Στο Κάδρo

Μία σύγκρουση μεταξύ τεχνοκρατών που σου λένε ότι ο κόσμος πρέπει να παραμείνει ο ίδιος, παρά τα προβλήματά του, και συντηρητικών λαϊκιστών που προκρίνουν την απόλυτη καταστροφή. Η επιλογή που έχουν να κάνουν οι Αμερικανοί το Νοέμβριο είναι μεταξύ κακού και χειρότερου. Ενώ τα πολιτικά προγράμματα των υποψηφίων είναι πιο ανατρεπτικά από κάθε άλλη φορά, η αντιπαράθεση εστιάζεται στη σύγκρουση ανάμεσα σε έναν λαϊκιστή και μία τεχνοκράτη. O Carlo Invernizzi Accetti, αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο City College της Νέας Υόρκης, αποδίδει τη σημερινή πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ σε μία λαϊκιστική στροφή των Ρεπουμπλικάνων , που συντελέστηκε σταδιακά την τελευταία εικοσαετία, και συνοδεύτηκε από τη μετακίνηση των Δημοκρατικών προς το κέντρο. «Ο αγώνας μεταξύ τεχνοκρατών και λαϊκιστών μας δίνει την αίσθηση μίας επιλογής μεταξύ της διατήρησης του συστήματος ως έχει ή μίας συθέμελης καταστροφής. Για όσους επιθυμούν μια ουσιαστική πολιτική εναλλακτική, η κατάσταση αυτή δεν αποτελε...

Περνώντας οι μέρες και πλησιάζοντας στην επέτειο της Πρωτομαγιάς θυμήθηκα ένα παλιό κείμενο που διάβαζα στο Δημοτικό. Με τους «Μοντέρνους Καιρούς» συζητήσαμε και μάθαμε για πρώτη φορά στο σχολείο για την Εργατική Πρωτομαγιά, τους κοινωνικούς αγώνες και την αλλοτρίωση του σύγχρονου εργαζόμενου ανθρώπου.  Πρόσφατα έμαθα πως το κείμενο αφαιρέθηκε μετά την τελευταία αναθεώρηση των σχολικών βιβλίων. Μοντέρνοι Καιροί Του Μ. Κασόλα (Βιβλίο Γλώσσας Στ’ Δημοτικού) Ένα τραγούδι κρατάει συνήθως τρία ή και πέντε λεπτά. Σαράντα τραγούδια τρίλεπτα είναι δύο ώρες. Σαράντα πεντάλεπτα, τρεις ώρες και είκοσι λεπτά. Το ωράριο στο εργοστάσιο των σωληνωτών λαμπτήρων ήταν οχτώ ώρες και δε γινότανε να τραγουδάς και τις οχτώ ώρες, για να μη νιώθεις το χρόνο. Την πρώτη μέρα θα τραγούδησα σαράντα τραγούδια. Τη δεύτερη καμιά δεκαριά, την τρίτη ούτε ένα. Και που τραγουδούσα, σχεδόν μάταιο, ο χρόνος κολλούσε πεισματικά... Κι από τον εκκωφαντικό θόρυβο των μηχανών που δούλευα...

Η 11 Σεπτεμβρίου είναι μία μέρα εάν όχι "καταραμένη" σίγουρα εξαιρετικής σημασίας για την παγκόσμιου ιστορία και τον ρου της. Το ημερολόγιο έδειχνε 11 όταν οι ΗΠΑ μετρούσαν χιλιάδες νεκρές ψυχές, 11 και όταν ο Πινοσέτ καταδίκαζε την δημοκρατική Χιλή στις πιο μαύρες ημέρες της ιστορίας της για 20 χρόνια. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001 έχουμε το μεγαλύτερο τρομοκρατικό χτύπημα της ιστορίας. Χιλιάδες νεκροί στην Αμερική με τέσσερα αεροπλάνα να χρησιμοποιούνται ως οβίδες με στόχο κεντρικά και στρατηγικά σημεία των ΗΠΑ. Οι Δίδυμοι Πύργοι αλλά και το Πεντάγωνο καταρρίπτοντα. Η ημέρα εκείνη άλλαξε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική σκακιέρα και την αντίληψη των δυτικών πολιτικών περί δύσης, ανατολής και τρομοκρατίας. Άφησε επίσης ανεξίτηλο το σημάδι της όχι μόνο στα θύματα και τους συγκινείς τους αλλά σε ολόκληρη την αμερικανική κοινωνία. 11 Σεπτεμβρίου του 1973. Ο ανταποκριτής της λατινοαμερικανικής υπηρεσίας του BBC στη Χιλή, Πάμπλο Αγίρε, παραξενεύετε όταν το ξυπνητήρι ραδιόφων...

6:30 ώρα Ελλάδος ξεκίνησε η χθεσινοβραδινή τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Σότσι της Ρωσίας. Σε μία Ρωσία που πολιτικά δικαιώματα δεν υπάρχουν, ανθρώπινα δικαιώματα δεν αναγνωρίζονται, η διαφθορά κάνει πάρτι μα ένα πράγμα κανένας δεν μπορεί να της αμφισβητήσει. Το βαθύ πολιτιστικό επίπεδο που διακατέχει τον λαό. Από τον χαμηλότερο στον υψηλότερα κοινωνικά. Για αυτόν τον λόγω κανένας δεν μπορούσε να αμφισβητήσει πως αυτό που θα παρουσιάσουν θα ήταν εντυπωσιακό. Και ήταν. Εντυπωσιακή από όλες της πλευρές η τελετή έναρξης των αγώνων. Γιατί δεν ήταν μόνο το τεχνικό / τεχνολογικό κομμάτι πλούσιο – όπως στο Λονδίνο. Εντυπωσιακή ήταν η καλλιτεχνική αισθητική. Και κάπου εκεί αρχίζεις να χαίρεσαι και κάπου εκεί και να λυπάσαι. Γιατί φυσικά δεν μπορείς να παραβλέψεις πως όλα αυτά συμβαίνουν στην Ρωσία. Δεν μπορείς να κλείσεις τα μάτια στην παραβίαση των πολιτικών δικαιωμάτων και την διαφθορά. Και να ήταν μόνο οι τσάροι της Ρωσίας; Έχεις και τους «πολιτισμένους» Ευρωπαίους και...