Τώρα; «Τσεκούρι και φωτιά στα κόκκινα σκυλιά»
Την περασμένη Δευτέρα παρακολουθώντας τα επεισόδια στον Μελιγαλά θυμάμαι πόση εντύπωση μου είχαν κάνει τα όσα είχα δει. Δεν θυμάμαι στην σύντομη ζωή μου έως σήμερα να ξαναείδα συντεταμένη παραστρατιωτική οργάνωση. Είχα πραγματικά εντυπωσιαστεί για το πώς αυτή η χώρα βρέθηκε τόσο χαμηλά. Η ελπίδα μου ήταν μία. Το σύνθημα «τσεκούρι και φωτιά στα κόκκινα σκυλιά» που φώναζαν οι παρατεταγμένοι νεοναζί. Το θεώρησα αρκετό ώστε να ταρακουνήσει λίγο την βλαμμένη ξενοφοβική μα πάντα αλληλέγγυα χώρα μας. Δεν προλάβαμε να το ακούσουμε όμως και το τσεκούρι ήρθε. Σε μικρότερο μέγεθος βέβαια αλλά και έτσι, με την μορφή ενός μικρού μαχαιριού, ήταν αρκετό για να στερήσει μία ζωή. Ή μάλλον άλλη μία ζωή. Και τότε ήρθα και ακούμπησα την πραγματικότητα του κόσμου που χρόνια τώρα αποφεύγω. Την θλιβερή πραγματικότητα. Τρία χρόνια τώρα κάθε βράδυ τουλάχιστον 10 μετανάστες πέφτουν θύματα ρατσιστικής βίας. Κάποια από αυτά θανατηφόρα. Πριν από λίγους μήνες ένας ποδηλάτης δολοφονήθηκε γιατί εμπόδιζε στον δρόμο κα...