του Νόαμ Τσόμσκι στο αμερικανικό περιοδικό Jacobin. Προσπαθώ να κόψω κάποια κομμάτια για να τα αναδημοσιεύσω εδώ. Είναι ανώφελο. Η κρίση της Ευρώπη, του καπιταλισμού, τα κινήματα, η δημοκρατία οι αλλαγές στην Ελλάδα, την Αμερική και τον κόσμο...  Τελικώς αποφάσισα να αναδημοσιεύσω το πλήρες κείμενο.

Το 2012, οι Μπαράκ Ομπάμπα και Μιτ Ρόμνεϊ ξόδεψαν περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια ο καθένας για τη χρηματοδότηση της προεδρικής τους καμπάνιας. Αυτή τη φορά, αντί να δώσει χρήματα σ’ έναν υποψήφιο, ο νέοϋορκέζος δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να κατέβει ο ίδιος στην αρένα: «Κερδίζω 400 εκ. δολάρια το χρόνο, τι διαφορά έχει για μένα, λοιπόν»; Το 1992, ένας άλλος δισεκατομμυριούχος, ο Ρος Πέροτ υποσχόταν «ν’ αγοράσει τον Λευκό Οίκο για να τον δώσει στους αμερικανούς που δεν μπορούν πια να τον πληρώσουν» . (Le Monde Diplomatique, Editorial του Serge Halimi) Κατά πάσα πιθανότητα και ο κ. Τράμπ με τη σειρά του θα αποτύχει, όχι όμως χωρίς να έχει κάνει –με το δικό του τρόπο- ξεκάθαρο τον τρόπο λειτουργίας του αμερικανικού πολιτικού συστήματος: «Είμαι επιχειρηματίας. Όταν οι υποψήφιοι μου ζητούν, τους δίνω. Αν χρειάζομαι κάτι δύο ή τρία χρόνια αργότερα, τους τηλεφωνώ και είναι στο πλάι μου». Πρώην γερουσιαστής της Νέας Υόρκης και υποψήφια στις προκριματικές των Δημοκρατικών, ...

Είναι ένα φθινοπωρινό πρωινό του Νοεμβρίου και ένας ψηλός, ασπρομάλλης Βρετανός κάθεται σε ένα από τα παγκάκια του σιδηροδρομικού σταθμού της Εξ-αν-Προβάνς, μιας πανέμορφης μικρής πόλης στην επαρχία της Προβηγκίας, στα νότια της Γαλλίας. Περιμένοντας το τρένο μαζί με άλλους συνεπιβάτες του, ο 68χρονος Βρετανός έχει το αφτί του στραμμένο στα μεγάφωνα που κάνουν την αναγγελία των δρομολογίων. Πράγματι, ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα ακούγεται ένα ηχητικό σήμα με τέσσερις νότες που διαρκώς επαναλαμβάνεται, πριν γίνει η ανακοίνωση του εκάστοτε δρομολογίου. Οι τέσσερις αυτές νότες έχουν καρφωθεί στο μυαλό του κι όταν, ύστερα από λίγα λεπτά, φτάνει στον προορισμό του, το πρώτο πράγμα που κάνει ο Ντέιβιντ Γκίλμορ είναι να κλειστεί σε ένα δωμάτιο και να γράψει ένα νέο τραγούδι. «Αντλησα έμπνευση από τον ήχο που ακούγεται στους γαλλικούς σιδηροδρομικούς σταθμούς. Κάθε φορά που ακούω αυτές τις τέσσερις νότες, θέλω να χορέψω. Τις άκουσα αρκετές φορές και κράτησα το iPhone μου δίπλα στο μεγάφ...

