Στο Κάδρo

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου από το Iskra Όταν άρχισαν να ανακοινώνονται, την περασμένη άνοιξη, οι υποψηφιότητες για τις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 8 Νοεμβρίου του 2016, στις ΗΠΑ, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης στοιχημάτιζαν ότι η προεκλογική κούρσα θα εξελιχθεί σε μονομαχία ανάμεσα στη Χίλαρι Κλίντον και τον Τζεμπ Μπους. Δύο πολύ γνωστούς πολιτικούς, που προέρχονται από δύο μεγάλες πολιτικές οικογένειες, σάρκα εκ της σαρκός του αμερικανικού κατεστημένου. Όποιος έδινε πιθανότητες εκείνη την εποχή σε έναν εκκεντρικό, αθυρόστομο δισεκατομμυριούχο που άκουγε στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών ή σε έναν σοσιαλιστή γερουσιαστή από τη μικροσκοπική πολιτεία του Βερμόντ, ονόματι Μπέρνι Σάντερς, για το χρίσμα των Δημοκρατικών, θα προκαλούσε ειρωνικές εικασίες για την ποιότητα των οινοπνευματωδών που είχε καταναλώσει το προηγούμενο βράδυ.

Παρακολούθησα χθες την Ανατροπή στο Mega σχετικά με την λογοκρισία της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου και της παράστασης «Η ισορροπία του Νash». Αν εξαιρέσουμε την Σώτη – η προστάτιδα θεματοφύλακας της κοινωνίας, έτοιμη να λογοκρίνει – και τον παρουσιαστή της εκπομπής, το πάνελ ήταν ιδιαιτέρα ενδιαφέρον. Συμπεράσματα από την συζήτηση έβγαλε όποιος ήθελε να καταλάβει. Θέλω να σταθώ μόνο σε μία αθώα ερώτηση του κυρ Γιάννη: «Μα γιατί στην Ελλάδα υπάρχει τέτοια προστασία και φροντίδα προς τους τρομοκράτες;»

Οι «δημοκρατίες πρότυπο» ξαναχτύπησαν. Σουηδία και Δανία έλαβαν τα πιο φασιστικά μέτρα κατά των προσφυγικών ροών που κατευθύνονται στην χώρα τους. Την ίδια ώρα όλο και περισσότεροι ευρωπαίοι ηγέτες επιμένουν πως η «ανεκτική» στάση της Ελλάδας είναι επικίνδυνη για την Ευρώπη. Μόνιμη δικαιολογία για όλα αυτά τα μισαλλόδοξα είναι η συνεχή αύξηση των δημοσκοπικών ποσοστών που απολαμβάνουν τα εθνικιστικά και ξενοφοβικά κόμματα της Ευρώπης. Οι ηγέτες της Ευρώπης θεωρούν πως αντιμετωπίζοντας το προσφυγικό με συντηρητισμό και δίχως σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα θα καταφέρουν να κρατήσουν χαμηλά τα ποσοστά των ακροδεξιών κομμάτων. Το αποτέλεσμα θα είναι ακριβώς το αντίθετο. Θα έπρεπε μάλλον αντί να συντάσσονται με το μίσος να καλλιεργήσουν στις κοινωνίες τους τον ανθρωπισμό.

Δεν ξέρω γιατί επέλεξα να δοκιμάσω έτσι τον εαυτό μου εν μέσω εορτών αλλά χθες παρακολούθησα για πρώτη φορά το ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Πολ Μέισον και της Θεόπης Σκαρλάτου. Μία καταγραφή των γεγονότων του 2015 που φεύγει σε λίγες ημέρες αλλά κανένας δεν θα ξεχάσει. Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τους «πρωταγωνιστές» των εξελίξεων μέσα από κλειστές στο κοινό πόρτες και καταγράφει τα συναισθήματα και τις αφιλτράριστες σκέψεις τους. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, η σύγκρουση με την Ευρώπη, το δημοψήφισμα και η τελική επικράτηση των Ευρωπαίων εις βάρος της δημοκρατίας. «Κάποιοι περίμεναν ολόκληρη τη ζωή τους να ανέβει η Αριστερά στην εξουσία. Καλύπτουμε την ελληνική κρίση εδώ και χρόνια, αλλά αυτό που δεν καταλαβαίνει κανένας είναι ότι μόλις άρχισε ένας οικονομικός πόλεμος». Ο κυνικά αισιόδοξος Βαρουφάκης, ο άυπνος και εξαντλημένος Τσακαλώτος, ο Τσίπρας να προσπαθεί να φανεί ψύχραιμος, η αδιάλλακτη ευρωπαϊκή ηγεσία, ένας λαός να ελπίζει, δύο γραφικές ελληνικές φιγούρες, η συγκίνηση της πλατεί...

