Στο Κάδρo

Το τελευταίο διάστημα πολλά έχουν ειπωθεί σχετικά με την απόφαση του facebook να διαγράψει τα ανώνυμα προφίλ, εάν αυτά δεν σκανάρουν την αστυνομική ταυτότητα του ιδιοκτήτη τους. Τρέλα κατέκλυσε το διαδίκτυο με καταγγελίες πολιτών για τον αποκλεισμό τους από το facebook. Μέχρι τώρα δεν είχα δει καμία πορεία διαμαρτυρίας έξω από νυχτερινό κέντρο για «λίγους». Μας αξίωσε το ίντερνετ να το ζήσουμε και αυτό. Πρώτη φορά είδα τόσο εκφρασμένο μίσος για ένα «κλαμπ» που σε πετάει εκτός. Το θέμα για εμένα είναι αλλού. Θα ήταν πιστεύω καλύτερα το ««κοινωνικό»» δίκτυο να διέγραφε και μερικά επώνυμα προφίλ. Θα μπορούσε να ξεκινήσει από τους γνωστούς μου, να εξασφάλιζε την ησυχία μου, και ας κατέληγε όπου ήθελε. Βαρέθηκα ανθρώπους να ζουν μόνο και μόνο για να δείξουν πως ζουν. Βαρέθηκα ανθρώπους να ζουν για να ικανοποιήσουν τους ιντερνετικούς τους «φίλους», ανώνυμους και επώνυμους. Έχουμε φτάσει στην εποχή κατά την οποία δεν βγαίνουμε έξω για να περάσουμε καλέ. Βγαίνουμε έξω για να περάσουμε...

Την είδα και εγώ την ταινία, για την οποία όλοι στο «facebook» μιλούν. Την θεώρησα πραγματικά εξαιρετική. Ο Ντέιβιντ Φίντσερ, κατάφερε να πάρει μία είδη συναρπαστική υπόθεση και να την αποδώσει ακόμα πιο συναρπαστικά, χωρίς να προσθέσει την παραμικρή σκηνή δράσης. Η υπόθεση, όπως σίγουρα όλοι ξέρετε, πραγματεύεται την δημιουργία του «facebook». Ξεκινά από τα φοιτητικά χρόνια του Μαρκ Ζακερμπεργκ, τότε που έκλεψε δηλαδή την ηδέα μερικών πλουσιόπαιδων, και σταματάει πριν από λίγο καιρό, όπου λύθηκε στα δικαστήρια η διαμάχη του με τους εμπνευστές αλλά και με τον πρώην φύλο του και συνεργάτη, τον οποίο πέταξε από την εταιρία, προκειμένου να τον εκδικηθεί που τόλμησε να είναι καλύτερος από αυτόν. Στην ταινία ο Μαρκ Ζακερμπεργκ, ο άνθρωπος που εκατομμύρια κόσμος τον λατρεύει, εξευτελίζετε δείχνοντας το πραγματικό κακό και ιδιότροπο χαρακτήρα του.