Κείμενο από την Λουτσιάνα Καστελίνα Αυτά που συνέβησαν στην ελληνική κοινωνία και οι πολιτικές αλλαγές που πυροδοτήθηκαν μέχρι τη δημοκρατική αντεπίθεση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν τρέχοντα γεγονότα... Βρισκόμαστε μπροστά στο πλήρες μετα-κοινοβουλευτικό και μετα-δημοκρατικό μοντέλο, που ευχόταν η Τριμερής πριν από σαράντα χρόνια, με το τέλος της μετατρεψιμότητας του δολαρίου, που αποτέλεσε το πρώτο σημάδι της επικής κρίσης που ζούμε μέχρι σήμερα. Υπάρχει πολλή δημοκρατία, το σύστημα δεν μπορεί να την υπομείνει, διεκήρυτταν τότε οι εκπρόσωποι της Δύσης, συμβουλεύοντας να μην αφήνουμε τα οικονομικά θέματα στα χέρια των ανίκανων κοινοβουλίων, γιατί ήταν πολύ λεπτά και περίπλοκα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτέλεσε τον πρόδρομο αυτού του μοντέλου, καλώντας τις εθνικές κυβερνήσεις των κρατών - μελών να ακολουθήσουν ανάλογη πορεία. Αυτή του Ματέο Ρέντζι αποτελεί τον καλύτερο μαθητή. Ήταν αναπόφευκτο ένα γεγονός που προκάλεσε τόσο σημαντικά κοινωνικά δράματα να άνοιγε μια έντονη συζήτηση στη στρ...

Τις τελευταίες τρείς ημέρες πολλά γράφτηκαν για την φοβερή και τρομερή συγκέντρωση «κατσαρόλας» στο Σύνταγμα. Την πιο ισορροπημένη και καθαρή άποψη, αν και διαφωνώ με το γενικό πολιτικό της πλαίσιο, την βρήκα στο κείμενο του Παναγιώτη Μένεγου στο Popaganda. Εκεί που για να πω την αλήθεια δεν την περίμενα… Γράφει λοιπόν μεταξύ άλλων: «Νομίζω τελικά ότι ήταν πολύ σημαντικό που ειδικά σε αυτήν την περίσταση, παρά τις φοιτητικού τύπου ειρωνείες, χθες το βράδυ στο Σύνταγμα δε μαζεύτηκαν τρεις κι ο Τζήμερος. Ακόμα κι αν είναι προφανές ότι ενεργοποιήθηκαν κομματικοί μηχανισμοί για να έρθει τόσος κόσμος (ελάτε, μην κοκκινίζετε, και η Αριστερά έτσι το κάνει από τότε που το σφυρί τακίμιασε με το δρεπάνι). […] Ήταν ένα χρήσιμο απόγευμα γιατί φαντάζομαι θα κατάλαβαν οι χθεσινοβραδινοί διαδηλωτές, μέσα στην υπέροχη έξαψη που δημιουργεί η συλλογικότητα, πόσο μισανθρωπική είναι η λοιδωρία όσων κατεβαίνουν στους δρόμους εδώ και 5 χρόνια για να διαμαρτυρηθούν για την μετατροπή τους σε π...

©Flavio / flickr.com «Έναν ύμνο λαχτάρησα στη θάλασσα σε ρυθμούς απλωμένους σαν τις κραυγές των κυμάτων˙ στη θάλασσα όταν ο Ήλιος στα νερά της σαν κατακόκκινη σημαία κυματίζει˙ στη θάλασσα όταν φιλά τα χρυσαφένια στήθη των παρθένων ακτών που καρτερούν διψασμένες˙ στη θάλασσα καθώς ουρλιάζουν οι ορδές της κι εξακοντίζουν οι άνεμοι τις βλαστήμιες τους˙ όταν αστράφτει μέσα στ' ατσάλινο νερό η λαμπερή και αιμόφυρτη σελήνη˙ στη θάλασσα όταν πάνω της διαχέει την απροσμέτρητη πίκρα του το Κύπελλο των Άστρων. Σήμερα κατηφόρισα απ' το βουνό στην κοιλάδα κι απ' την κοιλάδα στη θάλασσα. Ο δρόμος τράβαγε μακρύς όσο κρατάει ένα φιλί. Οι μυγδαλιές σκορπούσαν τις γαλανές σκιές των κορυφών τους πάνω στο μονοπάτι και στην κορφή της κοιλάδας, ο ήλιος τινάζει τις ολόχρυσες Γολκόνδες του στο γλαυκό σου δάσος: Θάλασσα! Μητέρα, Αδελφή, Ερωμένη...! Μπαίνω μες στους απέραντους κήπους των νερών σου και κολυμπώ μακριά από τη στεριά. Τα κύματα έρχονται, με τους εύθραυστους θυσάνου...

