«Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει γρήγορα, και ότι θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε μακροχρόνιες διαδικασίες μεταρρύθμισης. Αυτό σημαίνει ένα πλαίσιο πέρα από τον εκλογικό κύκλο, όπου η εξουσία είναι κάτι περισσότερο από εκλογές, ενώ παράλληλα δεν τις αγνοεί».
Με αφορμή τις Βρετανικές εκλογές και τον Τζέρεμι Κόρμπιν, διαβάστε ένα παλιότερο κείμενο του Alex Williams.

16.5.17

Η πολιτική των τάσεων και ο φασισμός.

Το ότι στην Ελλάδα υπάρχουν κάποιοι εδώ και χρόνια που εκτρέφουν το φασισμό της Χρυσής Αυγής είναι γνωστό. Το ότι υπάρχουν ορισμένοι με δημόσιο λόγο που προσπαθούν να κανονικοποιήσουν πολιτικά το φασισμό και τον τραμπουκισμό είναι επίσης κατανοητό πλέον από όλους. Οι ίδιοι επιχειρούν συνεχώς και την ταύτιση της Αριστεράς με τον φασισμό, μέσα στο έωλο θεωρητικό πλαίσιο των δύο άκρων. Όλο αυτό το σκηνικό δεν είναι τίποτα άλλο από επιλογή εχθρού. Το σύστημα έχει επιλέξει ποιόν εχθρό θέλει απέναντί του. Γνωρίζει ποια αντίδραση θα του κάνει το λιγότερο κακό, το συμφέρει η μηδαμινή αμφισβήτηση που του προσφέρει η ακροδεξιά. Το σχέδιο βρίσκει πρόσφορο έδαφος μέσα σε μία κοινωνία όπου πλέον πολιτική σημαίνει διαφήμιση, τάσεις, κέρδος.

Χθες το μεσημέρι, μετά τη φασιστική επίθεση Κασιδιάρη κατά του Νίκου Δένδια εντός του Κοινοβουλίου, η Νέα Δημοκρατία έβγαλε την παρακάτω ανακοίνωση:
«Η προκλητική και τραμπούκικη επίθεση Κασιδιάρη στον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας κ. Νίκο Δένδια δείχνει ότι, για μια ακόμη φορά, η Χρυσή Αυγή διευκολύνει τον ΣΥΡΙΖΑ. 
Αυτήν τη φορά, για να αποπροσανατολίσει την κοινωνία και η Κοινοβουλευτική πλειοψηφία να περάσει το πιο σκληρό και επώδυνο Μνημόνιο».

Για την απαράδεκτη αυτή ανακοίνωση, η οποία στην ουσία παρουσιάζει τον τραμπουκισμό ως μέσο πολιτικής επικοινωνίας, ευθύνεται κυρίως στην θολή πολιτικά στρατηγική των ανθρώπων στων οποίων τα χέρια βρίσκεται η σημερινή διοίκηση του κόμματος. H ανακοίνωση αυτή θα ήταν εντελώς διαφορετική εάν αμέσως μετά την επίθεση δεν είχαν κάποιοι φροντίσει η συγκεκριμένη θέση να καταλάβει τη δημόσια σφαίρα.

Όπως διαφορετικό θα ήταν και το άρθρο του Άρη Δημοκίδη στην προοδευτική Lifo, στο οποίο ο δημοσιογράφος έγραψε:
«Πάρα πολύ βολικά, έκτοτε (από τη στιγμή της επίθεσης) βλέπουμε το έργο "Πώς να τραβήξετε τα βλέμματα απ' το 4ο Μνημόνιο κάνοντας επίθεση σε τυχαίο περαστικό της αντιπολίτευσης". (Όχι πως θα ήταν αποδεκτό να είχε επιτεθεί σε κυβερνητικό βουλευτή, αλλά το ότι επιτέθηκε σε έναν της αντιπολίτευσης που θα καταψηφίσει το μνημόνιο όπως κι ο ίδιος έχει τη σημασία του)».

