Στο Κάδρo

Χ θες ο ΣΥΡΙΖΑ νομίζω βαφτίστηκε «κανονικό πολιτικό κόμμα». Τι σημαίνει κανονικό κόμμα; Μάλλον σημαίνει κόμμα ηγεσίας. Προσωποπαγές κόμμα. Σημαίνει μάλλον ότι όταν ο υποψήφιος πρόεδρος είναι ο Πρωθυπουργός οι σύνεδροι θα πρέπει με 100% να τον εκλέγουν. Και να προχωρούν παρακάτω. Αυτό απ’ ότι έχω καταλάβει σημαίνει «κανονικό κόμμα». Προσωπικά, αν και αποτελώ έναν απολύτως ψυχρό παρατηρητή των κομμάτων και των εκλογών, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί η κατάσταση αυτή βαφτίζεται «κανονικότητα». Για να μας το λένε όμως όλοι οι δημοσιολογούντες, όλοι οι «ειδικοί», όλο το «στρατόπεδο της λογικής», έτσι θα είναι. Ίσως θα πρέπει να υπακούσουμε και την επόμενη συμβουλή τους. Ότι ο πρόεδρος του κόμματος θα πρέπει να εκλέγετε απευθείας από τη βάση και ότι τα συνέδρια θα πρέπει να καταργηθούν, ως παρωχημένες μορφές δήθεν εσωκομματικής δημοκρατίας, βγαλμένες από σελίδες του μακρινού παρελθόντος. Εκσυγχρονισμός.

Ο τίτλος του post δεν αποτελεί προτροπή δική μου. Αποτελεί το ξεκάθαρο μήνυμα το οποίο εκπέμπει το επικοινωνιακό επιτελείο της Νέας Δημοκρατίας, και το οποίο με τον καλύτερο τρόπο υποστήριξε χθες στη Βουλή ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο ίδιος ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε ζητήσει μία συζήτηση για τη διαφθορά. Τελικά από κατήγορος βρέθηκε με εξαιρετική ευκολία στη θέση του κατηγορούμενου. Η αμηχανία του φάνηκε όταν στο τέλος κατηγόρησε την πλειοψηφίας ότι διχάζει την κοινωνία με συζητήσεις τέτοιου τύπου. Με συζητήσεις δηλαδή που ο ίδιος είχε ζητήσει να διεξαχθούν. Τα θέματα που τέθηκαν εξ αρχής στο τραπέζι ήταν σαφή. Τα κομματικά θαλασσοδάνεια ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, η σκανδαλώδεις ρυθμίσεις για αμνήστευση των στελεχών των τραπεζών που παρείχαν στα κόμματα αυτά τα δάνεια, τα προσωπικά δάνεια του Κυριάκου Μητσοτάκη για τον «Κήρυκα Χανίων» και η υπόθεση της Siemens.

Δεν ξέρω γιατί επέλεξα να δοκιμάσω έτσι τον εαυτό μου εν μέσω εορτών αλλά χθες παρακολούθησα για πρώτη φορά το ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Πολ Μέισον και της Θεόπης Σκαρλάτου. Μία καταγραφή των γεγονότων του 2015 που φεύγει σε λίγες ημέρες αλλά κανένας δεν θα ξεχάσει. Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τους «πρωταγωνιστές» των εξελίξεων μέσα από κλειστές στο κοινό πόρτες και καταγράφει τα συναισθήματα και τις αφιλτράριστες σκέψεις τους. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, η σύγκρουση με την Ευρώπη, το δημοψήφισμα και η τελική επικράτηση των Ευρωπαίων εις βάρος της δημοκρατίας. «Κάποιοι περίμεναν ολόκληρη τη ζωή τους να ανέβει η Αριστερά στην εξουσία. Καλύπτουμε την ελληνική κρίση εδώ και χρόνια, αλλά αυτό που δεν καταλαβαίνει κανένας είναι ότι μόλις άρχισε ένας οικονομικός πόλεμος». Ο κυνικά αισιόδοξος Βαρουφάκης, ο άυπνος και εξαντλημένος Τσακαλώτος, ο Τσίπρας να προσπαθεί να φανεί ψύχραιμος, η αδιάλλακτη ευρωπαϊκή ηγεσία, ένας λαός να ελπίζει, δύο γραφικές ελληνικές φιγούρες, η συγκίνηση της πλατεί...

Από το Bridging Europe ήρθε η πρώτη μετεκλογική δημοσκόπηση, η οποία στόχο έχει να ερμηνεύσει την επιλογή των Ελλήνων στις κάλπες τις περασμένης εβδομάδας. Η έρευνα διενεργήθηκε τηλεφωνικά σε δείγμα 1017 ατόμων, μεταξύ 23 και 25 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με τα ευρήματα τις έρευνας οι ψηφοφόροι έκαναν την επιλογή τους περισσότερο με στρατηγικά κριτήρια (61%) παρά με ιδεολογικά (33%). Η επικράτηση βέβαια αυτή της στρατηγικής δεν αποδυναμώνει την ισχύ της ιδεολογίας, αφού στα πλαίσια της στρατηγικής ένας αριστερός ψηφοφόρος θα μπορούσε να εντάξει και τους ιδεολογικούς του στόχους. Την ίδια στιγμή οι πολίτες ερμηνεύουν την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο ως μία προσωπική νίκη του Αλέξη Τσίπρα (67%), επιβεβαιώνοντας έτσι την προεκλογική στρατηγική της Κουμουνδούρου που επικεντρώθηκε στο άφθαρτο πρόσωπο του Πρωθυπουργού. Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης, παρά τα παρατράγουδα που δημιούργησε στον τύπο, κρίνεται από το 46% των πολιτών ως Θετική/Πολύ Θετική, ενώ ένα εξίσου σημαντικό 38% την αξιολογεί...

Έγινε λοιπόν χθες το βράδυ και το τελευταίο debate πριν από τις κάλπες της Κυριακής, αυτή την φορά μόνο με τον κ. Τσίπρα και τον κ. Μεϊμαράκη. Η πρώτη διαπίστωση είναι πως αυτή η τηλεμαχία ήταν σαφώς καλύτερη από την προηγούμενη, αλλά και από παλιότερες. Περισσότερος διάλογος, μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καλύτερο θέαμα και σχετικά ορθότερες ερωτήσεις. Οι δύο αρχηγοί από την αρχή έδειξαν τις προθέσεις τους και τους ρόλους τους. Ήταν ξεκάθαρο πως ο Α. Τσίπρας πήγε στην τηλεμαχία ως υποψήφιος Πρωθυπουργός και ο Β. Μεϊμαράκης ως υποψήφιος αρχηγός της αντιπολίτευσης. Ο πρώην Πρωθυπουργός προσπάθησε να δώσει ήρεμες απαντήσεις, σαφείς, ενώ απέφυγε και την συνεχή συνθηματολογία. Έδειξε πως ως Πρωθυπουργός είχε γνώση των ζητημάτων που τέθηκαν από τους δημοσιογράφους, παρά την έντονη αυτοκριτική του για τα λάθη του προηγούμενου 7μηνου. Το επικοινωνιακό του λάθος ήταν το συνεχές χαμόγελο την ώρα που ο αντίπαλός του απαντούσε. Αρχικά έδειχνε αυτοπεποίθηση αλλά στην συνέχεια άρχισε να φαίνεται υπ...