Στο Κάδρo

Δεν ξέρω εάν είχες συνείδηση της χθεσινής σου πράξης, δεν ξέρω αν γνώριζες που βρισκόσουν, δεν ξέρω αν θυμάσαι τι είπες. Θα απευθυνθώ σε εσένα όχι ως άτομο αλλά ως σύμβολο. Ένα σύμβολο που κάποιοι δεν φρόντισαν να προστατέψουν. Ανήκω στη γενιά που δεν έζησε πολέμους, δεν έζησε καμία χούντα, δεν έχει προλάβει καν να ζήσει τις ημέρες της ευμάρειας όσο θα ήθελε. Μεγάλωσα όμως ακούγοντας τα τραγούδια, τις μουσικές σου και έμαθα μέσα από αυτά. Και ξεκίνησα να ονειρεύομαι τον κόσμο μέσα σε αυτά. Και παρόλα που όλα ξεκίνησαν από σένα, και μερικούς ακόμα μεγάλους, ο χθεσινός Μίκης δεν χωράει πουθενά στον κόσμο μου.

Η κατάντια του άλλοτε μεγάλου επαναστάτη Μίκη Θεοδωράκη αποκαλύφθηκε. Χθες στην πλατεία Αριστοτέλους. Ο κ. Θεοδωράκης βγήκε και μίλησε για το «ελληνικό χριστιανικό έθνος» σε ένα ακροατήριο που καθόλου δεν τον τιμά. Ένα ακροατήριο που απαρτιζόταν από όλους αυτούς που πριν από σαράντα χρόνια τον εξόρισαν από την Ελλάδα. Ένα ακροατήριο που δεν άκουγε και χειροκρόταγε τον Μίκη αλά έναν φανατισμένο εθνικιστή. Αυτή είναι η απόλυτη κατάντια ενός ανθρώπου που έχει βάλει ένδοξα την υπογραφή του στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Για τα παραπάνω θα ήταν άδικο και ανήθικο να κατηγορήσω έναν άνθρωπο 85 ετών. Πρέπει όμως και εγώ και όλοι μας να κατηγορήσουμε όλους αυτούς που κρύβονται πίσω από τον Θεοδωράκη. Όλους αυτούς που αντί να αφήσουν έναν ηλικιωμένο γεράκο να αναπαυτεί τον βγάζουν στα κεραμίδια. Και αυτό γιατί; Για να μπορέσουν να βγάλουν περισσότερα κέρδη; Για να ικανοποιήσουν την ανωμαλία τους; Ή για να εξυπηρετήσουν κρυφά συμφέροντα, που τυχόν έχουν; Ότι και να είναι αυτό εγώ το ονομάζω π...