Η Lifo και η πλειοψηφία των σημερινών media στην Ελλάδα έχουν παρόμοια στρατηγική με τα στελέχη επικοινωνίας της Νέας Δημοκρατίας. Δεν τους ενδιαφέρουν οι ιδέες, δεν τους ενδιαφέρει η πολιτική, δεν τους ενδιαφέρει η κοινωνία, δεν τους ενδιαφέρει εάν συνεχώς δίνουν μεγαλύτερη ορμή στον φασισμό. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι οι πελάτες. Τους ενδιαφέρει να είναι πρόσκαιρα αρεστοί και να επεκτείνουν το κοινό τους. Έμαθαν να κάνουν πολιτική σύμφωνα με τις τάσεις και αν ο Άδωνις μπορεί σήμερα να τους προσφέρει περισσότερους πελάτες τότε δεν έχουν κανένα πρόβλημα να υιοθετήσουν την γραμμή του. Κάποιοι μέσα στα πλαίσια του ενσυνείδητου καιροσκοπισμού τους, άλλοι εξαιτίας του πολιτικού και κοινωνικού αναλφαβητισμού τους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Χρυσή Αυγή θα συνεχίσει να ενδυναμώνεται, η Ευρώπη θα συνεχίσει να βλέπει την ακροδεξιά να ηγεμονεύει, ο κόσμος θα κυβερνάται από Τράμπ. Και ας ελπίζουμε πως κάποτε η πρόοδος, ο φιλελευθερισμός και η δημοκρατία θα επανέλθουν στη μόδα.

Και για το τέλος αυτό… 

12.5.17

Ποιοι είναι αυτοί που ψηφίζουν τους Λεπέν;

Από την τελευταία φορά που ένας Λεπέν διεκδίκησε στον δεύτερο γύρο των Εκλογών την Προεδρεία της Γαλλίας έχουν περάσει περίπου 15 χρόνια, και παρά την ήττα του Ζαν Μαρι Λεπέν τότε, το Εθνικό Μέτωπο απέδειξε μία φοβερή αντοχή μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν, η οποία εν μέρει δικαιολογεί και την ανάδειξη της κόρης του σε κεντρική πολιτική παίκτρια μετά το 2012. Φυσικά, το Εθνικό Μέτωπο δεν ήταν ούτε τότε, ούτε και τώρα ένα καινούργιο κόμμα. Πρόκειται για κόμμα με μακρά ιστορία, οπαδούς και σταθερή δύναμη σε συγκεκριμένες περιοχές της Γαλλικής επικράτειας. Γεννημένο το 1972, με την εκλογική του δύναμη να αυξάνεται  σταθερά από το 1986, ίσως είναι το πιο επιτυχημένο ακροδεξιό κόμμα της Ευρώπης, το οποίο κατάφερε να περάσει από όλες τις ιστορικές φάσεις της ακροδεξιάς και να εκμεταλλευτεί με τον καλύτερο τρόπο τις πολιτικές κρίσεις που εμφανίστηκαν όλο αυτό το διάστημα μπροστά του.

Ένας καλός τρόπος κατανόησης της δυναμικής ενός πολιτικού κόμματος είναι η ανάλυση της εκλογικής του βάσης. Έτσι, συνοπτικά θα προσπαθήσω να δώσω την εικόνα των ψηφοφόρων των Λεπέν από το 2002 έως σήμερα. Τα στοιχεία που θα χρησιμοποιήσω για τον λόγο αυτό προέρχονται από τις τελικές εκτιμήσεις της εταιρίας κοινωνικών ερευνών Ipsos, για τoν πρώτο γύρο των Προεδρικών Εκλογών του 2002 και του 2007, όταν υποψήφιος ήταν ο Ζαν Μαρι Λεπέν, και του 2012-2017, με υποψήφια την γνωστή πλέον σε όλους Μαρίν Λεπέν. Αν και στις εκλογές του 2002 και του 2017 πατέρας και κόρη ήταν παρών στον δεύτερο γύρο, δεν θα δώσω βάση προκειμένου να εξετάσω τους πραγματικούς-ενσυνείδητους ψηφοφόρους του κόμματος.


