Στο Κάδρo

«Όπως ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, έτσι και ο Ευγένιος Τριβιζάς γράφει σε μία από τις λιγότερο διαδεδομένες γλώσσες της ευρωπαϊκής ηπείρου. Τα παραμύθια του, όμως, όπως και αυτά του Άντερσεν, έχουν τη δύναμη να αγγίζουν την καρδιά και το μυαλό των αναγνωστών όχι μόνο σε όλη την Ευρώπη, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο». Boyd Tonkin, Literary Editor, The Independent Επειδή το θεωρώ εξαιρετική γρουσουζιά να κλείσω το έτος με τις τελευταίες μίζερες αναρτήσεις μου, ανεβάζω σήμερα την διάλεξη του Ε. Τριβιζά στο TEDx Athens, τον περασμένο μήνα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, με τίτλο «Ας φανταστούμε». "Ο μύθος προηγείται. Η πραγματικότητα έπεται". Αφιερωμένο σε όσους ο μόνιμος κάτοικος του «Νησιού των Πυροτεχνημάτων» δεν τους άφησε να μεγαλώσουν… Καλή χρονιά!

Από τα οκτώ μου θυμάμαι να μπαίνω στα βιβλιοπωλεία και με ύφος χιλίων καρδιναλίων να επιλέγω βιβλία. Πρέπει να έσκαγαν από τα γέλια οι πωλητές, από ότι μου είπαν και στην συνέχεια οι γονείς μου. Δεν τους αδικώ. Φανταστείτε να έσκαγε μπροστά σας ένας μπόμπιρας που να φωνάζει «Τριβιζάν – Τριβιζάν». Εγώ την αμαρτία μου θα την πω. Θα έσκαγα ένα χαμόγελο. «Τριβιζάν». Πρόκειται για παράφραση του ονόματος Τριβιζάς. Νομίζω πως ήταν το παιδικό μου είδωλο. Είχα μία ολόκληρη βιβλιοθήκη γεμίσει με βιβλία του. Βιβλία που ακόμα και σήμερα τα θεωρώ ανεκτίμητο θησαυρό. Για να λέω βέβαια την αλήθεια αυτό που περισσότερο με είχε προσελκύσει σαν μικρό παιδί ήταν οι εικονογράφηση από τον Β. Ελευθερίου. Ίσως οι ομορφότερες εικόνες που έχω ποτέ συναντήσει σε παιδικό βιβλίο. Γιατί σας τα λέω αυτά; Ούτε εγώ ξέρω. Όλα μου ήρθαν τόσο αυθόρμητα, τόσο ευχάριστα όταν τυχαία συνάντησα σε μία ξεχασμένη κούτα το πρώτο βιβλίο που έπιασα στα χέρια μου. "Η χώρα χωρίς γάτες".