Τι να τα κάνεις παιδί μου τα γράμματα; (v.2)
Το Καλοκαίρι για κάποιον περίεργο λόγο είναι η εποχή που διαβάζω περισσότερη εφημερίδα από κάθε άλλη. Δεν ανακάλυψα ποτέ την αιτία του φαινομένου αυτού, αν και νομίζω πως πίσω από την ιδιοτροπία μου αυτή κρύβετε η επιθυμία μου να κρατιέμαι μακριά από το ίντερνετ για λόγους ξεκούρασης και ανάπαυσης. Αυτές τις ημέρες, που η εξεταστική τρέχει και μαζί της και εγώ για να προλάβω, ξεφυλλίζω ότι έντυπο μου πέσει στο χέρι σε μία προσπάθεια καθαρισμού της σκέψης και ξεκούρασης. Από την απαλή και κεφάτη Lifo έως την συντηρητική και εξαιρετικά αντιπαθητική «Καθημερινή». Διαβάζω λοιπόν στην «Καθημερινή» την συνέντευξη του κορυφαίου τζαζίστα μουσικού Τσαρλς Λόιντ στην Γιώτα Σύκκα, με αφορμή την συνάντηση του επί σκηνής με την Μαρία Φαραντούρη: - Για δεκαετίες, οι Αμερικανοί τζαζίστες έβρισκαν στην Ευρώπη ένα φιλόξενο καταφύγιο από τον ρατσισμό που κυριαρχούσε στις ΗΠΑ. Πώς σας φαίνεται που τα νεοφασιστικά κόμματα αποκτούν τόση δύναμη στην Ευρώπη; - Ο ρατσισμός και ο φασισμός βασίζονται στην άγνοια...