Στο Κάδρo

Τα Χριστούγεννα είναι μία εποχή που τραβάει το μυστήριο. Η ελληνική παράδοση άλλωστε είναι γεμάτη από χριστουγεννιάτικους μύθους με ξωτικά και μυστήρια πλάσματα. Κάθε τέτοια εποχή ξεσκαρτάρω μία σειρά αστυνομικών και φανταστικών περιπετειών από τα ράφια της βιβλιοθήκης, το επιπλάκι με τις ταινίες και το διαδίκτυο. Μία από τις ταινίες που θυμήθηκα φέτος ήταν ο «Ακέφαλος Καβαλάρης». Ο μύθος που μετέφερε στην οθόνη ο Τιμ Μπάρτον όταν ακόμα εγώ ήμουν ένα μικρό παιδάκι που σχεδόν δεν μίλαγε. Μετά από μία άκαρπη περιήγηση στο διαδίκτυο κατέληξα στο video club της γειτονιάς που μου έδωσε έναν σκονισμένο δίσκο μέσα από ένα δωματιάκι που μόνο το προσωπικό χρησιμοποιεί και μέχρι πρότινος νόμιζα πως πρόκειται για την τουαλέτα του καταστήματος. Μετά την άρνηση του x-box να διαβάσει τον δίσκο, μία περίπλοκη συνδεσμολογία notebook – τηλεόρασης, τόνους από καθαριστικό και απανωτά μέσα-έξω, μπρός-πίσω κατόρθωσα να παρακολουθήσω ολόκληρη την ταινία. Εάν εξαιρέσεις τα ελαττώματα του δίσκου, δεν ...

«Ο Αγγελόπουλος δεν με είχε δει, δεν με ήξερε ως ηθοποιό, του μιλήσανε για μένα κάποιο φίλοι του» Η Εύα Κοταμανίδου σε μία εξαιρετική συνέντευξη, στον Χρήστο Παρίδη και την Lifo, για τον ΘΙΑΣΟ, την ταινία που άλλαξε την ίδια, το έργο του Θεόδωρου Αγγελόπουλου αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα. «Τον αγάπησα τόσο πολύ αυτόν το ρόλο. Όλοι είχαμε μια έγνοια, ότι γυρίζοντας την ταινία αυτή κάναμε μια ουσιαστική αντίσταση, με δυσκολίες και ταλαιπωρίες, γιατί φάγαμε πολλές βροχές και χιόνια. Παρ’ όλα αυτά, ήμασταν ευτυχείς, πολύ ικανοποιημένοι. Ύστερα, ο τρόπος που γυρίζονταν τα πλάνα είχε μια ποιητικότητα που ήταν διάχυτη. Ο Αγγελόπουλος, ως σεναριογράφος και ως σκηνοθέτης, έδινε σε όλες τις ταινίες του μια ποιητική χροιά. Δεν ανέπλαθε την Ιστορία όπως ακριβώς συνέβη. Έπαιρνε την ουσία με τον τρόπο που ο ίδιος την εισέπραττε και τη φιλμογραφούσε. Αυτό όλο, εγώ τουλάχιστον, που προερχόμουν από το Θέατρο Τέχνης και λάτρευα και την ποίηση, το έβρισκα μέσα στα πλάνα. Η Ηλέκτρα ήταν ένας...

Το κείμενο αυτό θέλω να το γράψω εδώ και πολύ καιρό. Φίλος της ξένης κλασικής λογοτεχνίας δεν είμαι και δεν θα γίνω ποτέ. Είναι γλυκανάλατη και ηλίθια ακόμα και όταν έχει να διαπραγματευτεί ένα σχιζοφρενή, παρανοϊκό δολοφόνο που ξεκοιλιάζει ότι βρίσκει μπροστά του. Κάποιοι όμως λογοτέχνες αξίζουν έναν σεβασμό. Ένας από ατούς τους αξιοσέβαστους λογοτέχνες είναι ο Μπράμ Στόκερ. Ο οποίος παρεμπίπτοντος είναι και αρκετά καλός να τον διαβάζεις ακόμα και σήμερα, σε αντίθεση με κάποιους άλλους – όπως αναφέρω παραπάνω, άρα χρειάζεται έναν σεβασμό παραπάνω. Και τι κάνουμε εμείς για να τιμήσουμε τον Στόκερ; Αλλάζουμε τον αδόξαστο σε έναν από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του, το «Δράκουλας». Σβούρες θα κάνει μέσα στο κουτί του με αυτά που βλέπει από τον σημερινό χώρο του πολιτισμού και του κινηματογράφου. Γιατί μπορεί να είναι πολύ όμορφο που η κλασική υπόθεση των βαμπίρ είναι στην μόδα πάλι αλλά καθόλου καλός ο τρόπος που γίνεται αυτό. ‘Έχω πραγματικά την απορία που σκατά είδανε οι άνθρωποι του ...