Σχετικά με το φύλο των ψηφοφόρων των Λεπέν τα ευρήματα παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Το 2002 ο Ζαν Μαρι Λεπέν εμφάνιζε τεράστια απόκλιση μεταξύ γυναικών και ανδρών. Ενώ τα ποσοστά του στους άνδρες δεν ήταν πολύ μεγαλύτερα από τα σημερινά ποσοστά της κόρης του, το γυναίκειο εκλογικό σώμα αρνούταν να τον ακολουθήσει. Η εκλογική επιτυχία και στα δύο φύλα είναι εξαιρετικά πολύτιμη για την πορεία ενός κόμματος, αποτελώντας μία πρώτη ένδειξη σχετικά με τη δυναμική που μπορεί να αποκτήσει στο διάστημα που θα ακολουθήσει μέχρι τις επόμενες εκλογές. Η γυναίκα Μαρίν κατάφερε να πετύχει αυτό που δεν μπορούσε ο πατέρας της. Αν και το 2012, ως νέα υποψήφια, δεν φάνηκε η εικόνα της να έχει κάποια σημαντική συμβολή, τελικώς στις εκλογές του 2017 κατάφερε να κλείσει σημαντικά την ψαλίδα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Η επιτυχία της Μαρίν Λεπέν στις πρόσφατες Γαλλικές Εκλογές ίσως σε μεγάλο βαθμό να βασίζεται στην αλλαγή αυτή στο γυναικείο κοινό.


Σχετικά με την ηλικία του εκλογικού σώματος, το 2002 ο Ζαν Μαρί Λεπέν κέρδιζε παρόμοια ποσοστά σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες, με ένα προβάδισμα στο κοινό 45-69. Το 2007 όμως, όταν το εκλογικό του ποσοστό έπεσε, φάνηκε μία ιδιαίτερη δυναμική σε νέες ηλικίες μεταξύ 25-34, η οποία συμβαδίζει με τις τάσεις τις ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. Από το 2012 η Μαρίν Λεπέν κατάφερε ξανά να πετύχει ότι δεν μπορούσε να κάνει ο πατέρας της. Η ηλικία των ψηφοφόρων του κόμματος άρχισε να εδραιώνεται στις «παραγωγικές» ηλικίες μεταξύ 35-59. Πρόκειται για την πιο συνειδητοποιημένη ηλικία ψηφοφόρων, η οποία μπορεί να αναγνωρίσει τα συμφέροντά της και να αποκτήσει σταθερές εκλογικές προτιμήσεις. Φυσικά, ο «ορθολογισμός» των ηλικιών αυτών δεν σημαίνει πως η Λεπέν είχε πραγματικά κάτι να τους δώσει πέρα από την αντίδραση στο σύστημα. Το συγκεκριμένο εύρημα θα μπορούσε να μας οδηγήσει ίσως στο συμπέρασμα πως η οικονομική και πολιτική κρίση στη Γαλλία βαθαίνει σε τέτοιο βαθμό που πλέον και οι πιο συνειδητοποιημένοι από τους ψηφοφόρους επιλέγουν την εκλογική διαμαρτυρία και αντίδραση, καταφεύγοντας στην ακροδεξιά.

Όλα τα παραπάνω όμως μπορεί να είμαι απλά μία εικόνα της στιγμής, όπως μία εικόνα της στιγμής ήταν το 2012 η εξισορρόπηση των δυνάμεων της Μαρίν Λεπέν στις εισοδηματικές κατηγορίες.


Οι ίσες επιδώσεις το 2012 ενδεχομένως να αποτελούσαν μία πρώτη ένδειξη μαζικοποίησης του Εθνικού Μετώπου, ως ένα κόμμα που μπορούσε να ξεπεράσει τους ταξικούς φραγμούς μεταξύ του εκλογικού σώματος. Όμως η εικόνα αυτή ανατράπηκε το 2017 όταν η εκλογική της άνοδος στηρίχτηκε κυρίως στην επιρροή της στους ψηφοφόρους της κατώτερης εισοδηματικής κατηγορίας, όπως ακριβώς είχε κάνει και ο πατέρας της πριν από 15 χρόνια. Η ομοιότητα αυτή αποδεικνύει και το πόσο ευμετάβλητη και υποστηρικτική προς κόμματα διαμαρτυρίας είναι η ψήφος των χαμηλών εισοδημάτων κατά τη διάρκεια πολιτικών κρίσεων.

Το μόνο το οποίο μένει αμετάβλητο τα τελευταία 15 χρόνια είναι το μορφωτικό επίπεδο των ψηφοφόρων του Εθνικού Μετώπου. Όσο περισσότερο μορφωμένος είναι κάποιος τόσο λιγότερο πιθανό είναι να ψηφίσει ακροδεξιά. Η πρόσφατη εκλογική επίδοση της Μαρίν Λεπέν βασίστηκε στους χαμηλού μορφωτικού επιπέδου ψηφοφόρους χωρίς απολυτήριο Bacalaureat.



Θα ακολουθήσουν και επόμενοι πίνακες σχετικά με τους λόγους που οι Γάλλοι ψηφοφόροι στηρίζουν το Εθνικό Μέτωπο.

Πηγή δεδομένων:
1) Ipsos (Vizzavi, Le Figaro, France 2, Europe 1, Le Point), 1er tour Présidentielle 2002: Comprendre le vote des Français, 21 Avril 2002.
2) Ipsos/Dell (France 2, Europe 1, Le Point), 1er tour Présidentielle 2007: Comprendre le vote des Français, 22 Avril 2007.
3) Ipsos/Logica Business Consulting (France Televisions, Radio France, Le Monde, Le Point), 1er tour Présidentielle 2012: Comprendre le vote des Français, 19-21 Avril 2012.
4) Ipsos/Sopra Steria (France Televisions, Radio France, Le Monde, Le Point), 1er tour Présidentielle 2017: Comprendre le vote des Français, 19-22 Avril 2017.

8.5.17

Οι τέσσερις πρώτες σκέψεις μετά τις εκλογές στη Γαλλία…

Ο Εμανουέλ Μακρόν είναι ο επόμενος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, έπειτα από το δεύτερο γύρο των εκλογών στη Γαλλία. Ο τριαντάχρονος πολιτικός και πρώην τραπεζίτης συγκέντρωσε το 64.8% των ψήφων, έναντι του 35.2% της αντιπάλου του Μαρίν Λεπέν. Οι ψηφοφόροι των τριών μεγάλων υποψηφίων που έμειναν εκτός πρώτου γύρου στήριξαν κατά συντριπτική πλειοψηφία τον Μακρόν. Είχε προηγηθεί η εκλογική ρήξη του πρώτου γύρου, όταν οι υποψήφιοι του Γαλλικού δικομματισμού απέτυχαν να εξασφαλίσουν το εισιτήριο για τον δεύτερο γύρο. Mainstream αριστερά και δεξιά άθροισαν συνολικά το μικρότερο εκλογικό ποσοστό στην ιστορία τους.

Περισσότερα από το βράδυ των εκλογών μπορείτε να βρείτε στη συλλογή στο ElectReport.

Αυτές είναι πρώτες τέσσερις σκέψεις που έκανα μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος των exit polls (μέσα ξανά οι Γάλλοι δημοσκόποι) και τις καταγράφω πολύ πρόχειρα, λόγω προχωρημένου της ώρας…

1. Έχουμε κάτι ελάχιστο για να χαιρόμαστε με την Ευρώπη.

Πριν από ένα χρόνο όλοι περίμεναν με αγωνία να δουν το εάν η Ευρώπη θα κυλούσε στην αγκαλιά της ακροδεξιάς. Τελικά, η ακροδεξιά τον τελευταίο χρόνο οδηγείται από τη μία στην άλλη εκλογική ήττα, ενώ παρατηρείται και το φαινόμενο της δημοσκοπικής υπερεκτίμησης της. Φυσικά, το γεγονός ότι ηγέτες σαν την Λεπέν γίνονται κεντρικοί πολιτικοί παίχτες είναι αρκετά τρομακτικό από μόνο του. Όπως και το γεγονός πως η βάση των ακροδεξιών κομμάτων αρχίζει να αποκτά μία mainstream ομοιομορφία – το χάσμα μεταξύ των δύο φίλων και των κοινωνικών ομάδων υποχωρεί στους ψηφοφόρους του Εθνικού Μετώπου. Παρόλα αυτά, σήμερα ας χαρούμε που οι Γάλλοι απέδειξαν πως τελικά ίσως κάτι να έχει μείνει στο μυαλό των Ευρωπαίων από ιδέες.

2. Θα αναρωτηθεί κάποιος τι ζητούν οι φτωχοί;

Και στον δεύτερο γύρο των εκλογών, παρά το μπλοκ των δημοκρατικών πολιτών, η Μαρίν Λεπέν ήρθε πρώτη σε ψήφους μεταξύ των εργατών, με 56% (Ipsos, 4-6/7). Όσο μικρότερες είναι οι αποδοχές του Γάλλου ψηφοφόρου τόσο πιθανότερο είναι να στραφεί στην ακροδεξιά. Στο φτωχό βορά της Γαλλίας η Λεπέν κατάφερε να βγει χθες πρώτη σε δύο περιφέρειες.
Το ερώτημα είναι απλό: Θα προσπαθήσει κάποιος να κατανοήσει τους εργάτες; Χθες οι Βρυξέλες πανηγύριζαν με την επικράτηση του εκλεκτού τους μην δίνοντας καμία σημασία στο γεγονός πως ανταγωνιζόταν μία μισαλλόδοξη ατζέντα. Εκφωνώντας τον νικητήριο λόγο του ο Μακρόν δεσμεύτηκε να μην δώσει ξανά αφορμή για ψήφο στην ακροδεξιά. Πριν από λίγες μέρες όμως είχε επίσης αρνηθεί να αποσύρει από το πρόγραμμά του την εργατική μεταρρύθμιση που ετοιμάζει. Από Δευτέρα θα συνεχίσουν το αφήγημα για την Ευρώπη που προασπίζεται τις κοινωνίες και θα ξεχάσουν πολύ εύκολα τους καταπιεσμένους της Γαλλίας που θεωρούν μόνη διέξοδο την ακροδεξιά. Ευθύνη εδώ δεν έχουν μόνο οι δυνάμεις του κέντρου, ευθύνη έχει και η Αριστερά. Ο Γαλλικός βοράς ήταν πάντα ένα αριστερό προπύργιο, τι πήγε τόσο στραβά και οι κάτοικοί του έπαψαν να ακούν την Αριστερά;

3. Η Γαλλία δεν βαδίζει προς την σταθερότητα.

Όσοι νομίζουν πως οι σκοτούρες της Γαλλίας τελειώνουν με την εκλογή Μακρόν ας το ξανασκεφτούν. Μόλις το 16% των ψηφοφόρων του τον ψήφισε για το πρόγραμμά του (Ipsos, 6-6/5). To 43% τον ψήφισε ως λύση έκτακτης ανάγκης κατά της Λεπέν, ενώ το 33% επιζητώντας την πολιτική αλλαγή την οποία επικαλούταν.  Επιπλέον, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Opinion Way την περασμένη εβδομάδα, μόλις το 21% των Γάλλων ψηφοφόρων έκριναν θετικά την καμπάνια του Εμανουέλ Μακρόν.
Ποιο είναι το πρόγραμμα το οποίο δεν συγκεντρώνει και τόσους οπαδούς; Η νεοφιλελεύθερη κυβερνητική ατζέντα που οδήγησε την κυβέρνηση του Μανουέλ Βάλλς σε αδιέξοδο και τον Πρόεδρο Ολλάντ να μην διεκδικήσει την επανεκλογή του. Αυτός είναι ο λόγος που η Γερμανία έσπευσε χθες πρώτη από όλες τις υπόλοιπες χώρες να χαιρετήσει τη νίκη του τριαντάχρονου πολιτικού, αυτός είναι ο λόγος που τα συνδικάτα την ημέρα της Πρωτομαγιάς κυκλοφόρησαν αφίσες κατά του μελλοντικού Προέδρου τους. Έτσι, ενώ ο Εμανουέλ Μακρόν εμφανίζεται ως ένας νέος ηγέτης με λαμπρό μέλλον – και πράγματι υπό άλλες συνθήκες θα το είχε –  τώρα μάλλον θα οδηγηθεί σε πρόωρη φθορά, αφού είναι σίγουρο πως οι πολιτικές που έρχεται να εφαρμόσει θα οδηγήσουν σε κοινωνικές συγκρούσεις.

4. Το μέλλον είναι στο χέρι της Αριστεράς.

Τις δύο εβδομάδες που ακολούθησαν τον πρώτο γύρο των Εκλογών διάβασα αρκετούς προοδευτικούς σχολιαστές να αναφέρουν πως εάν η Λεπέν δεν εκλεγεί Πρόεδρος το 2017 θα το κάνει σε πέντε χρόνια. Εκτός από μοιρολατρικό, το συγκεκριμένο σχόλιο μου ακούγεται εξωφρενικό από χείλη αριστερών ανθρώπων. Η θεωρία βασίζεται στο επιχείρημα πως οι πολιτικές που επέβαλε η Ευρωπαϊκή ένωση οδήγησαν στην άνοδο της ακροδεξιάς και αφού τώρα με τον Μακρόν αυτές οι πολιτικές θα συνεχιστούν η Λεπέν συνεχώς και θα ενδυναμώνεται εκλογικά. Αυτός είναι ο απόλυτα λάθος τρόπος σκέψης. Εάν η πολιτική του Μακρόν οδηγήσει σε συγκρούσεις, τότε στο χέρι της Αριστεράς είναι να διεκδικήσει για το στρατόπεδο της τους απογοητευμένους και τους καταπιεσμένους από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Να τους καλέσει να συναντηθούν στο πεζοδρόμιο και να χαράξουν από κοινού μία εναλλακτική για την χώρα τους και την Ευρώπη. 

7.5.17

Ο Εμανουέλ Μακρόν Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας.

openmaxΟ Εμανουέλ Μακρόν είναι ο επόμενος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, έπειτα από τον δεύτερο γύρο των εκλογών στη Γαλλία. Σύμφωνα με τα exit polls ο τριαντάχρονος πολιτικός και πρώην τραπεζίτης συγκεντρώνει γύρο στο 65% των ψήφων, έναντι 34% της αντιπάλου του Μαρίν Λεπέν.

Σύμφωνα με την Ipsos το 43% των ψηφοφόρων του Μακρόν ψήφισε για να αποφύγει τη Λεπέν, ενώ το 30% των ψηφοφόρων της Λεπέν την ψήφισαν για το μισαλλόδοξο πρόγραμμά της. Οι ψηφοφόροι της Λεπέν είναι κυρίως άνδρες, 24-49 ετών, χαμηλής μόρφωσης και εργάτες, στους οποίους η ακροδεξιά υποψήφια έχει προβάδισμα.

Οι Γάλλοι βρέθηκαν σήμερα στις κάλπες ύστερα από την εκλογική ρήξη του πρώτου γύρου, όταν οι υποψήφιοι του γαλλικού δικομματισμού απέτυχαν να εξασφαλίσουν το εισιτήριο για τον δεύτερο γύρο. Mainstream αριστερά και δεξιά άθροισαν συνολικά το μικρότερο εκλογικό ποσοστό στην ιστορία τους. Η Ευρώπη έστρεψε το βλέμμα στη Γαλλία με φόβο, λόγω του ενδεχομένου επικράτησης της ακροδεξιάς και αντι-ευρωπαϊκής ατζέντας Λεπέν. Από την άλλη, ο νέος Πρόεδρος αποτελεί κόκκινο πανί για την γαλλική Αριστερά, αφού το πολιτικό του πρόγραμμα είναι ένα μείγμα σκληρών φιλελεύθερων πολιτικών, οι οποίες είχαν οδηγήσει σε αδιέξοδο τη κυβέρνηση του Μανουέλ Βάλλς. Χαρακτηριστική η αφίσα του συνδικάτου CGT την ημέρα της Πρωτομαγιάς με τίτλο: «Πανούκλα ή Χολέρα, Κοινωνικό Μέτωπο!». Από την άλλη, η προοδευτική Liberation κυκλοφόρησε προεκλογικά με πρωτοσέλιδο τίτλο: «Κάντε ό,τι θέλετε αλλά ψηφίστε Μακρόν».

