Στο Κάδρo

Ημέρα εθνικής ξεφτίλας. Αυτή ήταν η χθεσινή. Όχι γιατί ο κόσμος επιχείρησε να διαλύσει τις οπό άλλον αιώνα παρελάσεις, αλλά για την αστυνομοκρατούμενη Αθήνα, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον οποίο η Kυβέρνηση μετέτρεψε σε σάκο του μποξ, και τέλος τα ακραία στοιχεία που έβρισαν τον ΠτΔ επειδή δεν παίρνει πολιτικές αποφάσεις. Στην Αθήνα, η κατάσταση ήταν τραγική. Ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας, που  θύμιζαν στρατεύματα κατοχής, στερούσαν από το κόσμο όχι να διαλύσουν την παρέλαση αλλά και να την παρακολουθήσουν ή να διαδηλώσουν ειρηνικά. Την ημέρα της επετείου της ελληνικής αντίστασης απέναντι στον φασισμό ο κ. Παπανδρέου βρήκε τον πλέον ακατάλληλο τρόπο ως φόρο τιμής. Στη Θεσσαλονίκη, τα πράγματα ήταν διαφορετικά και τραγικότερα. Τραγικότερα όχι γιατί ο κόσμος θέλησε να διαμαρτυρηθεί και να διακόψει την παρέλαση, δείχνοντας πως ο αγώνας για την ελευθερία και ο αγώνας απέναντι στον φασισμό είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Τραγική ήταν η αποδοκιμασία του κ. Παπούλια. Αποδοκιμασίες και α...

Ωραία και φέτος. Βγήκαν το πρωί μερικοί μαθητές για παρέλαση (που χωρίς την απειλή του βαθμού και της απουσίας, θα κοιμούνταν ακόμα), άλλοι τόσοι κάτοικοι κάθε χωριού, για να τους παρακολουθήσου, κατέθεσαν και κανα στεφάνι, και έπειτα γέμισαν οι καφετέριες. Τα τελευταία χρόνια, αυτό το αποκαλούμε τιμή στους πεσόντες. Αυτή είναι η τιμή; Μία μέρα καθισιού τεμπελιάς και ενός φασιστικού "εν δυο";