Πρέπει να ήμουν δέκα χρονών τότε. Βράδυ, είχα πάει με την αδελφή μου στον θερινό κινηματογράφο της γειτονιάς. Έπαιζε κάποια ταινία κινουμένων σχεδίων για παιδιά. Το μόνο που θυμάμαι από το βράδυ αυτό είναι το παρακάτω φιλμάκι που έπαιξε πριν από το κεντρικό έργο.  Πρόκειται για την μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων της Pixar, «For the birds». Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε ως «Τρελοπούλια».

Το διώροφο επιβλητικό κτίριο στη διασταύρωση της Σταδίου με τη Χρήστου Λαδά οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1870-1881, βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Ernst Ziller. Κατά το 1900 στεγάζονταν εκεί το φαρμακείο του Σ. Βαλτή, το κουρείο του Λ. Μουσίου και το εμπορικό κατάστημα «ειδών Κίνας» του Π. Γεωργιάδη, ενώ το 1914 φιλοξενήθηκε για ένα διάστημα το νεοπαγές Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Μεταξύ 1914-1920 πραγματοποιήθηκε μια σημαντική επέμβαση σε ρυθμό "Νεομπαρόκ", όταν οικοδομήθηκε σε τμήμα του κτιρίου το κινηματοθέατρο «Αττικόν», επάνω σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Νικολούδη. Το 1930, στο ανανεωμένο πλέον κτίριο, καταγράφονται (πλην του «Αττικόν»), τα παντοπωλεία των Ι. Ζαχαρίου και Σ. Αλεξάνδρου, το ανθοπωλείο του Άγγελου Αγαλιώτη, το κατάστημα κρυστάλλων & πορσελάνων του Ν. Λεμοντζόγλου, η αντιπροσωπεία γραφομηχανών Παπασπύρου, τα γραφεία της οικοδομικής επιχείρησης «Πρώτης», των «Τοπικών Σιδηροδρόμων Μακεδονίας» και της «Εταιρείας Οίνων και Οινοπνευμάτων». Στην συνέ...

Από προχθές το βράδυ, όταν άκουσα την είδηση για τον θάνατο του μεγάλου δημιουργού, έψαχνα να βρω μία λέξη που να χαρακτηρίζει τον άνθρωπο αυτό ως καλλιτέχνη. Λέξεις όπως "κινηματογραφιστής", "σκηνοθέτης", "σεναριογράφος" δεν με ικανοποιούσαν. Η απάντηση μου ήρθε από μία ξένη εφημερίδα, της οποίας ένας εκ των βασικών τίτλων της ήταν ο ακόλουθος: "Έφυγε ο ποιητής του κινηματογράφου". Αυτό ήταν ο Αγγελόπουλος. Ένας ποιητής του κινηματογράφου. Μία εικόνα δεν ήταν ποτέ μία εικόνα. Μία λέξη δεν ήταν ποτέ μία λέξη. Νομίζω πως η Ελλάδα έδειξε μία άδικη απαξίωση σε αυτόν τον άνθρωπο. Οι Έλληνες ποτέ δεν έμαθαν να βλέπουν Αγγελόπουλο, αν και οι ταινίες του απευθύνονταν αποκλειστικά σε εκείνους. Ένας αρκετά μεγάλος αριθμός Ελλήνων γνωρίζουν τον Αγγελόπουλο μέσα από άθλια ανέκδοτα. Ανέκδοτα που αποδεικνύουν την παρακμή του ελληνικού πολιτισμού. Το χαζοκούτι, όπως φαίνεται, κέρδισε τον πόλεμο. Αφάνισε εντελώς το ελ...

Την είδα και εγώ την ταινία, για την οποία όλοι στο «facebook» μιλούν. Την θεώρησα πραγματικά εξαιρετική. Ο Ντέιβιντ Φίντσερ, κατάφερε να πάρει μία είδη συναρπαστική υπόθεση και να την αποδώσει ακόμα πιο συναρπαστικά, χωρίς να προσθέσει την παραμικρή σκηνή δράσης. Η υπόθεση, όπως σίγουρα όλοι ξέρετε, πραγματεύεται την δημιουργία του «facebook». Ξεκινά από τα φοιτητικά χρόνια του Μαρκ Ζακερμπεργκ, τότε που έκλεψε δηλαδή την ηδέα μερικών πλουσιόπαιδων, και σταματάει πριν από λίγο καιρό, όπου λύθηκε στα δικαστήρια η διαμάχη του με τους εμπνευστές αλλά και με τον πρώην φύλο του και συνεργάτη, τον οποίο πέταξε από την εταιρία, προκειμένου να τον εκδικηθεί που τόλμησε να είναι καλύτερος από αυτόν. Στην ταινία ο Μαρκ Ζακερμπεργκ, ο άνθρωπος που εκατομμύρια κόσμος τον λατρεύει, εξευτελίζετε δείχνοντας το πραγματικό κακό και ιδιότροπο χαρακτήρα του.