Τα Χριστούγεννα είναι μία εποχή που τραβάει το μυστήριο. Η ελληνική παράδοση άλλωστε είναι γεμάτη από χριστουγεννιάτικους μύθους με ξωτικά και μυστήρια πλάσματα. Κάθε τέτοια εποχή ξεσκαρτάρω μία σειρά αστυνομικών και φανταστικών περιπετειών από τα ράφια της βιβλιοθήκης, το επιπλάκι με τις ταινίες και το διαδίκτυο. Μία από τις ταινίες που θυμήθηκα φέτος ήταν ο «Ακέφαλος Καβαλάρης». Ο μύθος που μετέφερε στην οθόνη ο Τιμ Μπάρτον όταν ακόμα εγώ ήμουν ένα μικρό παιδάκι που σχεδόν δεν μίλαγε. Μετά από μία άκαρπη περιήγηση στο διαδίκτυο κατέληξα στο video club της γειτονιάς που μου έδωσε έναν σκονισμένο δίσκο μέσα από ένα δωματιάκι που μόνο το προσωπικό χρησιμοποιεί και μέχρι πρότινος νόμιζα πως πρόκειται για την τουαλέτα του καταστήματος. Μετά την άρνηση του x-box να διαβάσει τον δίσκο, μία περίπλοκη συνδεσμολογία notebook – τηλεόρασης, τόνους από καθαριστικό και απανωτά μέσα-έξω, μπρός-πίσω κατόρθωσα να παρακολουθήσω ολόκληρη την ταινία. Εάν εξαιρέσεις τα ελαττώματα του δίσκου, δεν ...

Συμπεράσματα από τις Γαλλικές Περιφερειακές Εκλογές. Ολοκληρώθηκε χθες το βράδυ και ο δεύτερος γύρος των Περιφερειακών Εκλογών της Γαλλίας. Μία εκλογική μάχη η οποία έφερε πιο κοντά από ποτέ το φάντασμα της ακροδεξιάς πάνω από την χώρα, με το κόμμα της Μαρίν Λεπέν να κερδίζει στον πρώτο γύρο 29.5% του εκλογικού σώματος. Ένας θρίαμβος που κατέληξε όμως σε ήττα, ύστερα από την συνεργασία των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων. Έτσι στον δεύτερο γύρο το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο δεν κατόρθωσε να πάρει τον έλεγχο ούτε μίας περιφέρειας. Τα «δημοκρατικά» στρατόπεδα, όπως είχαν «σπάσει» ανάλογα με την περιφέρεια, έφεραν νικητές των εκλογών τους Ρεπουμπλικάνους του Ν. Σαρκοζί, με 7/13 Περιφέρειες, ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες ακολούθησαν με 5/13.

Τον περασμένο Μάρτιο το Πανεπιστήμιο Κρήτης, ίσως το ίδρυμα με την ταχύτερη πρόοδο στην Ελλάδα, αποφάσισε να τιμήσει τον 75χρονο καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Μανχάιμ, Χάιντς Ρίχτερ και να του απονείμει επίτιμο διδακτορικό δίπλωμα. Ο Χάιντς Ρίχτερ (1939) σπούδασε ιστορία, πολιτειολογία και αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Χαΐδελβέργης, έζησε πολλά χρόνια στην Ελλάδα, διδάσκει σύγχρονη ελληνική και κυπριακή ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Μανχάιμ. Έχει γράψει έξι βιβλία και έχει δημοσιεύσει πολλές εργασίες σχετικές με τη σύγχρονη Ελλάδα. Στη Γερμανία αναγνωρίζεται ως ειδικός στα θέματα της Σύγχρονης Ελληνική και Κυπριακής Ιστορίας. Το 2000 τιμήθηκε από την Ελληνική Δημοκρατία με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα. Το 2000 τα όπλα του εθνικισμού και του λαικισμού ήταν λίγα. Τον περασμένο Μάρτιο όμως διάφοροι θιγμένοι υπερπατριώτες κρητικοί αποφάσισαν να εκφράσουν την αγανάκτησή τους σχετικά με το «υβριστικό» επιστημονικό έργο του καθηγητή και ο Εισαγγελέας Πλημμ...