Στο Κάδρo

Aπόσπασμα από το «How Will Capitalism End?» του Wolfgang Streeck Σήμερα η συνύπαρξη μεταξύ αγορών και δημοκρατίας φαίνεται όλο και λιγότερο ελκυστική τόσο στους πολίτες όσο και στις ελίτ. Ο Wolfgang Streeck είναι διευθυντής στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών Max Planck και καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Είναι Επίτιμο Μέλος της SASE, μέλος της Ακαδημίας Επιστημών Βερολίνου Βρανδεμβούργου και της «Academia Europaea». Στο νέο του βιβλίο με τίτλο « How Will Capitalism End? » , υποστηρίζει ότι αν και η οικονομική πρόοδος στον 20ο αιώνα έκανε το σύστημα της ελεύθερης αγοράς ελκυστικό στις πλειοψηφίες, σήμερα οι αμφιβολίες περί συμβατότητας καπιταλιστικής οικονομίας και δημοκρατίας επιστρέφουν. Γεγονός το οποίο απεικονίζεται στην άνοδο του αριστερού και δεξιού λαϊκισμού αλλά και στην αδυναμία των δημοσκόπων στην εκλογική έρευνα. Η μελέτη του Streeck προσπαθεί να αποσαφηνίσει την τρέχουσα εποχή αβεβαιότητας. Το απόσπασμα που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο blog...

«Με λίγες εξαιρέσεις οι πολιτικοί μας δεν φαίνεται να δουλεύουν για εμάς, και δεν το κάνουν». Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει ο Aditya Chakrabortty, κεντρικός οικονομικός σχολιαστής του Guardian, σε χθεσινό του άρθρο στην εφημερίδα. Στο άρθρο του ο Chakrabortty σχολιάζοντας την πολιτική επικαιρότητα στην Βρετανία και την εμπλοκή του πρωθυπουργού David Cameron στο με τα Panamas Papers, συμπεραίνει ότι «Στην ουσία τους τα Panama Papers δεν αφορούν την φοροδιαφυγή. Δεν έχουν να κάνουν ούτε καν με τα χρήματα. Αυτό που πραγματικά καταδεικνύουν είναι η διαφθορά της δημοκρατίας μας» .

Μία από τις μεγαλύτερες διαρροές στην ιστορία της δημοσιογραφίας και του οικονομικού εγκλήματος έκανε την Κυριακή η Διεθνής Ένωση Ερευνητών Δημοσιογράφων, σε συνεργασία με την γερμανική Süddeutsche Zeitung, τα βρετανικά Guardian και BBC αλλά και 100 ειδησεογραφικούς οργανισμούς στον κόσμο. Εκατομμύρια έγγραφα αποκαλύπτουν πως αρχηγοί κρατών, εγκληματίες και διασημότητες διατηρούσαν μυστικά θησαυροφυλάκια σε φορολογικούς παραδείσους. 140 πολιτικά πρόσωπα από όλον τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων εν ενεργεία αρχηγών κρατών, εμπλέκονται στην υπόθεση. Οδηγός στην κομπίνα ήταν-είναι οι μεγάλες τράπεζες, μέσα από ένα δίκτυο εταιρειών-φαντασμάτων στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, τον Παναμά και άλλους φορολογικούς παραδείσους.

«Η υπαρκτή τεχνοκρατία, δηλαδή το καθεστώς το οποίο εγκαθιδρύθηκε όταν οι πολιτικοί παρέδωσαν την εξουσία στους «ειδικούς» των τεχνικών οικονομικών προγραμμάτων, αποτελεί σήμερα τη νέα τυραννία από την οποία η Ευρώπη και ο κόσμος ολόκληρος πρέπει να απαλλαγούν το συντομότερο δυνατό. Ο Ντράγκι, ο Μόντι, ο Παπαδήμος, η Λαγκάρντ και οι ορντινάτσες τους τύπου Τόμσεν και Βελκουλέσκου, πρόσωπα μη εκλεγμένα και χωρίς λογοδοσία στην κοινωνία, αποτελούν απλώς του ιμάντες μεταφοράς της πολιτικής βούλησης των τραπεζών, των επενδυτών και των μεγάλων επιχειρήσεων, δηλαδή των πραγματικών επικυρίαρχων και εργοδοτών του πολιτικού προσωπικού. Η καταστροφή χωρών ολόκληρων, προκειμένου να αλλάξουν οι συσχετισμοί δύναμης ανάμεσα στους οικονομικούς πόλους εξουσίας (ΗΠΑ, Ε.Ε κλπ) ή για την επικράτηση της μιας ή της άλλης παραλλαγής του νεοφιλελευθερισμού, αποτελεί απλώς μια λεπτομέρεια στους ευρύτερους οικονομικούς και γεωπολιτικούς σχεδιασμούς τους».

Συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι στoν Τομάσο Σεγκαντίνι (Μτφρ.: Ματίνα Καραγιαννίδου Σταμπουλή, Πρίν) Διαβάζω στο Left.gr τη μετάφραση της συνέντευξης του Νόαμ Τσόμσκι στο αμερικανικό περιοδικό Jacobin. Προσπαθώ να κόψω κάποια κομμάτια για να τα αναδημοσιεύσω εδώ. Είναι ανώφελο. Η κρίση της Ευρώπη, του καπιταλισμού, τα κινήματα, η δημοκρατία οι αλλαγές στην Ελλάδα, την Αμερική και τον κόσμο...  Τελικώς αποφάσισα να αναδημοσιεύσω το πλήρες κείμενο.

Σήμερα το πρωί έγραψα μία σαχλαμαρούλα σχετικά με τις σχέσεις εξουσίας. Διαβάζω τώρα το άρθρο του Θοδωρή Τσαπακίδη στο Left.gr σχετικά με ένα ενδιαφέρον θεατρικό πείραμα στο Λονδίνο, με τον τίτλο World Factory. Το Young Vic τοποθετεί προοδευτικούς και μορφωμένους νέους στις θέσεις του διοικητικού συμβουλίου ενός φανταστικού κινέζικου εργοστασίου, προκειμένου να αποφασίσουν για το μέλλον της επιχείρησης. Και ενώ γύρω τους σε οθόνες παίζουν συνεντεύξεις κατατρεγμένων Κινέζων εργατών, αυτοί μετατρέπονται σε αδίστακτους καπιταλιστές και ανήθικους εκμεταλλευτές. Η έκβαση του εγχειρήματος θυμίζει τη συμπεριφορά των φοιτητών του Στάνφορντ, που χωρίστηκαν σε δεσμοφύλακες και κρατούμενους και απομονώθηκαν στα υπόγεια του Πανεπιστημίου, για να μελετήσουν τις συνθήκες της Φυλακής. Μέσα σε έξι μέρες οι δεσμοφύλακες εμφάνισαν σαδιστικές τάσεις και παραλίγο να σκοτώσουν τους κρατούμενους. Σου προξενεί κάτι εντύπωση; Πιστεύει κανένας πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πάμπλουτος αλλά ηθικός ...