Στο Κάδρo

Aπόσπασμα από το «How Will Capitalism End?» του Wolfgang Streeck Σήμερα η συνύπαρξη μεταξύ αγορών και δημοκρατίας φαίνεται όλο και λιγότερο ελκυστική τόσο στους πολίτες όσο και στις ελίτ. Ο Wolfgang Streeck είναι διευθυντής στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών Max Planck και καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Είναι Επίτιμο Μέλος της SASE, μέλος της Ακαδημίας Επιστημών Βερολίνου Βρανδεμβούργου και της «Academia Europaea». Στο νέο του βιβλίο με τίτλο « How Will Capitalism End? » , υποστηρίζει ότι αν και η οικονομική πρόοδος στον 20ο αιώνα έκανε το σύστημα της ελεύθερης αγοράς ελκυστικό στις πλειοψηφίες, σήμερα οι αμφιβολίες περί συμβατότητας καπιταλιστικής οικονομίας και δημοκρατίας επιστρέφουν. Γεγονός το οποίο απεικονίζεται στην άνοδο του αριστερού και δεξιού λαϊκισμού αλλά και στην αδυναμία των δημοσκόπων στην εκλογική έρευνα. Η μελέτη του Streeck προσπαθεί να αποσαφηνίσει την τρέχουσα εποχή αβεβαιότητας. Το απόσπασμα που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο blog...

Η δεύτερη αποτυχημένη απόπειρα της Χίλαρι για την Προεδρεία, μας θυμίζει αρκετά τις εκλογικές-πολιτικές τάσεις που διαμορφώνονται τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, σε Αγγλία, Γαλλία, Ελλάδα ή Ισπανία. Π οιος θα μας το έλεγε πριν από λίγους μήνες ότι η ισχυρότερη πολιτικός των ΗΠΑ θα έχανε και για δεύτερη φορά την Προεδρεία της Αμερικής. Μία πολιτικός που σήμερα βρίσκεται στην κορυφή των ελίτ, με διασυνδέσεις και επαφές σε όλα τα κέντρα εξουσίας των ΗΠΑ, έχασε ξανά την εμπιστοσύνη του κόσμου – διατηρώντας μεν ένα ελάχιστο ποσοστό υπέρ του συνυποψήφιου της αλλά χωρίς αυτό να είναι αρκετό για να της δώσει την πλειοψηφία στο Σώμα των Εκλεκτόρων. Η πρώην Πρώτη Κυρία, σύζυγος του πιο αγαπητού κατά τα άλλα Προέδρου των ΗΠΑ, έχασε την πρώτη φορά από έναν μαύρο και την δεύτερη από έναν ανισόρροπο, εκκεντρικό εκατομμυριούχο.

Οι Αμερικανικές Προεδρικές Εκλογές ήρθαν για να συμπληρώσουν το πάζλ των δημοκοπικών αποτυχιών. Το τελευταίο οχυρό των δημοσκόπων έπεσε. Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ;" Έχουν περάσει περίπου τέσσερα εικοσιτετράωρα από την εκλογή ενός αλλοπρόσαλλου εκατομμυριούχου στην Προεδρία των ΗΠΑ. Η διεθνής κοινότητα παραμένει μουδιασμένη ενώ στην Αμερική, παρά την πρόθεση του πολιτικού συστήματος να συνεργαστεί με τον νέο Πρόεδρο, οι αστυνομικές αρχές περιγράφουν ως «εξέγερση» τις πολυπληθείς συγκεντρώσεις στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Πώς φτάσαμε όμως στην εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ; Οι δημοσκόποι έδειχναν σίγουροι πως την τελευταία στιγμή η Χίλαρι θα περνούσε μπροστά κόβοντας την κορδέλα για με λίγους ψήφους διαφορά.

Χθες βρήκα τον απαιτούμενο χρόνο για τον καλό μας, παλιό και αγαπημένο φίλο, Leonard Cohen. Τον ποιητή της μουσικής, που στα 83 του χρόνια αποφάσισε να μας δώσει μία από τις πιο όμορφες στιγμές της δισκογραφίας του. «Hineni, hineni». Εδώ είμαι, η απάντηση των πιστών προς το Θεό στην Παλαιά Διαθήκη. «Hineni» η απόκριση του Μωυσή προς την φλεγόμενη βάτο και τη Θεία φωνή. «Hineni» και η απάντηση του Αβραάμ όταν ο Θεός του ζήτησε ως θυσία το γιό του. «Hineni, hineni, I'm ready, my lord» , ψιθυρίζει και ο Leonard Cohen στο νέο του δίσκο, «You Want It Darker»

Ξεκάθαρο το χθεσινό χτύπημα του Συμβουλίου της Επικρατείας κατά της Κυβέρνησης. Ήταν ίσως η πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία που το ανώτατο δικαστήριο έκρινε εξ ολοκλήρου αντισυνταγματικό έναν νόμο, χωρίς να δίνει περιθώρια διόρθωση του. Και πρόκειται για το ίδιο δικαστήριο που κήρυξε συνταγματικά όλα τα Μνημόνια, όπως και το «μαύρο» στην ΕΡΤ. Το χτύπημα ήταν πολιτικό και αμυντικό. Και καίριο. Μπορεί η πρόθεση της Κυβέρνησης να ήταν αγαθή αλλά η αποτυχία της τεράστια. Καλείται τώρα να διαχειριστεί μία επικοινωνιακή λαίλαπα που θα εξαπολυθεί εναντίον της από τα ΜΜΕ. Το κείμενο αυτό το γράφω αργά το βράδυ, δίχως γνώση του τι θα επακολουθήσει με το φώς της μέρας. Πολύ πρόχειρα θα προσπαθήσω να δώσω την εικόνα μου σχετικά με επικοινωνιακά-πολιτικά κέρδη και απώλειες για τα στρατόπεδα και τους πρωταγωνιστές της υπόθεσης «Τηλεοπτικές Άδειες».

Του John B. Judis , από το αμερικανικό περιοδικό Dissent Σήμερα μία σειρά από κόμματα της ευρωπαϊκής αριστεράς τοποθετούν στη βάση της στρατηγικής τους τις θεωρίες του Λακλάου περί «λαϊκισμού». Ο John Judis είναι πολιτικός επιστήμονας και πολιτικός συντάκτης σε μία σειρά από αμερικανικά δημοκρατικά-προοδευτικά περιοδικά, εφημερίδες και ιστοσελίδες. Το τελευταίο διάστημα κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το βιβλίο του με τίτλο «Η Λαϊκιστική Έκρηξη» . Πρόκειται για μία περισσότερο συγκριτική μελέτη του λαϊκιστικού φαινομένου, που ξεκινά από την Αμερική του 19ου αιώνα και φτάνει έως σήμερα. Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην φθινοπωρινή  έκδοση του αμερικανικού περιοδικού Dissent. Σε αυτό ο John Judis προσπαθεί περιληπτικά να αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται η σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά τον όρο «Λαϊκισμός», περιδιαβαίνοντας τις θεωρίες του Ερνέστο Λακλάου και της Σαντάλ Μουφ.

Η είδηση έκανε έναν μικρό γύρω του ελληνικού διαδικτύου πριν λίγες ημέρες. Οι νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκαν έξω από το 1ο Δημοτικό Σχολείο στο Ωραιόκαστρο για να μοιράσουν ενημερωτικό υλικό ενάντια στο ρατσισμό και υπέρ της αλληλεγγύης στα προσφυγόπουλα. Μαζί τους είχαν ένα πανό κατά του ρατσισμού, στο οποίο αναγράφονταν οι στοίχοι των Active Member: «Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς».