Στο Κάδρo

«Ο Αγγελόπουλος δεν με είχε δει, δεν με ήξερε ως ηθοποιό, του μιλήσανε για μένα κάποιο φίλοι του» Η Εύα Κοταμανίδου σε μία εξαιρετική συνέντευξη, στον Χρήστο Παρίδη και την Lifo, για τον ΘΙΑΣΟ, την ταινία που άλλαξε την ίδια, το έργο του Θεόδωρου Αγγελόπουλου αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα. «Τον αγάπησα τόσο πολύ αυτόν το ρόλο. Όλοι είχαμε μια έγνοια, ότι γυρίζοντας την ταινία αυτή κάναμε μια ουσιαστική αντίσταση, με δυσκολίες και ταλαιπωρίες, γιατί φάγαμε πολλές βροχές και χιόνια. Παρ’ όλα αυτά, ήμασταν ευτυχείς, πολύ ικανοποιημένοι. Ύστερα, ο τρόπος που γυρίζονταν τα πλάνα είχε μια ποιητικότητα που ήταν διάχυτη. Ο Αγγελόπουλος, ως σεναριογράφος και ως σκηνοθέτης, έδινε σε όλες τις ταινίες του μια ποιητική χροιά. Δεν ανέπλαθε την Ιστορία όπως ακριβώς συνέβη. Έπαιρνε την ουσία με τον τρόπο που ο ίδιος την εισέπραττε και τη φιλμογραφούσε. Αυτό όλο, εγώ τουλάχιστον, που προερχόμουν από το Θέατρο Τέχνης και λάτρευα και την ποίηση, το έβρισκα μέσα στα πλάνα. Η Ηλέκτρα ήταν ένας...

Από προχθές το βράδυ, όταν άκουσα την είδηση για τον θάνατο του μεγάλου δημιουργού, έψαχνα να βρω μία λέξη που να χαρακτηρίζει τον άνθρωπο αυτό ως καλλιτέχνη. Λέξεις όπως "κινηματογραφιστής", "σκηνοθέτης", "σεναριογράφος" δεν με ικανοποιούσαν. Η απάντηση μου ήρθε από μία ξένη εφημερίδα, της οποίας ένας εκ των βασικών τίτλων της ήταν ο ακόλουθος: "Έφυγε ο ποιητής του κινηματογράφου". Αυτό ήταν ο Αγγελόπουλος. Ένας ποιητής του κινηματογράφου. Μία εικόνα δεν ήταν ποτέ μία εικόνα. Μία λέξη δεν ήταν ποτέ μία λέξη. Νομίζω πως η Ελλάδα έδειξε μία άδικη απαξίωση σε αυτόν τον άνθρωπο. Οι Έλληνες ποτέ δεν έμαθαν να βλέπουν Αγγελόπουλο, αν και οι ταινίες του απευθύνονταν αποκλειστικά σε εκείνους. Ένας αρκετά μεγάλος αριθμός Ελλήνων γνωρίζουν τον Αγγελόπουλο μέσα από άθλια ανέκδοτα. Ανέκδοτα που αποδεικνύουν την παρακμή του ελληνικού πολιτισμού. Το χαζοκούτι, όπως φαίνεται, κέρδισε τον πόλεμο. Αφάνισε εντελώς το ελ...