Στο Κάδρo

Η δεύτερη αποτυχημένη απόπειρα της Χίλαρι για την Προεδρεία, μας θυμίζει αρκετά τις εκλογικές-πολιτικές τάσεις που διαμορφώνονται τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, σε Αγγλία, Γαλλία, Ελλάδα ή Ισπανία. Π οιος θα μας το έλεγε πριν από λίγους μήνες ότι η ισχυρότερη πολιτικός των ΗΠΑ θα έχανε και για δεύτερη φορά την Προεδρεία της Αμερικής. Μία πολιτικός που σήμερα βρίσκεται στην κορυφή των ελίτ, με διασυνδέσεις και επαφές σε όλα τα κέντρα εξουσίας των ΗΠΑ, έχασε ξανά την εμπιστοσύνη του κόσμου – διατηρώντας μεν ένα ελάχιστο ποσοστό υπέρ του συνυποψήφιου της αλλά χωρίς αυτό να είναι αρκετό για να της δώσει την πλειοψηφία στο Σώμα των Εκλεκτόρων. Η πρώην Πρώτη Κυρία, σύζυγος του πιο αγαπητού κατά τα άλλα Προέδρου των ΗΠΑ, έχασε την πρώτη φορά από έναν μαύρο και την δεύτερη από έναν ανισόρροπο, εκκεντρικό εκατομμυριούχο.

Οι Αμερικανικές Προεδρικές Εκλογές ήρθαν για να συμπληρώσουν το πάζλ των δημοκοπικών αποτυχιών. Το τελευταίο οχυρό των δημοσκόπων έπεσε. Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ;" Έχουν περάσει περίπου τέσσερα εικοσιτετράωρα από την εκλογή ενός αλλοπρόσαλλου εκατομμυριούχου στην Προεδρία των ΗΠΑ. Η διεθνής κοινότητα παραμένει μουδιασμένη ενώ στην Αμερική, παρά την πρόθεση του πολιτικού συστήματος να συνεργαστεί με τον νέο Πρόεδρο, οι αστυνομικές αρχές περιγράφουν ως «εξέγερση» τις πολυπληθείς συγκεντρώσεις στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Πώς φτάσαμε όμως στην εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ; Οι δημοσκόποι έδειχναν σίγουροι πως την τελευταία στιγμή η Χίλαρι θα περνούσε μπροστά κόβοντας την κορδέλα για με λίγους ψήφους διαφορά.

Μία σύγκρουση μεταξύ τεχνοκρατών που σου λένε ότι ο κόσμος πρέπει να παραμείνει ο ίδιος, παρά τα προβλήματά του, και συντηρητικών λαϊκιστών που προκρίνουν την απόλυτη καταστροφή. Η επιλογή που έχουν να κάνουν οι Αμερικανοί το Νοέμβριο είναι μεταξύ κακού και χειρότερου. Ενώ τα πολιτικά προγράμματα των υποψηφίων είναι πιο ανατρεπτικά από κάθε άλλη φορά, η αντιπαράθεση εστιάζεται στη σύγκρουση ανάμεσα σε έναν λαϊκιστή και μία τεχνοκράτη. O Carlo Invernizzi Accetti, αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο City College της Νέας Υόρκης, αποδίδει τη σημερινή πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ σε μία λαϊκιστική στροφή των Ρεπουμπλικάνων , που συντελέστηκε σταδιακά την τελευταία εικοσαετία, και συνοδεύτηκε από τη μετακίνηση των Δημοκρατικών προς το κέντρο. «Ο αγώνας μεταξύ τεχνοκρατών και λαϊκιστών μας δίνει την αίσθηση μίας επιλογής μεταξύ της διατήρησης του συστήματος ως έχει ή μίας συθέμελης καταστροφής. Για όσους επιθυμούν μια ουσιαστική πολιτική εναλλακτική, η κατάσταση αυτή δεν αποτελε...

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου από το Iskra Όταν άρχισαν να ανακοινώνονται, την περασμένη άνοιξη, οι υποψηφιότητες για τις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 8 Νοεμβρίου του 2016, στις ΗΠΑ, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης στοιχημάτιζαν ότι η προεκλογική κούρσα θα εξελιχθεί σε μονομαχία ανάμεσα στη Χίλαρι Κλίντον και τον Τζεμπ Μπους. Δύο πολύ γνωστούς πολιτικούς, που προέρχονται από δύο μεγάλες πολιτικές οικογένειες, σάρκα εκ της σαρκός του αμερικανικού κατεστημένου. Όποιος έδινε πιθανότητες εκείνη την εποχή σε έναν εκκεντρικό, αθυρόστομο δισεκατομμυριούχο που άκουγε στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών ή σε έναν σοσιαλιστή γερουσιαστή από τη μικροσκοπική πολιτεία του Βερμόντ, ονόματι Μπέρνι Σάντερς, για το χρίσμα των Δημοκρατικών, θα προκαλούσε ειρωνικές εικασίες για την ποιότητα των οινοπνευματωδών που είχε καταναλώσει το προηγούμενο βράδυ.

Το 2012, οι Μπαράκ Ομπάμπα και Μιτ Ρόμνεϊ ξόδεψαν περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια ο καθένας για τη χρηματοδότηση της προεδρικής τους καμπάνιας. Αυτή τη φορά, αντί να δώσει χρήματα σ’ έναν υποψήφιο, ο νέοϋορκέζος δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να κατέβει ο ίδιος στην αρένα: «Κερδίζω 400 εκ. δολάρια το χρόνο, τι διαφορά έχει για μένα, λοιπόν»; Το 1992, ένας άλλος δισεκατομμυριούχος, ο Ρος Πέροτ υποσχόταν «ν’ αγοράσει τον Λευκό Οίκο για να τον δώσει στους αμερικανούς που δεν μπορούν πια να τον πληρώσουν» . (Le Monde Diplomatique, Editorial του Serge Halimi) Κατά πάσα πιθανότητα και ο κ. Τράμπ με τη σειρά του θα αποτύχει, όχι όμως χωρίς να έχει κάνει –με το δικό του τρόπο- ξεκάθαρο τον τρόπο λειτουργίας του αμερικανικού πολιτικού συστήματος: «Είμαι επιχειρηματίας. Όταν οι υποψήφιοι μου ζητούν, τους δίνω. Αν χρειάζομαι κάτι δύο ή τρία χρόνια αργότερα, τους τηλεφωνώ και είναι στο πλάι μου». Πρώην γερουσιαστής της Νέας Υόρκης και υποψήφια στις προκριματικές των Δημοκρατικών, ...

Μέχρι πριν από λίγους μήνες η Χίλαρι Κλίντον δεν ήταν μόνο η επικρατέστερη υποψήφια για το χρίσμα των Δημοκρατικών αλλά και η επικρατέστερη για την θέση στον Λευκό Οίκο. Η υποψηφιότητα του ανεξάρτητου σοσιαλδημοκράτη γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς για το χρίσμα των Δημοκρατικών έδειχνε «συμβολική», ενώ η επικράτηση του εκκεντρικού μεγιστάνα Ντόναλντ Τράμπ στο στρατόπεδο των Ρεπουμπλικάνων έδινε στην Χίλαρι όλες τις πιθανότητες. Μία Χίλαρι που τίποτα δεν έδειχνε να την εμποδίζει στον εκλογικό της περίπατο. Ούτε το παρελθόν της, ούτε τα διάφορα σκάνδαλα που είδαν το φως της δημοσιότητας, με σημαντικότερο αυτό της διατήρησης προσωπικού email την περίοδο της υπουργίας της. Να όμως που σήμερα οι δημοσκοπήσεις στην Αμερική έρχονται να ανατρέψουν το κλίμα και να ταρακουνήσουν για τα καλά το στρατόπεδο της Κλίντον. Σύμφωνα λοιπόν με το CNN και την ORC Poll η διαφορά Σάντερς και Κλίντον πέφτει πλέον στις 10 μονάδες, ενώ πριν από τρεις μήνες η διαφορά βρισκόταν στις 43 (!). Συγκεκριμένα, η Χί...

Για πρώτη φορά στην Αμερική μετά το 1999, σύμφωνα με τα στοιχεία της Gallup, το 31% των Αμερικανών πολιτών περιγράφουν τις απόψεις τους σχετικά με τα κοινωνικά ζητήματα ως γενικά φιλελεύθερες, ισοψηφώντας με αυτούς που δηλώνουν συντηρητικοί. Από το 1999 έως και σήμερα η αμερικανική κοινή γνώμη φαίνεται να παίρνει μία στροφή προς τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, με μόνη μικρή εξαίρεση τα δύο πρώτα χρόνια της προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα. Αξίζει πάντως να σημειωθεί, πως αντίθετα με τα κοινωνικά θέματα, στα οικονομικά ζητήματα οι Αμερικανοί πολίτες εξακολουθούν από το 2001 έως και σήμερα να δηλώνουν συντηρητικοί, με ποσοστά που κυμαίνονται γύρω από το 45%. Παρόλα αυτά σήμερα το ποσοστό των οικονομικά συντηρητικών σημειώνει την μεγαλύτερη πτώση του, φτάνοντας στο 39%. Φαίνεται λοιπόν πως οι Αμερικανικές Προεδρικές Εκλογές του 2016 θα κριθούν από μία όλο και πιο φιλελεύθερη αμερικανική κοινωνία, κάτι που μπορεί να δημιουργεί αυξημένες προσδοκίες στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών, οι οποίοι όμως θ...