Στο Κάδρo

Και να που σήμερα σηκώθηκα με μία ελαφρά μελαγχολία και έναν μικρό φόβο. Η μελαγχολία φαντάζομε πηγάζει από την σκέψη πως και ο φετινός κύκλος κλείνει καταλήγοντας στο Καλοκαίρι και συνοδεύεται από τον φόβο για το τι πρόκειται να συναντήσω περνώντας τα χρόνια. Όλοι το έχουμε νιώσει αυτό το συναίσθημα. Προσμονή, μελαγχολία, φόβος. Και καθώς σταδιακά το Καλοκαίρι θα μπαίνει για τα καλά εμείς δεν θα ήμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα. Γιατί μόλις καθίσουμε για λίγο στην άμμο, με το πρώτο ποτό στο μπαράκι της παραλίας, θα θελήσουμε τα πρωτοβρόχια. Για να έρθει έτσι ο καιρός που θα αναζητούμε τον ήλιο του Γενάρη και να περιμένουμε με αγωνία την Άνοιξη για να κλείσει και πάλι ο κύκλος. Έτσι δεν θα είναι για πάντα; Και το τι κυνηγάμε θα το βρίσκουμε μόνο όταν θα σταματάμε για λίγο το τρέξιμο και θα αναπολούμε. Τότε αυτό το «κάτι» θα το βρίσκουμε θαμμένο σε στιγμές όμορφες, περίεργες, αστείες, βιαστικές και περαστικές. Και επειδή έχω μπει σε κλίμα κλείνω το post με Ray Conniff και «A Time For Us»...

Σε «και καλά» καλοκαιρινή στήλη περιοδικού διαβάζω και φέτος τα «πρέπει» του Καλοκαιριού. Τι θα πρέπει απαραιτήτως να κάνουμε μέσα στους επόμενους μήνες. Το Καλοκαίρι όμως δεν προσφέρεται για «πρέπει» και για συμβουλές. Ο μήνας που μπορεί ο καθένας να κινηθεί όπως θέλει έξω από κάθε κανόνα και συμβουλή. Είναι κρίμα να φυλακίσουμε μέσα στα κάγκελα του «πρέπει» την καλύτερη περίοδο του χρόνου.

Σήμερα και εγώ αποφάσισα να ξεκινήσω το Καλοκαίρι μου. Ήδη οι ρυθμοί μου έχουν χαλαρώσει και βρίσκομαι πλέον στην καλοκαιρινή μου περίοδο. Έτσι το πρωί αποφάσισα να κατέβω στην κοντινή παραλία. Πήρα το μαγιό και την πετσέτα μου και κατέβηκα. Απόλαυση. Κολύμπησα στα καταγάλανα νερά για πάνω από τρεις ώρες. Άλλες τόσες ήμουν ξαπλωμένος στην αμμουδιά απολαμβάνοντας τον ήχο των μικρών κυμάτων. Μικρά κυματάκια που έσκαγαν και άφριζαν πάνω στα καθαρά βότσαλα. Γυρνώντας σπίτι ξάπλωσα στον καναπέ και ακούγοντας τον BEST 92.6 εξισορρόπησα σε μία κατάσταση μεταξύ ονείρων και πραγματικότητας.