Φωτογραφία: Elle_Zee / flickr.com Όταν ήμουν 16 θυμάμαι που στο σχολείο μας μοίρασαν να διαβάσουμε ένα κείμενο του Παπανούτσου γεμάτο περίεργες ξύλινες λέξεις και δυσνόητους συμβολισμούς. Αν και δεν θυμάμαι ούτε τον τίτλο, θυμάμαι ακόμα την βασική του ιδέα: Από μία κοινωνία γεμάτη καταπιεστικές σχέσεις εξουσίας πολύ δύσκολα μπορεί να προκύψει κάτι το αξιόλογο. Ο πιο ιδεολόγος σε μία μέρα μετατρέπετε σε δυνάστης, μόλις βρεθεί σε μία θέση από την οποία μπορεί να εκτονώσει την καταπίεση που δέχτηκε ή συνεχίζει να δέχεται. Πόσο τρομερή ιδέα που χάθηκε μέσα σε ένα τρομερά αποκρουστικό για εφήβους κείμενο; Μία φοβερή ιδέα χάθηκε εξαιτίας του τρομερά "κολλημένου" συστήματος εκπαίδευσης. Χθες ξαναθυμήθηκα αυτό το εξαντλητικό δοκίμιο, που μόνο εγώ και μία καλή φίλη είχαμε καταφέρει κάπως να το κατανοήσουμε. Μία κοινή ιδέα περί εξουσίας σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο, βρήκα χθες στο Εdito της Lifo. Με πιο κατανοητή και ευχάριστη γλώσσα, το ίδιο συμπέρασμα. Γιατί οι σχέσ...

Της Ντίνας Τζουβάλα   από το Red Notebook Η εκδίκησή μας θά' ναι το γέλιο των παιδιών μας Μπόμπι Σαντς Μετά από μήνες έντονου διαλόγου, στις 22 Μαΐου η Ιρλανδία έγραψε ιστορία καθώς έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που αναγνώρισε το δικαίωμα στον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών με δημοψήφισμα. Παρόλη την ανησυχία που προηγήθηκε, το αποτέλεσμα δεν ήταν καν οριακό: 62% ψήφισε υπέρ της πρότασης, ενώ η συμμετοχή ήταν στο 60,5%, δηλαδή ιστορικό υψηλό μετά την δεκαετία του ΄30. Χαρακτηριστικό της αποδοχής ήταν πως όλες οι περιφέρειες πλην μίας ψήφισαν Ναι, γεγονός που καταδεικνύει ότι το Ναι ήταν πλειοψηφικό ανάμεσα σε πολύ διαφορετικές πλειοψηφικές ομάδες. Ακόμα και οι περιοχές που μόλις το 1995 είχαν ψηφίσει Όχι στο διαζύγιο, χθες υπερψήφισαν την πρόταση. Το αποτέλεσμα λαμβάνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, αν σκεφτεί κανείς πως η ομοφυλοφιλία ήταν ποινικό αδίκημα ως το 1993. Παρόλα αυτά, αυτή τη φορά τα κόμματα όλου του πολιτικού φάσματος υποστήριζαν την συνταγματική αλλαγή. Υπό αυτή την...

Του Αργύρη Παναγόπουλου Από την ΑΥΓΗ Η Ισπανία με το Podemos γύρισε προς τ΄αριστερά στις αυτοδιοικητικές εκλογές. To  Λαϊκό Κόμμα του Ραχόι έχασε 2,5 εκατομμύρια ψήφους και έξι από τις δέκα Περιφέρειες – «Αυτονομίες», που κυβερνούσε με απόλυτη πλειοψηφία από το 1995(!), ενώ θα χρειαστεί στις άλλες 4 τη βοήθεια των «Πολιτών», που πήραν μικρότερα από τα αναμενόμενα ποσοστά και ψήφους. Τα κινήματα των πλατειών και των Αγανακτισμένων της Πουέρτα ντελ Σόλ της Μαδρίτης και της Πλατείας Καταλονίας της Βαρκελώνης, χάρις στο Podemos και τα κινηματικά ψηφοδέλτια, μπορεί να πάρουν τον έλεγχο των δήμων των δύο μεγαλύτερων ισπανικών πόλεων, αλλάζοντας σε λιγότερο από ένα χρόνο το σκηνικό που διαμορφώθηκε από τις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014 όταν Podemos είχε πάρει 8%. Τέσσερα χρόνια μετά το «Κίνημα της 15ης Μαΐου» του 2011 χιλιάδες ακτιβιστές εισέβαλαν στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια για να αλλάξουν την πολιτική, την Ισπανία και την Ευρώπη. Χιλιάδες σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ και του ελληνικ...