Στο Κάδρo

Μάλλον θα πρέπει να αισθάνομαι πολύ σίγουρος για τον εαυτό μου για να τολμώ να κριτικάρω αρνητικά ένα βιβλίο και μία τηλεοπτική σειρά που έχουν συγκεντρώσει τόσους επαίνους. Πρώτα ήρθε το βιβλίο του Ελληνο-αυστραλού Χρήστου Τσιόλκα το 2010. Το βιβλίο διαβάστηκε σε αρκετές χώρες του κόσμου, κερδίζοντας σημαντικές διακρίσεις. Φέτος στην Αμερική, αλλά και στην Ελλάδα, προβάλετε η αμερικανική τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου, σε μία παραγωγή του δικτύου NΒC. Η υπόθεση ξεκινά με ένα τραπέζι γενεθλίων μεταξύ οικογένειας και φίλων. Κατά τη διάρκεια των εορτασμών ένας φιλοξενούμενος δίνει ένα χαστούκι σε ένα παιδί που δεν είναι δικό του. Αυτό το γεγονός είναι ικανό για να αποκαλύψει μυστικά μεταξύ φίλων αλλά και να φέρει τους χαρακτήρες αντιμέτωπους με την πραγματικότητα και τον εαυτό τους. Προσπάθησα να διαβάσω το 2011 Το Χαστούκι, μέσα στους πρώτους μήνες κυκλοφορίας του στην Ελλάδα. Προσπάθησα να παρακολουθήσω και την τηλεοπτική του μεταφορά. Το βιβλίο παραδέχομαι πως το διάβασα ...

Το Καλοκαίρι για κάποιον περίεργο λόγο είναι η εποχή που διαβάζω περισσότερη εφημερίδα από κάθε άλλη. Δεν ανακάλυψα ποτέ την αιτία του φαινομένου αυτού, αν και νομίζω πως πίσω από την ιδιοτροπία μου αυτή κρύβετε η επιθυμία μου να κρατιέμαι μακριά από το ίντερνετ για λόγους ξεκούρασης και ανάπαυσης. Αυτές τις ημέρες, που η εξεταστική τρέχει και μαζί της και εγώ για να προλάβω, ξεφυλλίζω ότι έντυπο μου πέσει στο χέρι σε μία προσπάθεια καθαρισμού της σκέψης και ξεκούρασης. Από την απαλή και κεφάτη Lifo έως την συντηρητική και εξαιρετικά αντιπαθητική «Καθημερινή». Διαβάζω λοιπόν στην «Καθημερινή» την συνέντευξη του κορυφαίου τζαζίστα μουσικού Τσαρλς Λόιντ στην Γιώτα Σύκκα, με αφορμή την συνάντηση του επί σκηνής με την Μαρία Φαραντούρη: - Για δεκαετίες, οι Αμερικανοί τζαζίστες έβρισκαν στην Ευρώπη ένα φιλόξενο καταφύγιο από τον ρατσισμό που κυριαρχούσε στις ΗΠΑ. Πώς σας φαίνεται που τα νεοφασιστικά κόμματα αποκτούν τόση δύναμη στην Ευρώπη; - Ο ρατσισμός και ο φασισμός βασίζονται στην άγνοια...

Κείμενο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα Μετάφραση και πρόλογος του Γ. Παναγιώτου, από τα «Ενθέματα» της «Αυγής» Ο Λόρκα (1898-1936) γεννήθηκε και έζησε μέχρι τα έντεκά του στην αγροτική κωμόπολη Fuente Vaqueros, δεκαεφτά χιλιόμετρα δυτικά της Γρανάδας. Τον Μάιο του 1929, στη διάρκεια ενός δείπνου που παρατέθηκε από τους συγχωριανούς του για να γιορτάσουν το ανέβασμα στη Γρανάδα του θεατρικού του «Μαριάννα Πινέντα», ο Λόρκα ανακοίνωσε την πρόθεσή του να δημιουργήσει μια τοπική βιβλιοθήκη, στην οποία θα πρόσφερε τα δικά του βιβλία και βιβλία φίλων του συγγραφέων. Η πρόταση εγκρίθηκε από τον δήμαρχο, ο οποίος ανέθεσε στον Λόρκα να οργανώσει τα επίσημα εγκαίνια τον Σεπτέμβρη του 1931, στη διάρκεια της γιορτής του χωριού. Ας σημειώσουμε τη συγκυρία. Τον Ιούνιο έχει καταργηθεί η βασιλεία και έχει ανακηρυχθεί η «Δημοκρατία όλων των εργαζομένων», μετά από οχτώ χρόνια δικτατορίας, με το Σύνταγμα του 1931, που προέβλεπε, μεταξύ άλλων: ελευθερία της έκφρασης, καθολική ψηφοφορία (συμπεριλαμβανομ...

Από τα οκτώ μου θυμάμαι να μπαίνω στα βιβλιοπωλεία και με ύφος χιλίων καρδιναλίων να επιλέγω βιβλία. Πρέπει να έσκαγαν από τα γέλια οι πωλητές, από ότι μου είπαν και στην συνέχεια οι γονείς μου. Δεν τους αδικώ. Φανταστείτε να έσκαγε μπροστά σας ένας μπόμπιρας που να φωνάζει «Τριβιζάν – Τριβιζάν». Εγώ την αμαρτία μου θα την πω. Θα έσκαγα ένα χαμόγελο. «Τριβιζάν». Πρόκειται για παράφραση του ονόματος Τριβιζάς. Νομίζω πως ήταν το παιδικό μου είδωλο. Είχα μία ολόκληρη βιβλιοθήκη γεμίσει με βιβλία του. Βιβλία που ακόμα και σήμερα τα θεωρώ ανεκτίμητο θησαυρό. Για να λέω βέβαια την αλήθεια αυτό που περισσότερο με είχε προσελκύσει σαν μικρό παιδί ήταν οι εικονογράφηση από τον Β. Ελευθερίου. Ίσως οι ομορφότερες εικόνες που έχω ποτέ συναντήσει σε παιδικό βιβλίο. Γιατί σας τα λέω αυτά; Ούτε εγώ ξέρω. Όλα μου ήρθαν τόσο αυθόρμητα, τόσο ευχάριστα όταν τυχαία συνάντησα σε μία ξεχασμένη κούτα το πρώτο βιβλίο που έπιασα στα χέρια μου. "Η χώρα χωρίς γάτες".