Στο Κάδρo

Σήμερα το πρωί έγραψα μία σαχλαμαρούλα σχετικά με τις σχέσεις εξουσίας. Διαβάζω τώρα το άρθρο του Θοδωρή Τσαπακίδη στο Left.gr σχετικά με ένα ενδιαφέρον θεατρικό πείραμα στο Λονδίνο, με τον τίτλο World Factory. Το Young Vic τοποθετεί προοδευτικούς και μορφωμένους νέους στις θέσεις του διοικητικού συμβουλίου ενός φανταστικού κινέζικου εργοστασίου, προκειμένου να αποφασίσουν για το μέλλον της επιχείρησης. Και ενώ γύρω τους σε οθόνες παίζουν συνεντεύξεις κατατρεγμένων Κινέζων εργατών, αυτοί μετατρέπονται σε αδίστακτους καπιταλιστές και ανήθικους εκμεταλλευτές. Η έκβαση του εγχειρήματος θυμίζει τη συμπεριφορά των φοιτητών του Στάνφορντ, που χωρίστηκαν σε δεσμοφύλακες και κρατούμενους και απομονώθηκαν στα υπόγεια του Πανεπιστημίου, για να μελετήσουν τις συνθήκες της Φυλακής. Μέσα σε έξι μέρες οι δεσμοφύλακες εμφάνισαν σαδιστικές τάσεις και παραλίγο να σκοτώσουν τους κρατούμενους. Σου προξενεί κάτι εντύπωση; Πιστεύει κανένας πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πάμπλουτος αλλά ηθικός ...

«Δε κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δε κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέριος πολιτισμός στον τόπο μας. Μόνος ο καθένας μας είναι ανήμπορος. Μόνος, ο καθένας από σας τους πιο κοντινούς στην προσπάθειά μας, είναι ανήμπορος. Μαζί ίσως κάτι μπορέσουμε να κάνουμε. Το θέατρο ως μορφή Τέχνης, δίνει τη δυνατότητα να συνδεθούμε, να συγκινηθούμε, ν' αγγίξουμε ο ένας τον άλλον, να νοιώσουμε μαζί μια αλήθεια. Να γιατί διαλέξαμε το θέατρο σα μορφή εκδήλωσης του ψυχικού μας κόσμου» - Κάρολος Κουν Λόγια τα παραπάνω του πρωτοπόρου «μάστορα» του θεάτρου, που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1908.

Από την avgi.gr Έφυγε χθες από τη ζωή, έπειτα από μακρά ασθένεια η Ιταλίδα ηθοποιός και συγγραφέας Φράνκα Ράμε, που συνέδεσε άρρηκτα τη ζωή και το έργο της με τη ζωή και το έργο του νομπελίστα Ντάριο Φο. Η Φράνκα Ράμε, που ήταν 84 ετών, είχε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο τον Απρίλιο του 2012 και από τότε η κατάσταση της υγείας της παρέμενε κρίσιμη. Μοιράστηκε μαζί με τον Ντάριο Φο, για τον οποίο υπήρξε η "μούσα" του, όπως δήλωσε το 1997, μετά την απονομή του βραβείου Νόμπελ, τη ζωή, την τέχνη, την πολιτική, χωρίς ποτέ να χάσει την αυτονομία της σε κανένα από τα τρία αυτά πεδία. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1951, μετά τον γάμο της με τον Φο όμως, το 1954, ξεχύθηκαν μαζί στην καλλιτεχνική περιπέτεια που οδήγησε στην "Κομμούνα", τον κοινωνικο-πολιτιστικό χώρο που ίδρυσαν μαζί, όπου παρουσιάζονταν έργα που έγραφαν με "τέσσερα χέρια": Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού, Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω, Όλο σπίτι κρεβάτι και εκκλησία... Στρατευμένη στο κίνημα του 1968, ...