Διαβάστε τις πρώτες τέσσερις σκέψεις που έκανα μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος των exit polls...

6.5.17

Ο Μακρόν είχε λαμπρό μέλλον αλλά δυστυχώς θα γίνει Πρόεδρος.

Αύριο η Γαλλία καλείται να ψηφίσει το νέο της Πρόεδρο, ύστερα από την εκλογική ρήξη του πρώτου γύρου, όταν οι υποψήφιοι και των δύο παραδοσιακών κομμάτων του γαλλικού δικομματισμού απέτυχαν να εξασφαλίσουν το εισιτήριο του δεύτερου γύρου. Mainstream αριστερά και δεξιά (ή κεντρο-αριστερά και κεντρο-δεξιά) άθροισαν συνολικά το μικρότερο εκλογικό ποσοστό στην ιστορία τους. Έτσι τώρα οι Γάλλοι έχουν να επιλέξουν μεταξύ της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν και του κεντρώου πρώην υπουργού του Ολλάντ, ο οποίος πολιτεύεται με σύνθημα «ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά».



Μέσα στη σύγχυση που δημιουργούν οι δύο υποψήφιοι είναι δύσκολή μία θετική πολιτική αξιολόγηση. Στην περίπτωση του Μακρόν η κριτική εστιάζεται τις περισσότερες φορές, και ορθώς, στις σχέσεις του με τις οικονομικές και τραπεζικές ελίτ της Γαλλίας. Ο υποψήφιος ενός συστήματος που είναι έτοιμο με κάθε μέσο να υπερασπιστεί τα κεκτημένα του έναντι οποιασδήποτε φωνής αλλαγής, ακόμα και εάν με την στάση του αυτή οδηγεί την Ευρώπη στην αγκαλιά της ακροδεξιάς και του φασισμού.

Μία πραγματικότητα όμως είναι και το ότι ο Μακρόν είναι ένας καλός πολιτικός που θα μπορούσε να έχει ένα λαμπρό μέλλον. Ήρθε στο πολιτικό προσκήνιο την κατάλληλη στιγμή, μυρίζοντας την ρήξη. Γύρισε την πλάτη στον ευεργέτη του και βγήκε μπροστά την ώρα που η απογοήτευση κυρίευε τον Γάλλο ψηφοφόρο, υποστηρίζοντας ένα περίεργο μίγμα πολιτικών σοσιαλιστικών και φιλελεύθερων. Συνδυάζοντας δύο διαφορετικά πολιτικά ρεύματα δημιούργησε τον δικό του ιδιόκτητο πολιτικό χώρο και τον λάνσαρε ως το διαφορετικό που η Γαλλία έχει ανάγκη, μπουχτισμένη από το παλιό. Επιπλέον, ο Μακρόν ήξερα πάντα τι και πώς θα το πει. Ήξερε σε ποιο ακριβώς εκλογικό κοινό απευθύνεται και  με τα κατάλληλα συνθήματα κάλυπτε περίτεχνα την έλλειψη πολιτικού προγράμματος. Φυσικά, όλα αυτά δεν τα έκανε από μόνος του, αλλά η πολιτική και η επικοινωνία δεν είναι χάρισμα επίκτητο, και αυτό το έχουμε με τον καλύτερο τρόπο διαπιστώσει από τους «Μακρόν» της Ελλάδας. Έτσι, ο τριαντάχρονος πολιτικός, την ώρα που τα παλιά κόμματα κλυδωνίζονται, έχει όλα τα εργαλεία για να δημιουργήσει το επόμενο μεγάλο κόμμα της Γαλλίας.

Δυστυχώς όμως η συγκυρία που ευνόησε τον Μακρόν ευνόησε και την Λεπέν. Έτσι ο Εμανουέλ θα γίνει πολύ γρήγορα ο επόμενος κάτοικος του Μεγάρου των Ηλυσίων. Οι λαμπρές του βλέψεις θα μπορούσαν να επιτευχθούν εάν οι φετινές εκλογές θα χάνονταν, δημιουργώντας όμως ένα δυνατό κίνημα υποστήριξης και έναν αέρα πολιτικής αλλαγής. Τώρα όμως το μέλλον προμηνύει άλλον ένα Ολλάντ. Εκλεγμένος Πρόεδρος με ζόρι, για να εφαρμόσει τις πολιτικές που οδήγησαν την κυβέρνηση του Μανουέλ Βάλλς σε αδιέξοδο, η φθορά του νεαρού πολιτικού τα επόμενα πέντε χρόνια είναι σίγουρη. Όπως και το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο θα οδηγηθεί εάν στηρίξει την κυβέρνησή του σε μία ανά περίπτωση συνεργασία των κοινοβουλευτικών δυνάμεων, αφού είναι μάλλον απίθανο το κίνημα του να κερδίσει την πλειοψηφία στις ερχόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές.

Φυσικά, μην νομίζεται πως αυτοί που «ανακάλυψαν» τον Μακρόν και το κέντρο του και τον έβγαλαν στην σέντρα ενδιαφέρονται για το πολιτικό του μέλλον. Τους αρκεί να κερδίσουν λίγο χρόνο ακόμα. Στα μακροπρόθεσμα σχέδια ποτέ δεν ήταν καλοί.

21.4.17

Ευτυχώς που υπάρχει και η Βενεζουέλα…

Χθες στην Τουρκία ο ανεξάρτητος οργανισμός «Vote & Beyond» κυκλοφόρησε μία έκθεση για το Τουρκικό Δημοψήφισμα, σύμφωνα με την οποία σε περίπου 2.300 κάλπες ο αριθμός των ψηφοδελτίων ήταν μεγαλύτερος από τον αριθμό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Την ίδια στιγμή, λίγο πιο πάνω στη γειτονιά μας, στη ΠΓΔΜ (ή όπως αλλιώς επιθυμείτε) η πολιτική αστάθεια κορυφώνεται, με τον Πρόεδρο της χώρας να καταγγέλλει τώρα πως επιχειρείται «Κυπροποίηση». Λίγο πιο μακριά, αλλά μέσα στην ευρύτερη γειτονιά, θα συναντήσουμε ένα πραξικόπημα στην Αίγυπτο και φυσικά τη Λωρίδα της Γάζας, στην οποία η κατάσταση οδηγείται από το κακό στο χειρότερο, ιδιαίτερα μετά την εκλογή Τράμπ.

Ευτυχώς όμως στην Ελλάδα έχουμε βρει σοβαρότερα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής για να ασχοληθούμε.

Κουρασμένος από την ημέρα χθες άνοιξα για λίγο το twitter και έπεσα πάνω στο tweet του Κυριάκου Μητσοτάκη (σε printscreen φυσικά, αφού με έχει μπλοκάρει):
«Φέρνουμε το θέμα της Βενεζουέλας στην Βουλή: -Στρατός κατά διαδηλωτών. -500.000 όπλα σε οπαδούς Μαδούρο. -2 νεκροί. Να χαίρεστε τα πρότυπα σας!».

Απορημένος για αρκετή ώρα, έψαχνα να δω μήπως κάποια αριστερή συνωμοσία χάκερ είχε βάλει στον στόχο το ακάουντ του «καταλληλότερου». Μα όχι, τα λεπτά περνούσαν και ούτε μία σχετική ειδοποίηση. Αντιθέτως, κυκλοφόρησε η ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία: «Μετά και τις τελευταίες δραματικές εξελίξεις στη Βενεζουέλα και τη δολοφονία διαδηλωτών, οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, μέλη της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων, με επιστολή τους προς τον Πρόεδρο της Επιτροπής, ζητούν την άμεση σύγκλησή της, προκειμένου να συζητηθούν τα όσα συμβαίνουν στη χώρα».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος δεν πάτησε στη Βουλή για τα εξοπλιστικά ή για την υγεία, είναι έτοιμος να ζητήσει και πάλι εκλογές… στη Βενεζουέλα. Όταν ψάχνεις απεγνωσμένα για ένα γκολ δίχως σχέδιο και πλάνο ενίοτε τρως αυτογκόλ.